Zrezygnowałam z wyjścia, marząc o spokojnym wieczorze na kanapie. Nie wiedziałam tylko, iż ktoś już zajął moje miejsce i wcale nie zamierza go oddać.
Za oknem padał deszcz, a światła Warszawy odbijały się w mokrych chodnikach. Telefon znów zawibrował:
„Na pewno nie idziesz? Będziesz żałować!”
Spojrzałam na miękki koc, przygotowane przekąski i kota rozciągniętego na mojej ulubionej poduszce.
— Przepraszam bardzo, mogę usiąść?
Otworzył jedno oko i przeciągnął się tak, iż zajął jeszcze więcej miejsca.
— Rozumiem. Czyli powinnam była wcześniej zadzwonić i zarezerwować.
Usiadłam na brzegu kanapy. Po całym dniu wreszcie mogłam zdjąć zegarek, podwinąć nogi i przestać się spieszyć. Nie musiałam dobierać stroju ani zastanawiać się, o której wrócę do domu.
Wtedy otworzyłam paczkę przekąsek.
Kot natychmiast podniósł głowę.
— Ach, więc jednak słyszysz! Kiedy prosiłam, żebyś się przesunął, jakoś nie reagowałeś!
Podszedł sprawdzić, co trzymam, po czym bez najmniejszego wahania ułożył się na moich kolanach. Przekąski zostały dla mnie. Koc przejął niemal w całości.
Odpisałam: „Zostaję. Mam już towarzystwo.”
Po chwili zaczął mruczeć. Oparłam dłoń na jego ciepłym grzbiecie i odłożyłam telefon poza zasięg ręki.
Film leciał, deszcz stukał w parapet, a ja siedziałam nieruchomo, żeby go nie obudzić. I choćby przez moment nie żałowałam, iż zostałam w domu.

















