Zostałam służącą Gdy Alina postanowiła wyjść za mąż, jej syn i synowa byli w kompletnym szoku i nie …

Wiesz co, opowiem Ci trochę o tym, jak życie potrafi się poplątać i jak czasem trzeba postawić na swoim, żeby być szczęśliwym. Pamiętasz moją znajomą, Eleonorę? No więc ostatnio cała rodzina żyła jej wiadomością wyobraź sobie, Eleonora postanowiła wyjść za mąż! Nie żartuję, w wieku sześćdziesięciu trzech lat, nagle spotkała kogoś, zakochała się i zaczęła pakować walizki.

Jej syn, Rafał, i synowa, Celina, byli kompletnie zaskoczeni. Rafał nie mógł uwierzyć:
Mamo, serio? Tak nagle chcesz wszystko zmieniać w tym wieku?
Celina patrzyła na niego, też nie wiedziała, co powiedzieć:
Pani Eleonoro, naprawdę jest Pani gotowa na takie zmiany? Przecież tak nam wszystkim zawsze pomagała
Ale Eleonora była spokojna, wiesz jak ona:
Kochani, młodzi jesteście, to myślicie takimi kategoriami. Mi już życie nie zostało tyle co Wam, mam prawo być szczęśliwa z kimś bliskim choćby przez chwilę.

Rafał jeszcze próbował ją powstrzymać:
Ale dlaczego tak szybko? Pani zna pana Jerzego dopiero dwa miesiące
A ona jak zwykle swoje:
W naszym wieku nie wolno zwlekać, czas gwałtownie umyka. Jerzy jest dwa lata ode mnie starszy, mieszka z córką i jej rodziną w dużym mieszkaniu na Grochowie, ma porządną emeryturę, działkę w okolicach Piaseczna.

A gdzie wy będziecie mieszkać, mamo? Przecież tu nie będzie miejsca dla kolejnej osoby
Spokojnie, naprawdę nie musicie się martwić, Jerzy nie zamierza się tu wprowadzać ja przeprowadzam się do niego, jego mieszkanie jest duże, z córką dogadujemy się świetnie, wszyscy są dorośli, nie będzie żadnych awantur.

Rafał się zamartwiał, Celina namawiała go, żeby zaakceptować decyzję mamy:
Może jesteśmy samolubni? Przyzwyczailiśmy się, iż nam pomaga, z wnuczką Jasią siedzi Ale ona ma prawo ułożyć sobie życie po swojemu. jeżeli nadarza się okazja, nie możemy jej przeszkadzać.

Sama by mieszkała, nie trzeba od razu ślubu narzekał Rafał. Nikt nam niepotrzebny ślub z orkiestrą i zdjęcia w sukni
Starsi ludzie czasem chcą oficjalności spokojnie próbowała tłumaczyć Celina.

No i Eleonora wyszła za Jerzego. Poznali się przez śmieszny przypadek pod Halą Mirowską, a teraz już mieszkała z jego rodziną. Na początku wszystko było w porządku córka Jerzego, Iwona, była miła, mąż jej, Andrzej, też, Jerzy szanował Eleonorę, a ona czuła się w końcu szczęśliwa. Do czasu.

Zaczęło się niewinnie Iwona zapytała:
Pani Eleonoro, mogłaby Pani na obiad zrobić gulasz? Ja się z chęcią zajmę, ale mam młyn w pracy, a Pani ma czas
Eleonora się domyśliła od tej pory zaczęła gotować, robić zakupy, sprzątać, prać i jeździć z Jerzym na działkę.

No teraz, jak jesteśmy po ślubie, nasza działka to wspólna sprawa mówił Jerzy. Iwona z Andrzejem nie mają czasu tam jeździć, wnuczka też jeszcze malutka, więc sami sobie poradzimy.

Eleonora nie protestowała, cieszyło ją, iż jest częścią większej, zgranej rodziny, z wzajemną pomocą. Z pierwszym mężem tak nie miała był leniwy, podstępny, w końcu ją zostawił, gdy Rafał miał dziesięć lat. Od tamtej pory minęło ponad dwie dekady nikt nie wiedział co się z nim dzieje.

Teraz wydawało się, iż wszystko jest na swoim miejscu, prace domowe jej nie męczyły, a zmęczenie było inne nie drażniło, bo była szczęśliwa.

Rafał tylko się niepokoił:
Mamo, Ty na tę działkę jeździsz i w ziemi grzebiesz Ciśnienie Ci pewnie skacze, po co się tak szarpiesz?
Lubię to, synu, a poza tym, co wyhodujemy z Jerzym, to dla wszystkich starczy, choćby Wam coś przywieziemy.

Tylko Rafał nie był do końca spokojny, bo przez kilka miesięcy choćby raz ich nie zaprosili w odwiedziny, żeby się bliżej poznać. Rafał i Celina zapraszali Jerzego do siebie, zawsze coś wypadało, a w końcu dali sobie z tym spokój. Jedno było pewne chcieli tylko, żeby mama była szczęśliwa.

Na początku Eleonora sama się cieszyła obowiązków przybywało, ale jej to nie przeszkadzało. Potem zaczęło robić się trochę ciężko Jerzy na działce od razu narzekał na plecy albo serce i niczego nie robił, ona za to taszczyła gałęzie, grabiła liście, wynosiła śmieci.

Znowu barszcz? kręcił nosem Andrzej. Wczoraj był, myślałem, dziś będzie coś innego.
Nie miałam czasu pójść na zakupy i od rana prałam firanki, jestem zmęczona tłumaczyła Eleonora.
No jasne, ale ja barszczu nie lubię oddawał talerz.
Jutro Eleonka nas zaskoczy wtrącał się Jerzy.

I faktycznie, następnego dnia Eleonora stała cały dzień przy kuchni, żeby wieczorem cała kolacja zniknęła w pół godziny. Potem jeszcze sprzątała, i tak w kółko. A niezadowolenie Iwony i Andrzeja coraz częściej się ujawniało, a Jerzy stawał po ich stronie, Eleonorę obwiniał.

Ja już nie młoda, męczę się, nie rozumiem, czemu wszystko muszę robić sama w końcu nie wytrzymała.
Jesteś moją żoną, więc obowiązki domowe są po Twojej stronie mówił Jerzy.
Ale żona to nie tylko obowiązki, mam prawo do szacunku załkała Eleonora.

Po chwili znów się uspokajała, krzątała się po domu. Robiła wszystko, żeby wszystkim było dobrze. Ale pewnego razu miarka się przebrała. Iwona z Andrzejem szykowali się do znajomych, a wnuczkę postanowili zostawić z Eleonorą.

Niech mała pójdzie z dziadkiem albo z Wami, bo ja dziś idę na urodziny do własnej wnuczki powiedziała Eleonora.
Co, mamy wszystko pod Ciebie ustawiać? oburzyła się Iwona.
Nie musicie, ja też Wam nic nie muszę odpowiedziała Eleonora. Uprzedzałam Was już we wtorek, dziś mała ma święto, nikt się tym nie przejął, a chcecie mnie przykuć do domu.

To niedopuszczalne zezłościł się Jerzy. Iwonie plany się sypią, Twoja wnuczka może świętować jutro.
Nic się nie stanie, jeżeli pójdziemy razem do moich dzieci, albo Ty zostaniesz z wnuczką, a ja wrócę później upierała się Eleonora.
Wiedziałam, iż nic dobrego z tej żeniaczki nie wyjdzie warknęła Iwona. Średnio gotuje, źle sprząta i wszystko robi dla siebie.
Naprawdę tak myślisz po tym wszystkim, co tu zrobiłam? zwróciła się do Jerzego. Powiedz szczerze: szukałeś żony czy służącej?
Teraz przesadzasz, znowu robisz awanturę bez powodu odpowiadał Jerzy.
Chcę szczerej odpowiedzi.
Skoro tak mówisz, to rób jak uważasz rzucił Jerzy.

W takim razie się zwalniam powiedziała Eleonora i zaczęła się pakować.
Z torbą, prezentem dla wnuczki, wróciła pod dom Rafała:
Przyjmiecie z powrotem niesforną babcię? Byłam żoną, wracam na swoje stare miejsce, nie pytajcie na razie, po prostu powiedzcie, iż mogę zostać.

Pewnie, mamo Rafał i Celina rzucili jej się na szyję. Twój pokój czeka, cieszymy się, iż jesteś.
Naprawdę się cieszycie?
A z czego mają cieszyć się najbliżsi ludzie jak nie z powrotu mamy? zdziwiła się Celina.

Eleonora już wiedziała, iż nie jest służącą. Tu była po prostu mamą, babcią, teściową, członkiem rodziny, a nie kimś, komu można rozkazywać. Pozwoliła sobie na rozwód, wróciła do siebie i stara się nie wracać myślami do tego, co przeżyła. Za to tutaj ma spokój i bliskich naprawdę przy sobie.