Gdy patrzymy wstecz na życie Zofii, wydaje się ona kobietą uśmiechniętą i spełnioną. Była matką trójki dzieci, biegle władała kilkoma językami obcymi, pracowała jako analityczka w jednym z warszawskich banków, zarabiała przyzwoicie, dbała o siebie i cechowały ją wyborne maniery oraz gust. Jej mąż, Marek, od pięciu lat nie szukał zatrudnienia i nie wyrażał żadnej chęci, by to zmienić. Po narodzinach dzieci Zofia wróciła do pracy i dzięki zarobkom mogła zatrudnić godną zaufania opiekunkę dla synów i córki. Mieszkali w mieszkaniu odziedziczonym po rodzicach Marka, a Zofia, chcąc odciążyć domowy budżet, wzięła jeszcze kredyt na niewielką kawalerkę, którą następnie wynajmowała, by spłacać zadłużenie.
Z natury była osobą pełną empatii i długo starała się rozumieć sytuację męża, cierpliwie czekając, aż Marek odnajdzie w sobie motywację do podjęcia pracy. Poznali kiedyś małżeństwo Irenę i Daniela z którymi bardzo się zaprzyjaźnili, często spędzając wspólnie wakacje, ciesząc się swoim towarzystwem.
Niestety los bywał przewrotny i pewnego roku Daniel ciężko zachorował. Zofia ofiarowała im wsparcie i finansowe, i emocjonalne na tyle, na ile mogła sobie pozwolić. Gdy Daniel przegrał walkę z chorobą, Zofia nie przestała pomagać Irenie, niosąc jej trochę ulgi w żałobie poprzez regularne wsparcie pieniężne.
Nagle, ku jej zaskoczeniu, Marek oznajmił, iż poznał inną kobietę i postanowił odejść. Zofii trudno było pojąć tę nagłą odmianę i osobę, którą Marek wybrał na jej miejsce. Zrozpaczona i zagubiona, zwróciła się po wsparcie do swojej najlepszej przyjaciółki, Ireny. Wszystko stało się jasne, gdy w domu Ireny zobaczyła Marka; wtedy pojęła skalę zdrady.
Zmęczona i przybita wróciła do siebie, gdzie niedługo zadzwoniła jej teściowa, obwiniając ją o odejście Marka oraz o to, iż przez ostatnie lata nie miał pracy. Zarzucała Zofii, iż przedkładała karierę ponad rodzinę. Te słowa bardzo na nią wpłynęły, pozostawiając ślad w jej sercu i zmuszając do gorzkiej refleksji nad wyborami własnego życia.
