Agata, zabierz ją! Ja już nie mogę! choćby dotykać jej nie chcę! głos Ewy brzmiał jak ostry dzwon w chłodnym poranku. Całym ciałem drżała, a mała cisnęła się w jej ramionach, płacząc tak, jakby deszcz lał z tynku sufitu.
Agata odebrała bratanicę i skinęła głową, tonem łagodnym jak ciepły lipcowy wiatr.
Dobrze. Ale to twoja decyzja. Nie będziesz potem mieć do mnie żalu?
Jaki żal?! Weź ją, nie potrzebuję jej!
Maleństwo pojawiło się na tym dziwnym świecie zaledwie miesiąc temu. Od samego początku coś z Ewą było nie tak, jakby jej myśli błądziły po zamglonych polach. Agata tłumaczyła sobie, iż zmienne humory to efekt późnej ciąży. Od śmierci męża minęło już siedem lat, starsze dzieci wyfrunęły z gniazda, a Ewa po raz pierwszy wyjechała nad Bałtyk, po czym wróciła z owocem nagłego, burzliwego romansu.
Lecz Ewa nigdy nie była osobą impulsywną przyszłe macierzyństwo zdawało się ją cieszyć, a potem znikała, przepadając na długie dni, jakby zamknęła się w lodowej zatoce. Raz kupowała ubranka, szukała gondoli; raz uciekała przed światem, nie rozmawiając z nikim. Tuż przed porodem urwała kontakt z rodziną nie dzwoniła ani do mamy, ani do siostry, ani do swoich dzieci.
Agata, wystraszona o los Ewy, odnalazła ją w szpitalu w Gdańsku, gdzie, przybierała decyzję o rezygnacji z dziecka.
Ewa, co ty wyprawiasz? Dlaczego?
Sama nie wiem. Nic nie czuję. Ona jest obca.
Nie gadaj głupot! To twoje dziecko!
Zaraz nie będzie odwróciła się Ewa twarzą do ściany.
Agata sprowadziła na pomoc mamę. Ewa zgodziła się zabrać dziecko do domu. Mama wymogła, by Ewa zamieszkała z nią przez pierwsze tygodnie, rzekomo oferując wsparcie, choć wszyscy w rzeczywistości mieli baczenie tylko na nią. Ewa sprawowała opiekę nad córeczką rutynowo, z dala, tak, jakby rozmawiała z cieniem.
To babcia nazwała dziewczynkę Zosia, na rękach nosiła ją ciotka Agata.
Ewa, wezmę ją do siebie zadeklarowała Agata. Tylko pamiętaj minie trochę czasu i kogo ona będzie nazywać mamą?
Wszystko mi jedno. Byle nie mnie.
Tydzień potem podpisano dokumenty. Agata została prawnym opiekunem Zosi, Ewa wyjechała do Krakowa.
Zosia rosła, była figlarna i uśmiechnięta jak promyk słońca w maju. Wcześnie zaczęła chodzić i mówić, a mamą nazywała Agatę.
Minęło dwanaście lat.
Mamo, dziś dostałam trzy szóstki! A jutro idziemy całą klasą do kina! dźwięczny głos Zosi falował przez mieszkanie.
To ona? Ewa stała w korytarzu niczym cień minionych dni. Agato, proszę cię…
Dzień dobry! Jestem Zosia, a pani? duże, jasne oczy patrzyły na przybyszkę, która usiadła przy stole, podczas gdy Agata blada, zaniepokojona tkwiła przy oknie.
Ja… Ewa. Jestem twoją matką, Zosiu.
Ile razy cię prosiłam wyrzuciła Agata, podnosząc się, by przytulić córkę. Zosiu! Wszystko ci wyjaśnię!
Nie trzeba, mamo. Posłuchajmy jej. I co z tego, iż jesteś moją matką? I?
Przyjechałam po ciebie. Chcę, żebyś zamieszkała ze mną.
Po co?
Bo jesteś moją córką.
Nie, nie jestem. Mam jedną mamę i stoi przede mną. Pani jesteś dla mnie obca i oby tak zostało Zosia opuściła kuchnię.
Agata bezsilnie usiadła na krześle.
Czego szukałaś?
Jeszcze nic nie osiągnęłam, ale dopnę swego. Choćby poprzez sąd.
Po co ci to wszystko? Przecież sama ją oddałaś. Nikt nie rozumiał czemu. Teraz, po tylu latach, chcesz, by rzuciła ci się w ramiona? Przepraszam, Ewa, jedź do mamy, pogadamy później. Teraz muszę do córki.
Do bratanicy! poprawiła ją chłodno Ewa, wstając.
Agata cicho westchnęła i poszła do pokoju Zosi.
Zosiu…
Mamo, poczekaj. Zanim cokolwiek powiesz, ja już wszystko wiem. Rok temu, jak sprzątałyśmy u babci, znalazłam dokumenty opiekuńcze. Najpierw byłam zła, iż mi nie mówiłaś. Potem chciałam ją spotkać, zapytać dlaczego. Ale zrozumiałam, iż nie potrzebuję odpowiedzi. Jesteś moją mamą, innej nie chcę.
Zosieńko! Nigdy cię nikomu nie oddam.
Ja siebie też nie! zaśmiała się Zosia. Pamiętasz Maćka z mojej klasy? Zadzwoń do jego mamy, jest prawniczką od spraw rodzinnych.
Nie spiesz się tak z dorosłością, kochanie. Jeszcze jestem tu na miejscu i mamą jestem Agata uśmiechnęła się i uściskała córkę. Zadzwonię, oczywiście, wszystko załatwimy.
Przed rodzinnym sądem w Warszawie wiało nerwowością jak wichura na złotych polach Mazowsza. ale Zosia stanowczo odmówiła zamieszkania z biologiczną matką i wszystko pozostało, jak było.
Po werdykcie siostry wyszły przed gmach sądu.
Wreszcie koniec tego koszmaru szepnęła Agata, wypuszczając powietrze jak powracająca fala spokoju. Co dalej, Ewa?
Wyjadę, Agata. Nie będę wam przeszkadzać. Pomagać mogę, nie gardź tym. Dla Zosi dawno założyłam konto, dokumenty masz u mamy. Zostawiłam.
Po co to wszystko, Ewa? Dlaczego ją zostawiłaś?
Nie było żadnego romansu, Agata. Był mroczny park. Noc. Samotność.
Agacie zabrakło tchu.
I milczałaś o tym tyle lat?
Co miałam zrobić? Od początku wszystko było niejasne. Myślałam, iż to menopauza, a było za późno. Zosi nie mów. To nie jej życie, a moje. Może kiedyś mi to wybaczy.
Agata objęła siostrę, a obie skierowały spojrzenie ku Zosi stojącej z babcią niedaleko magnolii.
Najstraszniejsze potrafi się przemienić w coś najpiękniejszego westchnęła Ewa, ocierając łzy. Agata pierwszy raz od wielu lat zobaczyła na jej twarzy cień uśmiechu.
