Babcia obudziła się już w domu opieki. Synowa wszystko dokładnie zaplanowała, ale przeoczyła jeden d…

Babcia obudziła się już w domu opieki. Synowa wszystko zorganizowała starannie, ale przeoczyła jeden szczegół
Świadomość wróciła do Anny Stanisławówny nagle. Otworzyła oczy i znalazła się w nieznanym pokoju, przypominającym szpitalną salę. Głowa pękała z bólu, a w pamięci była pustka. Jak tu trafiła? Co się stało?
Zamknęła oczy, próbując odtworzyć w myślach wydarzenia, które mogły ją tu zaprowadzić. Przed oczami stanął jej dwupokojowy mieszkanie skromne, ale przytulne. Dostała je od fabryki, gdzie pracował jej zmarły mąż. Po jego śmierci mieszkała tam z synem Jackiem. Przez lata panowała tam harmonia i ciepło.
Wszystko zmieniło się, gdy Jacek ożenił się z Alicją. Od momentu, gdy wprowadziła się synowa, atmosfera stała się napięta konflikty wybuchały niemal od razu.
To jest beznadziejne mówiła Alicja, rozglądając się po mieszkaniu. Meble jak z muzeum, zasłony z czasów PRL-u. Trzeba to wszystko wyrzucić!
Anna Stanisłówna zaciskała zęby. Dla niej każdy przedmiot w mieszkaniu był związany z pamięcią o mężu.
To mój dom i ja decyduję, co zostaje! jeżeli ci się nie podoba, drzwi są otwarte odcięła się ostro.
Dla Alicji to było jak wyzwanie. Schowała urazę i zaczęła działać po cichu. Już następnego dnia domagała się wyrzucenia książek:
Tu się nie da oddychać! Wszędzie kurz! A my, nawiasem mówiąc, spodziewamy się dziecka!
Anna Stanisłówna wybuchnęła:
Te książki to dla mnie nie tylko papier. Chcesz oddychać? Odkurz. Ale do mojej biblioteki nie dotykaj. jeżeli chodzi o remont poczekaj, aż mnie zabraknie.
Kłótnie stały się codziennością. niedługo Jacek, zmęczony nieustannymi sporami, wyprowadził się z żoną do wynajętego mieszkania. Ale matkę odwiedzał regularnie. Pewnego dnia, nieco skrępowany, poprosił:
Mamo, postaraj się dogadać z Alicją. Jest nam ciężko, a ty jesteś nam potrzebna.
Staram się. Tylko mam wrażenie, iż ona lubi te konflikty odparła Anna.
Jakoś to rozwiążemy powiedział, choć sam nie wiedział jak.
Życie znów się zmieniło, gdy w parku poznała Kazimierza starszego wdowca, dobrego i samotnego. Ich rozmowa przeciągnęła się było ciepło, prawdziwie. Po raz pierwszy od dawna poczuła ulgę. Kazimierz był prosty, otwarty i szczery.
Później, przy kolacji, przedstawiła go synowi i synowej.
Jacek, Alicjo, to Kazimierz. Postanowiliśmy, iż zamieszka ze mną.
A wy dodał Kazimierz z uśmiechem możecie się wprowadzić do mojego mieszkania. Małe, ale wasze.
Alicja eksplodowała:
Żartujecie?! My z dzieckiem mamy się tłoczyć w kawalerce, a wy będziecie się tu urządzać?! Nigdy!
Trzasnęła krzesłem i wyszła. Jacek, zaczerwieniony, mruknął: Przepraszam hormony i pobiegł za nią.
Anna została w milczeniu, oszołomiona.
Wspomnienia przerwał nagły ból. Zamknęła oczy. Gdzie jest? Jak tu trafiła?
Drzwi się otworzyły, weszła młoda kobieta w białym kitlu. W milczeniu sprawdziła puls i temperaturę.
Proszę pani gdzie ja jestem? Co się stało? spytała Anna.
Nie pamięta pani? odpowiedź była chłodna. Zaatakowała pani starszą kobietę. Ledwo ją uratowano. Miała pani szczęście, iż nie ma większych konsekwencji.
Co?! zdziwiła się. Ja nikogo nie atakowałam! To pomyłka!
Pielęgniarka nic nie odpowiedziała. Zrobiła zastrzyk i wyszła, choćby na nią nie spojrzawszy.
Po jakimś czasie pojawiła się kobieta około sześćdziesiątki o otwartej twarzy.
Cześć. Jesteś chyba Anna? Ja jestem Elżbieta. Niedawno tu trafiłam, ale już wiele rozgryzłam. To nie szpital. To dom opieki. I większość tu trafia nie przez chorobę, ale przez rodzinne porachunki.
Anna zmieszała się:
Ale ja mam swoje mieszkanie, emeryturę. Syn nigdy by czegoś takiego nie zrobił
Tu prawie wszyscy mieli wszystko. A jednak widzisz tu jesteśmy. U jednych nagle demencja, u innych agresja. Wszystko można podrobić.
Nie jestem chora! Mam jasny umysł! krzyknęła Anna, powstrzymując łzy.
To przypomnij sobie, co było przedtem. Coś dziwnego? Objawy?
Zamilkła. Ostatnie dni były ciężkie. Ale coś sobie przypomniała Alicja zaczęła częściej przynosić jedzenie. Zwłaszcza te pyszne pierogi, których nie mogła odmówić. Potem ciągle chciało się spać Myśli się plątały.
To ona. To jej pomysł. Zawsze mnie nienawidziła. Ale Jacek on by na to nie pozwolił. I Kazimierz oni mnie znajdą.
Elżbieta pokręciła głową:
Nie licz na to. Tu nie dzwonią, nie piszą. Jesteśmy zapomniani. Dokumenty są w porządku.
Nie poddam się. Stąd ucieknę! powiedziała stanowczo Anna, ocierając łzy.
Jeszcze nie teraz. Widziałaś Iwonę, tę pielęgniarkę? Ona nie jest tylko zła jest niebezpieczna.
Słowa Elżbiety zmroziły Annę, ale ścisnęła dłoń nowej przyjaciółki:
Nie możemy tu zostać. Musimy się wydostać.
Mam pomysł szepnęła Elżbieta. Jest tu jedna dobra pielęgniarka Dorota. Chce pomóc, ale nie wie, komu można zaufać. Nikt tu nie ma kontaktu ze światem.
A ja mam! zawołała Anna. Kazimierz, mój bliski człowiek, były wojskowy. On nas nie zostawi!
Następnego wieczoru, gdy Dorota weszła do sali, kobiety wymieniły spojrzenia i zdecydowały się. Upewniwszy się, iż nikt nie patrzy, Dorota podała telefon i szepnęła:
Macie kilka minut. Szybko.
Drżącymi palcami Anna wybrała numer. Po krótkich sygnałach odezwał się głos:
Kazimierzu, to ja, Anna. Wszystko później. Ważne przyjedź pod ten adres i zabierz nas stąd. Wierzysz mi?
Minęły niecałe dwie godziny, gdy za oknem rozległy się syreny. Anna podbiegła i krzyknęła:
Przyjechali! Jesteśmy uratowani!
Policjanci wdarli się do budynku, kierując się do administracji. Kazimierz wpadł do sali, gdzie były Anna i Elżbieta.
Przytulił