Zostałam służącą
Kiedy Bogumiła postanowiła wyjść za mąż, jej syn Wojciech i synowa Malwina byli kompletnie zaskoczeni tym pomysłem i zupełnie nie wiedzieli, jak się zachować.
Naprawdę chcecie tak drastycznie odmienić swoje życie w tym wieku? pytała Malwina, ze zdziwieniem patrząc na męża.
Mamo, czy to nie za dużo? denerwował się Wojciech. Rozumiem, iż jesteś od lat sama i poświęciłaś mi większość życia, ale ślub w tym momencie wydaje się absurdalny.
Myślicie tak, bo jesteście młodzi odpowiadała spokojnie Bogumiła. Mam już sześćdziesiąt trzy lata, nikt nie wie, ile przed nami. Ale mam prawo przeżyć te dni z kimś bliskim.
Nie spieszcie się z tym ślubem przekonywał matkę Wojciech. Znasz tego Andrzeja od kilkunastu tygodni, a już chcesz zmieniać całe życie.
W naszym wieku nie ma na co czekać, czas płynie, nie można go marnować mówiła Bogumiła. Nie muszę nic więcej wiedzieć. Andrzej jest dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w dużym mieszkaniu na Bemowie, ma porządną emeryturę, działkę pod Piasecznem…
A gdzie zamierzacie mieszkać? nie rozumiał Wojciech. U nas nie ma miejsca choćby dla kota, nie dla jeszcze jednej osoby.
Spokojnie, Andrzej nie ma zamiaru zabierać nam metrów; przeprowadzę się do niego wyjaśniała Bogumiła. Mieszkanie duże, z jego córką dogadujemy się świetnie, wszyscy są dorośli, nie będzie dram i awantur.
Wojciech się zamartwiał, Malwina próbowała go przekonać, by zaakceptował decyzję matki.
Może jesteśmy po prostu egocentrykami? mówiła Malwina. Oczywiście, wygodnie, gdy twoja mama pomaga i często pilnuje Zosi. Ale przecież ma pełne prawo żyć po swojemu. jeżeli pojawiła się okazja, nie powinniśmy przeszkadzać.
A gdyby po prostu ze sobą byli, po co od razu ślub? dziwił się Wojciech. Jeszcze nam wesele z oczepinami i tortem do kompletu.
Oni są z innej epoki, może tak czują się bezpieczniej próbowała tłumaczyć Malwina.
Ostatecznie Bogumiła poślubiła Andrzeja, którego spotkała przypadkiem na przystanku tramwajowym, i niedługo potem przeprowadziła się do jego mieszkania. Na początku wszystko wyglądało obiecująco: domownicy ją zaakceptowali, mąż nie miał żadnych pretensji, Bogumiła uwierzyła, iż na końcu drogi dostała szansę na szczęście i może po prostu cieszyć się każdym porankiem. Jednak gwałtownie zaczęły wychodzić dziwne sprawy, jakby nowe reguły tego domu.
Może przygotowałaby Pani gulasz na kolację? pytała Karolina, córka Andrzeja. Sama bym ugotowała, ale w pracy zapierdziel, nic nie ogarniam, a Pani ma dużo wolnego czasu.
Bogumiła zrozumiała aluzję: od tej pory sama gotowała obiady dla wszystkich, do tego zakupy, sprzątanie, pranie plus wyjazdy na działkę.
Teraz już nasza wspólna działka, przecież jesteśmy rodziną powiedział Andrzej. Córka z zięciem nie mają kiedy jeździć, wnuczka mała, więc my się wszystkim zajmiemy.
Bogumiła nie protestowała, choćby cieszyło ją, iż jest wśród ludzi i w takim zgranym domu, gdzie wszyscy sobie pomagają. Z pierwszym mężem nie było takich relacji był leniwy, przebiegły, a potem uciekł, zostawiając ją z dziesięcioletnim Wojciechem. Minęły dwie dekady, o jego losie nie wiedzieli nic. Teraz wydawało się, iż wszystko wreszcie jest na swoim miejscu, więc prace nie uwierały, zmęczenie nie budziło frustracji.
Mamo, czy naprawdę chcesz tyrać na tej działce? dociekał Wojciech. Po każdej wyprawie masz pewnie skoki ciśnienia, serio tego potrzebujesz?
Potrzebuję. Poza tym lubię to robić odpowiadała Bogumiła. Z Andrzejem wyhodujemy tyle warzyw, dla was też wystarczy, podzielimy się.
Wojciech miał jednak wątpliwości; przez kilka miesięcy nikt ich choćby nie zaprosił na kawę, choćby z grzeczności. Zapraszali Andrzeja, obiecywał przyjść, ale zawsze czasu brakowało, był zmęczony i tyle. Odpuścili, zrozumieli, iż rodzina Bogumiły nie jest specjalnie zainteresowana kontaktem. Ważne, by mama była szczęśliwa.
Na początku rzeczywiście było dobrze, obowiązki nie przeszkadzały Bogumile. Ale pracy przybywało, aż zaczęło to męczyć. Andrzej na działce od razu łapał się za krzyż albo mówił, iż boli go serce. Za każdym razem troskliwa żona kładła go na leżaku, a sama rąbała gałęzie, zgrabiała liście, wynosiła śmieci na kompost.
Znowu barszcz? skrzywił się Tomasz, zięć Andrzeja. Wczoraj był, myślałem, iż będzie coś innego.
Nie zdążyłam nic przygotować, nie wyszłam dziś na zakupy tłumaczyła Bogumiła. Cały dzień prałam zasłony i wieszałam z powrotem, padłam, rozbolała mnie głowa.
No rozumiem, ale barszczu nie lubię odsunął talerz Tomasz.
Jutro Bogusia z pewnością nas uraczy czymś wybornym dodawał Andrzej.
I rzeczywiście, następnego dnia Bogumiła stała cały dzień nad garnkami, a wieczorem wszystko pochłonięto w pół godziny. Potem sprzątała… I tak w kółko. Krytyka córki i zięcia nasilała się, Andrzej coraz częściej ich popierał, a żonę punktował.
Ja też nie jestem młoda, męczę się i nie rozumiem, czemu mam wszystko robić sama? nie wytrzymała Bogumiła po kolejnej scenie.
Jesteś moją żoną, masz dbać o dom przypominał Andrzej.
Jako żona mam nie tylko obowiązki, ale i prawa! zaszlochała Bogumiła.
Potem się uspokajała, znów wszystkim dogadzała, próbowała tworzyć miłą atmosferę. Ale tego dnia wydarzyło się coś, co przepełniło czarę.
Karolina z mężem wybierali się do znajomych, a swoją córkę, Martę, chcieli zostawić z Bogumiłą.
Niech Marta zostanie z dziadkiem, albo idzie z wami. Ja wybieram się do swojej wnuczki oświadczyła Bogumiła.
My wszyscy mamy się do pani dostosować?! oburzyła się Karolina.
Nie, ale ja wam wcale nie muszę pomagać przypomniała Bogumiła. Moja wnuczka ma dziś urodziny. Informowałam o tym już we wtorek. Wszyscy to zignorowali, a teraz jeszcze chcecie mnie uwięzić w domu.
Tak nie można, serio Andrzej się zdenerwował. Karolinie plany się sypią, a twoja wnuczka ma jeszcze czas, możesz ją odwiedzić jutro.
Nic się nie stanie, jeżeli teraz pójdziemy we trójkę do moich dzieci albo zostaniesz z wnuczką, a ja wrócę wieczorem upierała się Bogumiła.
Już wiedziałam, iż z tego ślubu nic dobrego nie wyniknie złośliwie rzuciła Karolina. Gotuje byle jak, sprząta kiepsko, myśli tylko o sobie.
Po tym, co dla was zrobiłam przez tyle miesięcy, naprawdę tak myślisz? spytała Bogumiła Andrzeja. Powiedz szczerze, szukałeś żony czy służącej dla wszystkich zachcianek?
Teraz jesteś niesprawiedliwa, zwalasz winę na mnie mrugał Andrzej. Nie wywołuj dramatu bez powodu.
Zadałam proste pytanie, chcę uczciwej odpowiedzi nie ustępowała Bogumiła.
Skoro tak, rób co chcesz, ale w moim domu nie akceptuję takiego podejścia do obowiązków stwierdził Andrzej z dumą.
W takim razie rzucam tę posadę powiedziała Bogumiła i zaczęła się pakować.
Przyjmiecie z powrotem niedobrą babcię? ciągnęła torbę i prezent dla wnuczki. Byłam mężatką, wracam z powrotem, nie chcę na razie rozmawiać, powiedzcie tylko: przyjmiecie mnie?
Oczywiście! rzucili się do niej Wojciech i Malwina. Twój pokój czeka, cieszymy się, iż wróciłaś.
Cieszycie się naprawę? chciała usłyszeć Bogumiła.
A dlaczego rodzina się cieszy? pytała Malwina ze zdziwieniem.
I wtedy Bogumiła już wiedziała, iż nie jest służącą. Pomagała w domu, zajmowała się wnuczką, ale syn i synowa nigdy nie traktowali jej jak darmową pracownicę. Była tu matką, babcią, teściową, po prostu członkiem rodziny, a nie służbą. Na dobre wróciła do domu, sama złożyła papiery rozwodowe i starała się wymazać z pamięci tamten dziwnie surrealistyczny rozdział życia.
