Babcia, mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu starców. Podsłuchałam rozmowę rodziców dziecko nie wymyśliłoby czegoś takiego.
Halina Kowalska szła przez uliczki małego miasteczka pod Lublinem, by odebrać wnuczkę ze szkoły. Jej twarz promieniała radością, a obcasy dudniły po bruku, jak za dawnych lat jej młodości, gdy życie wydawało się niekończącą melodią. Dziś był wyjątkowy dzień wreszcie stała się właścicielką własnego mieszkania. Była to jasna, przestronna kawalerka w nowym bloku, o której marzyła przez długie lata. Prawie dwa lata oszczędzała, odkładając każdy grosz. Sprzedaż starego domku na wsi dała tylko połowę sumy, resztę dołożyła córka, Ewa, ale Halina Kowalska przysięgła, iż odda jej dług. Siedemdziesięcioletniej wdowie wystarczała choćby połowa emerytury, a młodym córce i zięciowi pieniądze były potrzebniejsze, bo mieli przed sobą całe życie.
W szkolnej szatni czekała już wnuczka, Zosia, uczennica drugiej klasy z warkoczykami. Dziewczynka rzuciła się babci w ramiona i razem ruszyły do domu, gawędząc o błahostkach. Ośmioletnia Zosia była światłem w życiu Haliny Kowalskiej, jej największym skarbem. Ewa urodziła ją późno, prawie w czterdziestce, i wtedy poprosiła matkę o pomoc. Halina Kowalska nie chciała opuszczać rodzinnego domu na wsi, gdzie każdy kąt przypominał o przeszłości, ale dla córki i wnuczki poświęciła wszystko. Przeprowadziła się bliżej, zajęła się Zosią odbierała ją ze szkoły, pilnowała do wieczora, aż rodzice wrócą z pracy, a potem szła do swojej maleńkiej, przytulnej kawalerki. Mieszkanie zapisano na Ewę tak, na wszelki wypadek, bo staruszków łatwo oszukać, a życie bywa nieprzewidywalne. Halina Kowalska nie protestowała: to była tylko formalność, jak myślała.
Babciu nagle przerwała jej myśli Zosia, patrząc na nią wielkimi oczami mama powiedziała, iż trzeba cię oddać do domu starców.
Halina Kowalska zastygła, jakby oblano ją lodowatą wodą.
Do jakiego domu, kochanie? zapytała, czując, jak chłód wnika jej w kości.
No, tam, gdzie mieszkają starzy ludzie. Mama powiedziała tacie, iż będzie ci tam dobrze, nie będziesz się nudzić Zosia mówiła cicho, ale każde słowo uderzało jak młot.
Ale ja nie chcę tam iść! Wolę pojechać do sanatorium, odpocząć odpowiedziała Halina Kowalska, a głos jej zadrżał, a w głowie zawrócił wir. Nie mogła uwierzyć, iż słyszy to z ust dziecka.
Babciu, tylko nie mów mamie, iż ci powiedziałam szepnęła Zosia, przytulając się do niej. Podsłuchałam, jak rozmawiali w nocy. Mama mówiła, iż już wszystko ustaliła z jakąś panią, ale zabiorą cię dopiero, jak trochę podrosnę.
Nie powiem, moja złota obiecała Halina Kowalska, otwierając drzwi mieszkania. Jej głos drżał, nogi się uginały. Coś mi niedobrze, kręci mi się w głowie. Poleżę chwilę, a ty się przebierz, dobrze?
Runęła na kanapę, czując, jak serce wali jej w piersi, a przed oczami wszystko się rozpływa. Te słowa, wypowiedziane dziecięcym głosem, rozdarły jej świat na strzępy. To była prawda straszna, bezlitosna prawda, której dziecko nie mogło wymyślić.
Trzy miesiące później Halina Kowalska spakowała rzeczy i wróciła na wieś. Teraz wynajmuje tam pokój, oszczędza na nowy domek, by mieć choć trochę oparcia. Wspierają ją stare przyjaciółki i dalsza rodzina, ale w sercu pustka i ból.
Niektórzy ją potępiają, szepczą za plecami: Sama sobie winna, trzeba było porozmawiać z córką, wyjaśnić sprawę. Ale Halina Kowalska wie swoje.
Dziecko nie wymyśliłoby czegoś takiego mówi stanowczo, patrząc w pustkę. Zachowanie Ewy mówi samo za siebie. choćby nie zadzwoniła, nie spytała, dlaczego wyjechałam.
Widocznie córka wszystko zrozumiała, ale milczy. A Halina Kowalska czeka. Czeka na telefon, na wyjaśnienia, choćby na słowo, ale sama nie wybiera numeru duma i uraza skuły ją jak kajdany. Nie czuje się winna, ale serce pęka od tej ciszy, od zdrady, która przyszła od najbliższych. I każdego dnia pyta siebie: czy to wszystko, co zostało z jej miłości i poświęcenia? Czy jej starość skazana jest na samotność i zapomnienie?
