A co z tym mieszkaniem? Przecież obiecałaś! Niszczycie mi życie! Mój mąż i ja byliśmy bardzo szczęśliwi, gdy dowiedzieliśmy się, iż nasz syn Marek się żeni. Przed ślubem powiedzieliśmy mu w tajemnicy, iż chcemy podarować mu mieszkanie. Marek był zachwycony naszym pomysłem, a tego samego dnia dowiedzieli się o tym wszyscy jego znajomi. Podczas przygotowań do wesela nagle wydarzyła się tragedia. Nasza córka trafiła prosto z pracy do szpitala – nagle bardzo się rozchorowała. Z mężem natychmiast pojechaliśmy do niej. Badania wykazały, iż ma guza i wymaga natychmiastowej operacji. Potrzebowaliśmy dużo pieniędzy i to jak najszybciej. Na szczęście lekarze zdążyli na czas. Kupno mieszkania dla syna w tej sytuacji nie wchodziło w grę. Próbowaliśmy zebrać potrzebną sumę na leczenie. Pomogli nam rodzina i przyjaciele, którzy nie pozostali obojętni na naszą tragedię. Każdy pomógł tyle, ile mógł. Niektórzy dali nam pieniądze i powiedzieli, żebym ich nie oddawała. Razem uzbieraliśmy na operację. A wtedy syn zszokował nas swoim zachowaniem. — A co z moim mieszkaniem? Obiecaliście mi! Rujnujecie mi życie. Na te słowa aż zemdlałam. Jak mógł coś takiego powiedzieć? Jak mógł być tak samolubny? Przecież to jego siostra. Wychowywali się razem. Jak mógł stawiać ślub i zdrowie siostry na jednym poziomie? Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Ale Marek nie miał zamiaru przestać. — Dlaczego ona ma wszystko, a ja nic? Nie wytrzymałam i zaczęłam na niego krzyczeć. Powiedziałam, iż nie chcę go więcej widzieć. Spakował się i wyjechał do swojej narzeczonej. Przez dwa tygodnie nie odzywaliśmy się do siebie. W tym czasie córka przeszła operację. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Kilka tygodni później wróciła do domu. Nie powiedziałam jej ani słowa o zachowaniu brata. Wstyd mi było. Nie chciałam jej martwić. Syn również się nie odezwał, choćby nie zapytał, co z siostrą. Widać mieszkanie jest dla niego ważniejsze niż rodzina.