W surrealnym śnie Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach sądziła, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Spotkali się w wirze snu, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był już trzy lata wdowcem. Zofia nigdy nie była zamężna, ale urodziła syna. Jak mówią w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym czarnowłosym Krzysztofem, który obiecał małżeństwo, oczarował młodą Zofię. Dała się skusić obietnicom, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był żonaty.
Do Zofii choćby przyszła prawowita żona Krzysztofa prosić, by dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustąpiła. Ale dziecko postanowiła zostawić.
Tak się stało. Urodziła Zofia Piotra. I stał się syn dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Piotr był dobrze wychowany, dobrze się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilka razy nawiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta wciąż się wahała, choć podobał jej się. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia by stać się wreszcie szczęśliwą. Pewnego wieczoru Piotr postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny mężczyzna. Tylko by cię nie obrażał. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Andrzeja też nie był przeciwny.
Tak zaczęli żyć. Pobrali się, zrobili małe święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej agronomem. Wszystko robili razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło, uprawiali ogród. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda, iż Bóg nie dał im wspólnych dzieci.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaki. Na święta w ich domu zbierało się bardzo wielu gości. Wtedy Andrzej z Zofią siedzieli przy stole, ciesząc się. I radowali, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy to dojrzałe małżeństwo kładło się spać, każdy cicho myślał: odejść z tego świata pierwszym I nie czuć się nigdy samotnym.
Lata brały swoje. I pewnego razu nieszczęście podkradło się Rano Zofii zrobiło się słabo, gdy zaczęła warzyć barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła w mglistej otchłani. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze powiedzieli, iż Zofię rozbił udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Piotr z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i pojechał.
Andrzej wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Choćbyś siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbeczko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu Zofia przesiadła się na fotel. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Andrzej omawiali, jak będą dalej żyć. Zima przed nimi. A Andrzej sił na rąbanie drewna nie miał.
Może dzieci zabiorą nas na zimowanie do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Piotr z żoną. Synowa Elżbieta, obejrzawszy cały pokój, stwierdziła:
Będzie trzeba, gołąbki, was rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepnął Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie dbać, ale teraz wszystko inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Piotr z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia gorzko westchnęli i myśleli, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył nie obudzić się, by nie zobaczyć tego wszystkiego.
Na następne weekendy przyjechali obaj synowie. Zabrali się za zbieranie rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominając młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz, Zosiu, iż tak się u nas stało Gdzieś przeoczyliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie miała sił Andrzej wyszedł, wycierając rękawem łzy. A siadając do samochodu, już nie wycierał
Potem syn z żoną i sąsiadem zabrali się za Zofię, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia się nie opierała, jej nie było, gdy odjechał Andrzej. I chora kobieta tylko chciała nie dożyć do wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Dzień Wszystkich Świętych ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie.W surrealnym śnie Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach sądziła, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Spotkali się w wirze snu, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był już trzy lata wdowcem. Zofia nigdy nie była zamężna, ale urodziła syna. Jak mówią w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym czarnowłosym Krzysztofem, który obiecał małżeństwo, oczarował młodą Zofię. Dała się skusić obietnicom, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był żonaty.
Do Zofii choćby przyszła prawowita żona Krzysztofa prosić, by dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustąpiła. Ale dziecko postanowiła zostawić.
Tak się stało. Urodziła Zofia Piotra. I stał się syn dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Piotr był dobrze wychowany, dobrze się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilka razy nawiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta wciąż się wahała, choć podobał jej się. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia by stać się wreszcie szczęśliwą. Pewnego wieczoru Piotr postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny mężczyzna. Tylko by cię nie obrażał. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Andrzeja też nie był przeciwny.
Tak zaczęli żyć. Pobrali się, zrobili małe święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej agronomem. Wszystko robili razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło, uprawiali ogród. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda, iż Bóg nie dał im wspólnych dzieci.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaki. Na święta w ich domu zbierało się bardzo wielu gości. Wtedy Andrzej z Zofią siedzieli przy stole, ciesząc się. I radowali, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy to dojrzałe małżeństwo kładło się spać, każdy cicho myślał: odejść z tego świata pierwszym I nie czuć się nigdy samotnym.
Lata brały swoje. I pewnego razu nieszczęście podkradło się Rano Zofii zrobiło się słabo, gdy zaczęła warzyć barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła w mglistej otchłani. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał pogotowie. Lekarze powiedzieli, iż Zofię rozbił udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Piotr z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i pojechał.
Andrzej wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Choćbyś siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbeczko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu Zofia przesiadła się na fotel. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Andrzej omawiali, jak będą dalej żyć. Zima przed nimi. A Andrzej sił na rąbanie drewna nie miał.
Może dzieci zabiorą nas na zimowanie do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Piotr z żoną. Synowa Elżbieta, obejrzawszy cały pokój, stwierdziła:
Będzie trzeba, gołąbki, was rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepnął Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie dbać, ale teraz wszystko inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Piotr z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia gorzko westchnęli i myśleli, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył nie obudzić się, by nie zobaczyć tego wszystkiego.
Na następne weekendy przyjechali obaj synowie. Zabrali się za zbieranie rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominając młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz, Zosiu, iż tak się u nas stało Gdzieś przeoczyliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie miała sił Andrzej wyszedł, wycierając rękawem łzy. A siadając do samochodu, już nie wycierał
Potem syn z żoną i sąsiadem zabrali się za Zofię, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia się nie opierała, jej nie było, gdy odjechał Andrzej. I chora kobieta tylko chciała nie dożyć do wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie na Dzień Wszystkich Świętych ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie.
