A komu to potrzebne
Magda, co to jest? Wyrzuciłaś ogórki mojej mamy?
Staszek, oczywiście. westchnęła Magdalena. Dawno już skisły Całkiem miękkie, nie da się tego jeść
Ale nic się nie stało. Wyrzuciłabyś tylko te z wierzchu, resztę można było umyć. Daj spokój, moja mama jadła już bardziej spuchnięte słoiki i żyje. A te tu tylko trochę postały. Nie można tak marnować jedzenia, Magda, to kosztuje pieniądze!
Stanisław z zadartą brodą i karcącym wzrokiem przeszedł obok żony, burcząc coś pod nosem.
Magdalena westchnęła. Kiedyś choćby ją to rozczulało. Przypadkiem przypomniała sobie ich pierwsze randki…
Aleja w parku wiodła pośród nierzeczywistych, ledwo rozpoznawalnych drzew. Przez mleczną mgłę wyłaniał się wysoki chłopak w białej koszuli, niosąc bukiet kwiatów. Polnych, właśnie takich, jakie zawsze lubiła Magda.
Staszek dziewczyna aż złapała się za głowę. To ty na łące byłeś? Sam zrywałeś?
Pewnie! krzyknął chłopak z półuśmiechem, przeskakującym między wargami jak motyl. Po co komu róże? Drogo i nudno. Lepiej pieniądze przeznaczyć na wesołe miasteczko. Pojedziemy razem na karuzelę.
Magda uśmiechnęła się i ruszyła za nim
Obecna Magdalena wytrząsnęła się z tych mglistych wspomnień i nadstawiła ucha: Staszek, faktycznie, szorował ogórki. W gruncie rzeczy mało ją to już dziwiło. Kiedyś myślała, iż nie chodzą do kawiarni, bo Staszek kocha spacery, a nie dlatego, iż szkoda mu złotówek. Że na diabelskim młynie byli przez jej bezpieczeństwo, a nie z powodu, iż inne atrakcje są zbyt drogie. Żeby się nie roztrzęsła. Troska, nie oszczędność.
Ale potem minęły lata, był ślub, pojawiły się bliźniaki, i wszystko zrozumiała. Pozostało pogodzić się z losem. Albo zastrajkować. Wybrała milczenie.
Zeszła do kuchni i podeszła do kuchenki, by nakładać jedzenie dzieciom i sobie ze Staszkiem. Kasza gryczana, mielone, surówka sama prostota. W ich domu nigdy nie było przepychu.
Staszek, co ty robisz? zapytała zmęczona Magda. Jej mąż stał nad talerzami dzieci i kroił kotlety.
Pięciolatki pół kotleta każdemu wystarczy.
Z poważną miną podzielił kotlet na pół, z drugiej porcji zabrał wszystko, odkładając z powrotem na patelnię.
Ty zwariowałeś?
Myślisz?
Tak, Staszek.
I dobrze. Jesteśmy tacy sami jak dzieci, ciął dalej, rozdzielając kotlet również na talerzu żony. Wołowina droga, rozumiesz? Patrzysz tak krzywo I w ogóle, za dużo mięsa niezdrowo, szczególnie smażonego. Następnym razem na parze rób, bo jak się smaży, to wszystko oblepia ściany, a olej teraz taki drogi.
Dzieci nie chcą na parze.
Polubią. Zdrowsze, uciął Staszek i wyszedł. Magdalena spojrzała na talerze z okrojonymi kotletami i poczuła, iż jej cierpliwość to miraż.
Pod koniec tygodnia wróciła Jadwiga Stanisławowa teściowa. W porównaniu z nią Staszek jawił się jako wzór hojności.
Magduś, kochanie, chodź! Dzieciom coś przywiozłam! Los się do was uśmiecha, z babcią nigdy nie wracam z pustymi rękami!
Magda, która właśnie wróciła z pracy, westchnęła, przeklęła w myślach i ruszyła do przedpokoju.
Jadwiga Stanisławowa wręczyła jej siatkę.
Jadwigo Stanisławowo, to rzeczy dla dziewczynki zajrzała do środka Magda. Mamy z Staszkiem tylko chłopców
Oj tam, bez przesady, machnęła ręką teściowa i wyciągnęła różową koszulkę z kotem. Kotek jest super. Leszkowi się podobają kotki. Poza tym jeszcze są mali. Jaka tam różnica, czy różowe czy czerwone czy niebieskie
Dobrze, Jadwigo Stanisławowo, dziękuję, zobaczymy co się przyda.
Odłożywszy siatkę, Magdalena wiedziała już, iż wyrzuci ją potem. Ubrania były nie dość, iż dziewczyńskie, to jeszcze wytarte i stare. choćby na działkę szkoda wyjść
Staszek, kiedy się wyprowadzimy? Mam dość mieszkania z twoją mamą. szepnęła Magda przez zamknięte drzwi.
Co za pytanie? Jak uskładamy na mieszkanie.
Może weźmiemy kredyt? Inaczej po grobie się nie doczekamy.
Już o tym mówiłem. Kredyt to niewolnictwo. Tyle się przepłaca. Zresztą przy mamie wygodniej. Gotuje, sprząta, robi przetwory na zimę
Czyś ty oszalał? prawie krzyknęła Magda i zniżyła głos. Dzieci śpią z twoją mamą w jednym pokoju! Teraz to małe, a co potem? Przecież my choćby na chwilę nie możemy zostać sami. choćby zamków w drzwiach nie mamy, bo ona nie pozwala. Bo niepraktyczne!
Wyłącz światło i się uspokój. Pod koniec miesiąca przyjdzie rachunek za prąd, będziemy żałowali.
Magda jęknęła i zakopała się w poduszkę. Miała dość.
Awantura wybuchła następnego dnia. Staszek zabronił dzieciom oglądać Dobranockę. Bo podobno to zbędny wydatek To była ostatnia kropla.
Dość! płakała Magda. Już więcej nie zniosę! Zabieram dzieci i wyjeżdżam do mamy! Tam będą mieć własny pokój!
Jedną ręką chwyciła walizkę, drugą popychając synów do drzwi.
Leszek, Szymek, chodźcie!
Magda dokąd? stanął jak wryty Staszek. A nasza rodzina? My? Myślałem, iż dobrze nam razem Nigdy nie narzekałaś.
Sześć lat to znosiłam! Ciebie i twoją mamę! Kupujemy szampon w wielkich baniakach, najtańszy papier gazetowy. Dzieci bawią się tym, co zostało po tobie! Nie chcę tak żyć! Wolę być rozrzutna niż tak jak wy!
Jadwiga Stanisławowa złapała się teatralnie za serce, nie pozwalając synowi ruszyć za żoną.
Oj, synku, serce mi ściska Zostaw, Madzia wróci. Nikt jej nie zechce z takim przyczepem
A Staszek wierzył. Wierzył, iż wróci.
Magda, co robisz? zapytała Lidia Ferdynandowa, mama Magdy. Wywal ten woreczek i weź nowy.
Magdalena wróciła do rzeczywistości, patrząc na własne ręce; zalewała trzecią herbatę tą samą torebką, jak odruchowo.
Jak wy tam w ogóle żyliście? Już dawno mówiłam: odejdź. To nie życie, to wegetacja. Żadnej normalności, to jakaś patologia
Tak kiwnęła Magda, zastygając z otwartą lodówką. W środku był prawdziwy ser, nie topiony, kiełbasa, mięso, jogurty Trzeba schować czekoladki, bo dzieci wszystko zjedzą.
Niech jedzą. Po co kupuję?
Lepiej schowaj, nie wiedzą, iż słodycze mogą stać na wierzchu rozchorują się.
Lidia Ferdynandowa pokiwała głową, pogłaskała córkę po ramieniu i spojrzała z troską.
Noc zsunęła się na dom. Magda nie mogła zasnąć. Łóżko zbyt miękkie, nie skrzypiało. Ich dawne z Staszkiem łóżko było stare, twarde, zimne.
Ruszyła do lodówki i szeroko otworzyła drzwi, patrząc z niemym zachwytem na zapasy. Mleko, jogurty, ser, kiełbasa Za męża kupowane było tylko najtańsze mleko, jogurt był fanaberią, zamiast niego kwaśne mleko. Twaróg robili z resztek. Magdalena odkroiła kromkę chleba i zrobiła sobie grubo posmarowaną kanapkę z serem i kiełbasą. Było ją ledwie wcisnąć w usta, ale jaka była pyszna I nikt nie patrzył jej przez ramię. Nikt nie mówił, jak gruba ma być warstwa kiełbasy. Że ser jest tylko na śniadanie. Wzięła jogurt prosto z butelki i pociągnęła, aż ścisnęło serce: ależ pyszności.
Matko, jaka byłam głupia Jak dobrze nie liczyć każdej złotówki
Jak mogła przez prawie sześć lat tolerować to wszystko? Jego zasady? Jego porządki? Nie robić remontu, nosić ciuchy po teściowej, te same buty przez pięć lat. Jak?!
Kilka tygodni później ktoś zadzwonił do drzwi. Magda był niedawno wstała, była sobota. Mama zabrała chłopaków do parku i pozwoliła jej się wyspać.
Kto tam? Staszek?! Co tu robisz?
Na progu stał mąż.
Magda, wracaj. My z mamą przestaniemy tak już marudzić przy każdej złotówce. Przesada jest grzechem, wiem. Będziemy cię więcej słuchać Kocham cię, Madziu. Wróć, dla dzieci, dla nas
Nie! NIE! Jeszcze raz NIE! Już więcej nie wrócę! Moi synkowie mają własny pokój, ja też. Oglądają bajki ile chcą, jedzą całe kotlety, mogą sięgać po lizaka, kiedy chcą. I nie pierzemy już przeklętych torebek. I mam wreszcie własny, porządny szlafrok. Rozumiesz? Chcę normalnego życia. To moje pieniądze! Wydaję je po swojemu! To wszystko! O rozwodzie dowiesz się listownie!
Magdalena zatrzasnęła drzwi i rozpłakała się, nie wiedząc, dlaczego. Może z żalu, z żalu do samej siebie. Musiała teraz pracować ciężej, ale była gotowa na wszystko. Byle nie wrócić do tego. To nie była jej rzeczywistość.
