Babcia wybierała tylko jedno z wnucząt
A dla mnie, babciu? cicho pytała ona.
A ty, Malwinko, to i tak porządna jesteś. Popatrz, jakie policzki wykarmiłaś.
Orzechy są na rozum, Jasiowi trzeba się uczyć, on mężczyzną, naszą podporą jest.
A ty leć, wytrzyj kurz z półek. Dziewczyna musi się przyzwyczajać do pracy.
Malwa, serio? Przecież ona odchodzi. Lekarze mówili kilka dni, może godzin
Jasiek stał w progu kuchni, gniotąc kluczyki od auta w spoconej dłoni. Wyglądał marnie.
Jestem absolutnie poważna, Jaśku. Napijesz się herbaty? Malwa nie spojrzała choćby w jego stronę, kroiła metodycznie jabłko dla córki. Usiądź, zaparzę świeżą.
Jaką herbatę, Malwa? brat zrobił krok. Ona tam leży, te rurki wszędzie, dyszy…
Ciebie rano wołała. Malwinko, mówiła, gdzie Malwinka?. Az serce mi stanęło. Naprawdę nie pójdziesz?
To przecież babcia! Ostatnia szansa, rozumiesz?
Malwina ułożyła cząstki jabłka na talerzyku i dopiero spojrzała na brata.
Dla ciebie babcia. Ty dla niej jesteś Jasio, oczko w głowie, jedyny spadkobierca i nadzieja rodu.
A ja… Ja dla niej nigdy nie istniałam.
Naprawdę myślisz, iż potrzebuję tego pożegnania?
O czym mam z nią rozmawiać, Jasiu? Co mam jej przebaczyć? Albo ona mnie?
Daj spokój z tymi dziecięcymi żalami! Jasiek rzucił kluczami o stół. No tak, nie kochała cię jak mnie. I co?
Stara była, swoje miała. Ale umiera! Ileż można być taką zimną?
Nie jestem zimna, Jaśku. Po prostu nic do niej nie czuję. Idź, posiedź z nią, potrzymaj za rękę, twoja obecność jest jej sto razy ważniejsza niż moja.
Jesteś jej złotko, słoneczko. Bądź jej światłem do końca.
Jasiek spojrzał na siostrę, odwrócił się i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami.
Malwina westchnęła, chwyciła talerz z jabłkami i weszła do pokoju córki.
***
W ich rodzinie wszystko miało swoje miejsce. Rodzice kochali i Malwę, i Jasia jednakowo.
Dom rozbrzmiewał śmiechem, pachniało szarlotką i wciąż szykowano gdzieś wyjazd.
Ale babcia, Irena Król, była innego sortu.
Jasiuniu, chodź tutaj, mój skarbie szeptała babcia, gdy przyjeżdżali do niej na weekendy. Popatrz, co ci przyszykowałam.
Orzechy włoskie, sama łupałam! I ptasie mleczko całe opakowanie!
Malwina, wtedy siedmioletnia, stała z boku, patrząc, jak babcia wyciąga ze starej komody maleńką paczuszkę.
A dla mnie, babciu? pytała cicho.
Irena rzucała wnuczce krótkie, kłujące spojrzenie.
A ty, Malwinko, i tak zaokrąglona, popatrz, jak ładnie wyglądasz.
Orzechy są na rozum, Jasiowi trzeba rozum rozwijać, przyszły chłop musi być mądry.
A ty, myk, przetrzyj mi kurze na półkach. Dziewucha musi pracować.
Jasiek, rumienił się i zabierał pakiecik, boczkiem wymykał się do korytarza, a Malwina szła ścierać kurz.
Nie było jej przykro. To dziwne, ale mała Malwina traktowała to jak pogodę.
No, deszcz pada, a babcia kocha Jasia. Tak bywa
W korytarzu zwykle czekał już brat.
No, masz podsuwał jej połowę cukierków i garść orzechów. Tylko nie jedz przy niej, bo znów będzie marudzić.
Tobie potrzebniejsze, uśmiechała się Malwina. Dla umysłu.
E tam, ten umysł skrzywił się Jasiek. Babcia jest kopnięta. Jedz szybciutko.
Siedzieli na schodach na strych, chrupali zakazany owoc. Jasiek zawsze się dzielił. Zawsze.
Nawet, gdy babcia podsuwała mu na boku złotówki na lody, zaraz leciał do Malwy:
Wiesz, starczy na dwa świderki i gumę z naklejką. Idziesz?
Brat był jej podporą, jego miłość łatała wszystkie braki babcinego chłodu, tak skutecznie, iż Malwina nie czuła deficytu.
Lata mijały. Irena Król się starzała. Gdy Jaśkowi stuknęło osiemnaście, babcia z powagą oznajmiła, iż przepisze drugie swoje mieszkanie, to w centrum Krakowa, właśnie na niego.
Podpora rodziny musi mieć swój kąt orzekła na zebraniu rodzinnym. By sprowadził żonę do swego gniazda, a nie tułał się po kątach.
Mama westchnęła tylko. Wiedziała, jaki charakter ma matka, ale nie dyskutowała. Wieczorem przysiadła na łóżku Malwiny.
Malwa, kochanie, nie myśl sobie My z tatą wszystko widzimy. Postanowiliśmy, iż to, co odkładaliśmy na samochód i remont, oddamy tobie.
To będzie twój pierwszy wkład pod nowe mieszkanie. By było sprawiedliwie.
Mamo, nie trzeba, Malwa objęła ją. Jaśkowi mieszkanie potrzebniejsze, z Zosią zaraz się żeni. A ja póki co pomieszkam w akademiku.
Nic z tego, Malwa. Babcia ma swoje pomysły, ale my jesteśmy rodzicami. Nie możemy kogoś skrzywdzić. Przyjmij, proszę.
Malwina nie przyjęła.
Jasiek zaraz po ślubie zamieszkał w mieszkaniu od babci, a w ich starym M4 zrobiło się luźniej.
Malwa przejęła pokój po bracie, ustawiła regał z książkami i sztalugę. I pierwszy raz poczuła, jak to fajnie kiedy nikt nie dzieli miłości na adekwatną i niewłaściwą.
Od spadku brat siostra nie poróżnili się choćby na moment. Przeciwnie, Jasiek czuł lekki wyrzut sumienia.
Malwa, wpadaj do nas zapraszał, gdy wpadł z wizytą. Zosia napiekła drożdżówek. A babcia, no Wiesz, ona dzwoniła, pytała, czy nie wydałem jej pieniędzy na twoje zachcianki.
Co jej odpisałeś?
Że wszystko przepuściłem w automaty i na szampana parsknął Jasiek śmiechem. Przez trzy minuty sapnęła w słuchawkę, potem rzuciła: To przez Malwinę!.
No właśnie Malwina się uśmiechnęła. Oczywiście, kto by inny.
***
Kiedy Malwina wyszła za Pawła i urodziła się córka, sprawa mieszkania znów stanęła na ostrzu.
Mama raz jeszcze zabłysnęła dyplomacją.
Słuchajcie, dzieci. Nasze M4 spore, Jaś ma swoje M2, a wy z Pawłem jesteście na wynajmie.
Proponuję tak: wymienimy nasze mieszkanie na kawalerkę i dwójkę. My z ojcem na kawalerkę, Malwa z Pawłem do dwójki.
Mamo przerwał Jasiek. Rezygnuję z mojego udziału w rodzinnym mieszkaniu. Od razu. Mam po babci, starczy aż nadto.
Niech Malwa bierze wszystko, ich rodzina się powiększa. Im bardziej potrzeba.
Jaśku, jesteś pewny? Paweł był zaskoczony. Przecież to kupę pieniędzy. Nie żal ci?
Nie żal. Z Malwą zawsze wszystko po równo. Przez babcię już się jej mało dostało. Koniec tematu. Tak postanowiłem.
Malwina się wtedy popłakała. Nie z powodu metrów kwadratowych, ale dlatego, iż miała najlepszego brata na ziemi.
Wymienili mieszkanie rodziców i każdy miał swoje.
Mama przyjeżdżała często pomagać przy wnuczce. Jasiek z żoną i synkami wpadali każdego weekendu.
A Irena Król została sama. Jasiek przywoził jej zakupy, naprawiał krany, wysłuchiwał skarg na zdrowie i niewdzięczną Malwinę.
Dzwoniła choć raz? dociekała babcia, zaciskając usta. Zapytała o ciśnienie?
Babciu, ale sama nie chciałaś jej znać odpowiadał łagodnie Jasiek. Ani razu nie powiedziałaś jej nic ciepłego. Skąd ma dzwonić?
Chciałam ją wychować! dumnie rzucała staruszka. Kobieta powinna znać swoje miejsce! A ona Mieszkanie zgarnęła, matkę z domu wygoniła.
Jasiek tylko wzdychał. Tłumaczyć cokolwiek nie miało sensu.
***
Malwina siedziała w kuchni, a pamięć podrzucała jej obrazy.
O, tu babcia odsuwa jej rękę od słoika z konfiturą. A tam chwali koślawy rysunek Jasia, obok nagrody z olimpiady Malwy przechodzi milcząc.
Na ślubie Jasia siada jak królowa, na ślub Malwy choćby nie przyszła była chora.
Mamo, czemu nie jeździmy do babci Ireny? córka weszła do kuchni. Wujek Jasiek mówił, iż babcia bardzo choruje.
Bo babcia Irena chce widzieć tylko Jasia, kotku pogładziła Malwina córkę. Tak jej jest spokojniej.
Jest zła? dziewczynka zmrużyła oczy.
Nie, Malwina się zamyśliła. Po prostu nie umiała kochać wszystkich naraz. W jej sercu było miejsce tylko dla jednej osoby. Tak bywa.
Wieczorem znów zadzwonił brat.
Po wszystkim, Malwa. Godzinę temu.
Współczuję, Jaśku. Wiem, jak ci ciężko.
Do końca czekała na ciebie skłamał. Malwina wiedziała, iż to dobroć, próba pogodzenia ich choćby tu. Powiedziała: Niech Malwinie się wszystko ułoży.
Dziękuję, Jaś Przyjedź jutro. Pomodlimy się, pogadamy. Upiekę sernik.
Przyjadę Malwa, nie żałujesz? Że nie poszłaś?
Malwina nie kłamała.
Nie, Jaśku. Nie żałuję. Po co udawać? Ani ona mnie, ani ja jej nie chciałam widzieć
Brat dłuższą chwilę milczał.
Może masz rację, westchnął. Zawsze byłaś najrozsądniejsza z nas. Do jutra.
Pogrzeb odbył się cicho. Malwina była dla mamy i brata. Stała trochę z boku, w czarnym płaszczu, patrząc w to dziwnie blade niebo takie jak nad każdym polskim cmentarzem. Gdy trumnę opuszczano do grobu, nie płakała.
Brat objął ją ramieniem.
Jak się masz?
Dobrze, Jaśku. Naprawdę.
Wiesz zawahał się. Przeglądałem jej mieszkanie Znalazłem szkatułkę. Stare fotografie.
Twoje tam też są. Całkiem sporo. Wszystkie powycinane z rodzinnych zdjęć i osobno schowane.
Malwina uniosła brwi zdziwiona.
Po co?
Nie wiem. Może jednak coś do ciebie czuła, tylko nie umiała pokazać? Może bała się, iż jak pokocha dwójkę, dla mnie zabraknie? Starzy są dziwni.
Być może. Ale to już nie ma znaczenia szepnęła Malwina.
Szli do wyjścia spod parasola, wysocy, mocny Jasiek i drobna Malwina.
Wiesz co odezwał się Jasiek, przy samochodach. Tę jej kawalerkę sprzedam. Sobie kupię M4, chłopakom po kawalerce na przyszłość, a reszta Może załóżmy fundację? Albo dajmy to na dziecięcy szpital? Niech te babcine pieniądze dadzą komuś po prostu radość
Malwina pierwszy raz uśmiechnęła się ciepło.
To byłaby idealna zemsta na Irenie Król. Najlepsza zemsta świata.
Umowa stoi?
Stoi.
Rozjechali się w różne strony. Malwina jechała przez miasto, słuchała radia i czuła, jak rozlewa się w niej cisza i spokój.
Może brat ma rację niech chociaż odrobina tych pieniędzy pójdzie na leczenie dziecka. Tak będzie sprawiedliwie.
