Po babci nie zostało wiele pieniędzy. Został za to słoik z guzikami, o który pokłóciłyśmy się z siostrą jak małe dziewczynki.
Stał zawsze na parapecie w kuchni, obok pelargonii. Kiedy za oknem padał śnieg, a piec powoli ogrzewał dom pod Kielcami, wysypywałyśmy guziki na ceratę.
Złote były monetami, perłowe skarbami, a największy, czerwony guzik zostawał królem.
— Tylko policzcie wszystkie przed schowaniem — przypominała babcia, cerując skarpetki.
Nie miałyśmy wtedy wielu zabawek. Czasem zazdrościłam koleżance mówiącej lalki, a siostra marzyła o wielkim domu z grzejnikami w każdym pokoju. Babcia słuchała naszych życzeń i nigdy nie mówiła, iż są głupie.
— Może kiedyś — odpowiadała. — A teraz zobaczcie, co znalazłam w pudełku po niciach.
I dokładała do naszej kolekcji kolejny guzik.
Po jej śmierci bez problemu podzieliłyśmy meble i naczynia. Dopiero przy słoiku obie wyciągnęłyśmy ręce.
— Ja go chciałam — powiedziała siostra.
— Ja też.
Usiadłyśmy przy stole. Wysypałam guziki na blat i nagle znalazłam ten czerwony.
Siostra zaczęła płakać.
Podzieliłyśmy kolekcję na pół. Czerwony guzik oddałam jej, a słoik zabrałam do siebie.
Dziś moja córka trzyma w nim swoje skarby. Kiedyś zapytała, dlaczego wśród muszelek i koralików leży stary, brązowy guzik.
— Był przy swetrze mojej babci.
Obejrzała go uważnie, po czym odłożyła na samą górę.
— To tego nie możemy zgubić.
