Została służącą
Kiedy Stanisława postanawia wyjść za mąż, jej syn Artur i synowa Lidia są w szoku i nie wiedzą, jak się do tej nowiny odnieść.
Jesteście pewni, iż chcecie przewrócić życie do góry nogami w tym wieku? pyta Lidia, zerkając pytająco na męża.
Mamo, po co takie drastyczne kroki? denerwuje się Artur. Wiem, iż od lat żyjesz sama i większość swojego życia poświęciłaś na moje wychowanie, ale wychodzić teraz za mąż to chyba nie jest rozsądne.
Młodzi tak rozumują odpowiada spokojnie Stanisława. Mam sześćdziesiąt trzy lata i żadne z was nie wie, ile czasu mi jeszcze zostało. Mam prawo przeżyć ten czas z kimś bliskim sercu.
To może chociaż nie śpieszcie się z formalnościami próbuje przekonać matkę Artur. Tego Andrzeja znasz przecież dopiero dwa miesiące, a już gotowa jesteś całe życie zmieniać.
W naszym wieku nie ma na co czekać rozważa Stanisława. I co tu więcej wiedzieć? Jest ode mnie dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w trzypokojowym mieszkaniu, ma solidną emeryturę, no i działkę pod Opolem.
A gdzie zamierzacie mieszkać? nie rozumie Artur. Tu mieszkamy razem, a kolejna osoba to już za ciasno.
Nie martwcie się, Andrzej nie będzie się pchał na nasze metry kwadratowe, więc ja przeprowadzam się do niego opowiada Stanisława. Tam jest więcej miejsca, z jego córką dogadujemy się bez problemów, wszyscy dorośli, więc nie powinno być kłótni czy spięć.
Artur martwi się, Lidia namawia go do zrozumienia i zaakceptowania decyzji matki.
Może po prostu jesteśmy egoistami? rozmyśla Lidia. Oczywiście, jest nam wygodnie mieć pomoc twojej mamy, często zostaje z Kingą. Ale jeżeli pojawiła się szansa na jej własne szczęście, nie powinniśmy przeszkadzać.
Co innego po prostu mieszkać razem, ale po co od razu ślub? dziwi się Artur. Jeszcze tego nam brakowało panna młoda w białej sukni i wesele z konkursami.
Starsi tak już mają, może tak czują się pewniej tłumaczy Lidia.
W końcu Stanisława wychodzi za Andrzeja, z którym poznała się przypadkiem na ulicy, i przeprowadza się do jego mieszkania. Na początku wszystko układa się dobrze, domownicy ją akceptują, mąż traktuje po ludzku, i Stanisława wierzy, iż na starość zasłużyła na własne szczęście, więc docenia każdy dzień. Jednak niedługo zaczynają wychodzić na jaw efekty wspólnego życia w nowej rodzinie.
Może mogłaby pani zrobić na obiad duszoną wołowinę? dopytuje się Dorota, córka Andrzeja. Sama bym ugotowała, ale mam zawaloną robotą, kompletnie nie nadążam, a pani ma dużo wolnego czasu.
Stanisława rozumie aluzję i przejmuje gotowanie. A zaraz idzie za tym robienie zakupów, sprzątanie, pranie, choćby wypady na działkę.
Jak jesteśmy małżeństwem, to działka jest nasza wspólna mówi Andrzej. Córka z zięciem nie mają czasu, wnuczka mała, więc wszystko będziemy robić razem.
Stanisławie to nie przeszkadza, choćby lubi być częścią dużej, zgodnej rodziny, opartej na pomocy i wsparciu. Z byłym mężem nie zaznała szczęścia, bo był leniwy i sprytny, a potem uciekł, gdy Artur skończył dziesięć lat. Już dwadzieścia lat nie wie o nim nic. Teraz wszystko wydaje się adekwatne, więc praca nie męczy, a zmęczenie nie złości.
Mamo, no co z ciebie za pracownica na działce? żartuje Artur. Po każdej podróży pewnie masz skoki ciśnienia, po co ci to?
Oczywiście, iż po coś. Mi to sprawia przyjemność tłumaczy emerytka. Z Andrzejem zbierzemy tyle plonów, iż każdemu wystarczy, i z wami się podzielimy.
Artur jednak ma wątpliwości, bo przez kilka miesięcy nikt ich nie zaprosił choćby na kawę. Artur z Lidią sami zapraszali Andrzeja w gości, obiecywał, iż przyjdzie, ale ciągle nie miał czasu, siły, okazji itd. Zrezygnowali, pogodzili się, iż nowa rodzina mamy nie chce utrzymywać bliskich relacji. Jedyną ich troską jest, by mama była szczęśliwa i miała się dobrze.
Początkowo tak rzeczywiście jest, więc Stanisława cieszy się codziennymi obowiązkami. Tylko iż ilość zadań narasta, co ją zaczyna męczyć. Andrzej, jadąc na działkę, natychmiast łapie się za plecy i narzeka na ból serca. Zatroskana żona każe mu odpoczywać, sama znosi gałęzie, grabi liście i wynosi śmieci do kompostu.
Znowu barszcz? kręci nosem Łukasz, zięć Andrzeja. Wczoraj był barszcz, myślałem, iż dzisiaj coś innego.
Nie zdążyłam nic wymyślić, a nie miałam okazji wyjść na zakupy tłumaczy się Stanisława. Zanim wyprałam wszystkie firany i powiesiłam je z powrotem, zmęczyłam się, głowa rozbolała, więc chwilę odpoczęłam.
Rozumiem, ale za barszcz nie przepadam odsuwa talerz Łukasz.
Jutro Stasia z pewnością urządzi nam królewską ucztę wtrąca się Andrzej.
Rzeczywiście, następnego dnia Stanisława spędza cały dzień w kuchni, by wieczorem wszystko zniknęło w pół godziny. Potem sprząta kuchnię i tak dzień w dzień. Coraz częściej pojawia się niezadowolenie córki i zięcia, a Andrzej staje po ich stronie, robiąc z żony winowajczynię.
Ale ja też nie mam dwudziestu lat, męczę się, i naprawdę nie rozumiem, czemu mam wszystko robić sama! nie wytrzymuje Stanisława po kolejnym proteście.
Jesteś moją żoną, więc utrzymanie porządku w tym domu to twój obowiązek przypomina Andrzej.
A jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale też prawa Stanisława płacze.
Po chwili się uspokaja i znów stara się robić wszystko dla wszystkich, uprzyjemniać atmosferę. Ale pewnego dnia wybucha i całkowicie się załamuje. Dorota z mężem wybierają się do znajomych i chcą zostawić dziecko pod opieką Stanisławy.
Niech wnuczka zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo ja dzisiaj idę do mojej wnuczki mówi Stanisława.
Czemu wszyscy mamy się do pani dostosowywać? wybucha Dorota.
Nie musicie, ale ja też nie jestem wam niczego winna przypomina Stanisława. Moja wnuczka dziś ma urodziny, informowałam was już we wtorek. Nikt nie zwrócił uwagi, a teraz chcecie mnie tu przywiązać.
Tak się nie robi, słowo daję czerwienieje Andrzej. Dorota miała plany, a twoja wnuczka pozostało mała, nic się nie stanie, jeżeli pogratulujesz jej jutro.
Nic się nie stanie, jeżeli pójdziemy razem teraz do moich dzieci, albo ty zostaniesz z wnuczką, aż wrócę stanowczo mówi Stanisława.
Wiedziałam, iż nic dobrego z twojego ślubu nie wyjdzie złości się Dorota. Gotuje byle jak, porządku nie pilnuje, myśli tylko o sobie.
Po tym wszystkim, co przez te miesiące tu zrobiłam, ty też tak uważasz? pyta Stanisława męża. Powiedz szczerze, szukałeś żony czy służącej dla całej rodziny?
Teraz nie masz racji i jeszcze chcesz zrobić ze mnie winnego gwałtownie mruga Andrzej. Nie zaczynaj awantury bez powodu.
Zadałam proste pytanie. Mam prawo znać odpowiedź naciska Stanisława.
Skoro tak mówisz, rób, jak uważasz, ale u mnie w domu takiej postawy tolerować nie będę oświadcza Andrzej dumnie.
W takim razie składam wymówienie mówi Stanisława, idzie pakować swoje rzeczy.
Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? taszczy torbę i prezent dla wnuczki. Po ślubie, z powrotem do was, więcej nie chcę, nie pytajcie, po prostu powiedzcie: przyjmiecie czy nie?
Oczywiście, rzucają się do niej Artur i Lidia. Pokój na ciebie czeka i cieszymy się, iż wracasz.
Cieszycie się tak po prostu? chce usłyszeć upragnione słowa.
A z czego jeszcze cieszą się bliscy? dziwi się Lidia.
I wtedy Stanisława wie na pewno: nie jest służącą. Owszem, pomaga w domu, zajmuje się wnuczką, ale syn i synowa nigdy nie zachowywali się zuchwale, nie wykorzystywali jej dobroci. Tutaj była po prostu mamą, babcią, teściową i członkiem rodziny a nie usługą. Stanisława wraca na dobre do domu, sama złożyła wniosek o rozwód i robi wszystko, by nie wracać myślami do tamtej sytuacji.
