Zofia wydawała za mąż córkę. Gości było niewiele, może trzydzieści pięć osób, głównie krewni i przyjaciele pana młodego

twojacena.pl 9 godzin temu

Zofia wydawała za mąż córkę Kasię.

Gości było niewiele, góra trzydzieści pięć osób.

Głównie rodzina i przyjaciele pana młodego.

Kasia była piękna, jak każda panna młoda.

Miała dziewiętnaście lat, dla Zosi to szok.

Matka liczyła, iż córka najpierw skończy studia.

Marzyła o dyplomie, dopiero potem o ślubie.

Stało się jednak inaczej.

Kasia była na drugim roku, Marek na ostatnim.

Postanowili się pobrać, bez dalszych dyskusji.

Marek mówił, iż życie bez ślubu to niepowaga.

Jego dziewczyna zasługiwała na męża od razu.

Ojciec Kasi nie przyjechał na wesele.

Zaproszenie dostał, ale zignorował je.

Podarował córce pieniądze, to jego cały wkład.

Pięć lat wcześniej odszedł z domu.

Z córką kontaktował się rzadko.

Alimenty szły przez księgowość, nic więcej.

Wesele toczyło się gładko.

Wodzirej znał swoje rzemiosło.

Zosię niepokoił jeden z gości.

Chyba daleki krewny pana młodego.

Nie spuszczał z niej wzroku.

Gdziekolwiek stała, czuła to spojrzenie.

Było intensywne, aż nieprzyjemne.

Zirytowała się – jak on śmie tak patrzeć?

Potem zabrzmiał walc.

Rzadkość na dzisiejszych weselach.

Mało kto jeszcze umie go tańczyć.

Zosia kochała walca od lat.

Zgodziła się zatańczyć właśnie z tym chłopakiem.

Tańczył wyśmienicie, lekko i pewnie.

Byli najpiękniejszą parą na parkiecie.

Zosia w szmaragdowej sukni wyglądała jak siostra panny młodej.

– Skąd tak świetnie tańczysz? – spytała po tańcu.

– Trenowałem tańce towarzyskie wiele lat – odpowiedział z uśmiechem.

– Mam wprawne oko. Nikt tu nie dorówna Pani.

Każdy kolejny taniec był tylko z nią.

Chłopak nazywał się Krzysiek.

Nie odstępował jej na krok.

Zosi kręciło się w głowie od szampana.

I od poczucia dawno zapomnianej lekkości.

Myślała sobie: niech będzie młodszy, chociaż się natańczę.

Po ślubie Kasia wyprowadziła się do męża.

Zosia wróciła do pracy po urlopie.

Pod urzędem czekał na nią Krzysiek z kwiatami.

– Co ty tu robisz, i jeszcze z kwiatami? – zapytała zdumiona.

– Koledzy zaczną pytać, w której klasie się uczysz!

– Już pracuję po studiach. Mam dwadzieścia pięć lat – odparł urażony.

– A ja czterdzieści. Czujesz różnicę?

– Nie łudź się za mną, znajdź młodszą dziewczynę.

– Czterdzieści? Nie wierzę. Ale choćby jeśli, to nic strasznego.

– Będę Panią kochał w każdym wieku, nikt mi tego nie zabroni.

– Od wesela jestem stracony, to miłość od pierwszego wejrzenia.

Od tamtej pory spotykali się codziennie.

Jeździli razem autobusem pod jej dom.

Niczego od niej nie wymagał.

Był uprzejmy, cierpliwy, uczynny.

Zosi te zaloty pochlebiały, choć się broniła.

Nie chciała psuć mu życia.

Uważała, iż powinien znaleźć młodszą partnerkę.

Mimo oporu relacja rozwijała się dalej.

Krzysiek okazał się czuły i poważny.

Gdy Zosia zachorowała na zapalenie płuc, zajął się nią.

Właściwie to on ją wyleczył.

Zrozumiała wtedy, iż naprawdę ją kocha.

Takiego uczucia nie dało się odepchnąć.

Poddała się, bo jak inaczej.

Krzysiek się oświadczył.

Kasia z mężem namawiali matkę, by się zgodziła.

Zosia się wahała, pełna niepokoju.

Bała się, iż kiedyś ją zostawi.

Myślała, iż tylko ciąża mogłaby to zmienić.

Nie wiedziała, co przyniesie los.

Czas miał pokazać, czy miłość przetrwa różnicę wieku.

Idź do oryginalnego materiału