Zostało osiem dni do mojego ślubu, kiedy tata odszedł. Zmarł we śnie. Byłem w pracy, gdy zadzwonił do mnie szpital powiedzieli, iż nic więcej nie dało się zrobić. Usiadłem wtedy na podłodze w korytarzu i choćby nie wiedziałem, jak mam reagować. Mama umarła kilka lat temu, więc tata był wszystkim, co mi zostało. Opiekunka, która zajmowała się jego mieszkaniem, znalazła go miała klucz.
Byłem jedynym dzieckiem, jego rozpieszczonym chłopakiem. Rozmawialiśmy codziennie. Rano dzwonił, żeby zapytać, czy już zjadłem śniadanie, wieczorem pytał, czy bezpiecznie wróciłem do domu.
Następne dni to był kompletny chaos: czuwanie, pogrzeb, ludzie przychodzący ze szczerymi kondolencjami. Spałem po dwie godziny na noc. Ciągle patrzyłem na telefon, jakbym wciąż oczekiwał wiadomości od niego, żeby móc odpisać. Narzeczona była blisko mnie pierwszego dnia, ale potem zaczęła się wycofywać, jakby ta atmosfera żałoby ją krępowała.
Trzeciego dnia po pogrzebie napisała: Musimy pogadać o weselu. Odpisałem jej, iż nie jestem gotowy, nie mam głowy do takich spraw. Ale ona nalegała. Spotkaliśmy się tego samego popołudnia i od razu powiedziała: Co robimy? Wszystko zapłacone sala, zespół, sukienka, menu. Nie możemy stracić tych pieniędzy.
Patrzyłem na nią w osłupieniu. Powiedziałem: Właśnie pochowałem tatę. Jestem w żałobie. Nie nadaję się teraz na świętowanie, tańce, toasty. Ona stwierdziła, iż rozumie mój ból, ale musimy być praktyczni, iż nie możemy tak po prostu wyrzucić pieniędzy.
Wtedy wstałem i zaproponowałem rozliczenie wszystkiego. Poprosiłem, żeby powiedziała, ile ona wpłaciła, ile jej rodzina, a ile ja. Wypłaciłem wszystkie oszczędności, które przeznaczyłem na nasz przyszły dom, i oddałem jej wszystko co do złotówki. Dałem jej kopertę i powiedziałem: To koniec. Nie mogę poślubić kogoś, kto w najtrudniejszym momencie mojego życia przejmuje się bardziej imprezą niż moim bólem.
Nie odezwała się słowem. Potem zaczęła płakać, przekonywała, iż przesadzam, iż działam pod wpływem emocji i będę żałował. Odpowiedziałem jej, iż nie straciłem jakiegoś dalekiego krewnego, tylko tatę jedynego, kogo miałem i jeżeli ona tego nie rozumie, to nie jest osobą, z którą chciałbym spędzić życie.
Odwołaliśmy wszystko. Poinformowaliśmy gości, iż ślubu nie będzie. Większość z nich zrozumiała, choć myśleli, iż po prostu go przełożymy. Byli tacy, którzy mówili mi, iż zwariowałem, iż mogłem się ożenić, a potem przeżywać żałobę. Ja nie byłem w stanie. Nie potrafiłem się uśmiechać do zdjęć i wznosić toastów.
Minęło trochę czasu. Przeszedłem swoje. Sprzedałem samochód taty, uporządkowałem jego mieszkanie, zamknąłem ten rozdział. Ostatnio dowiedziałem się, iż moja była narzeczona jest już żoną innego. Tylko rok po nas. Widziałem zdjęcia na Facebooku biała sukienka, wielkie wesele, uśmiechy, toasty.
Czasem zastanawiam się, czy nie byłem zbyt ostry. Może powinienem dać sobie więcej czasu w przemyślenia. Ale potem wracam pamięcią do tej rozmowy siedzieliśmy naprzeciwko siebie, ona mówiła o pieniądzach, a ja rozsypałem się w środku i czuję, iż postąpiłem słusznie.
