Zofia wydawała za mąż córkę. Gości było niewiele, jakieś 35 osób, głównie krewni i przyjaciele pana młodego.

Zofia wydawała za mąż córkę Kingę.

Gości było niewiele, jakieś 35 osób.

Głównie krewni i przyjaciele pana młodego.

Kinga wyglądała cudownie, jak każda panna młoda.

Dla Zofii to wczesne zamążpójście było zaskoczeniem.

Córka miała dziewiętnaście lat.

Każda matka chce, by dziecko najpierw skończyło studia.

Ale stało się, jak się stało.

Kinga była na drugim roku, Krzysztof na ostatnim.

Postanowili się pobrać i tyle.

Krzysztof uważał, iż życie bez ślubu jest niepoważne.

Mówił, iż jego dziewczyna zasługuje na coś trwałego.

Były mąż Zofii nie przyszedł na wesele.

Dał córce jednak pewną sumę pieniędzy.

Odszedł z rodziny pięć lat temu.

Z córką kontaktował się rzadko, głównie przez alimenty.

Wesele szło świetnie, wodzirej znał się na rzeczy.

Zofię niepokoił jeden gość, daleki kuzyn pana młodego.

Nie spuszczał z niej wzroku przez cały wieczór.

Gdziekolwiek stała, czuła na sobie to spojrzenie.

Zdenerwowała się – jak śmie tak na nią patrzeć?

Zabrzmiał walc, rzadkość na dzisiejszych weselach.

Zofia uwielbiała walca, mało kto już umie go tańczyć.

Z euforią ruszyła w taniec z tym samym chłopakiem.

Tańczył jak anioł, lekko i pewnie.

Byli najpiękniejszą parą w środku koła.

Szmaragdowa suknia opływała jej zgrabną sylwetkę.

Tego dnia wyglądała jak starsza siostra panny młodej, nie matka.

— Gdzie ty tak nauczyłeś się tańczyć? — spytała po walcu.

— Trenowałem taniec towarzyski wiele lat — odpowiedział z uśmiechem.

— Mam wprawne oko. Nikt tu nie tańczy lepiej od pani.

Chłopak przedstawił się jako Tomasz.

Kolejne tańce tańczył już tylko z Zofią.

Nie odstępował jej na krok cały wieczór.

Zofii lekko kręciło się w głowie od szampana.

Czuła lekkość, jak za młodych lat.

*No i co z tego, iż młody?* — pomyślała.

Po ślubie Kinga wyprowadziła się do męża.

Na razie wynajmowali mieszkanie.

Zofia wróciła do pracy w ośrodku pomocy społecznej.

Pod budynkiem czekał na nią Tomasz z kwiatami.

— Po co tu jesteś, i to z kwiatami? — oburzyła się.

— Koleżanki będą się ze mnie śmiać, pytać o twój wiek!

— Już pracuję po studiach, mój dzień kończy się wcześniej.

— Dostałem namiary od Kingi. Mam dwadzieścia pięć lat.

— A ja mam czterdzieści, czujesz różnicę? — odparła ostro.

— Rozejrzyj się, ile tu młodych, ładnych dziewczyn!

— Niemożliwe, iż masz czterdzieści lat! — zdziwił się.

— Ale choćby jeśli, to nic złego. Będę cię kochał w każdym wieku.

— Uwierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia, na weselu.

Tomasz zaczął czekać na nią codziennie po pracy.

Jeździli razem autobusem pod jej dom.

Nic nie wymuszał, był uprzejmy i delikatny.

Zofii pochlebiała jego adoracja, mimo wszystko.

Wiedziała, iż różnica wieku jest zbyt duża.

Nie chciała mu psuć życia, próbowała go odsunąć.

Mimo to ich relacja zaczęła się rozwijać.

Tomasz okazał się wrażliwym i dojrzałym człowiekiem.

Gdy Zofia zachorowała na zapalenie płuc, zajął się nią.

Właściwie to on ją wyleczył, dzień po dniu.

Wtedy zrozumiała, iż to nie zabawa.

On naprawdę ją kochał, bez gry.

Nie wytrzymała naporu jego uczuć i poddała się.

A która kobieta by wytrzymała taką troskę?

Tomasz oświadczył się jej niedługo potem.

Córka z zięciem namawiali ją, żeby się zgodziła.

Zofia się wahała, bała się kolejnego zawodu.

Była pewna, iż w końcu ją zostawi dla młodszej.

Pewnie dalej by się opierała, gdyby nie jedna rozmowa z Kingą.

Córka powiedziała jej prosto: miłość nie liczy lat.

Zofia spojrzała na pierścionek i wreszcie się uśmiechnęła.

Powiedziała „tak” bez dalszych wątpliwości.