Znajdziesz swoją miłość – nie warto się spieszyć, wszystko w swoim czasie Polina miała starą, trochę nietypową tradycję: co roku, tuż przed Sylwestrem, odwiedzała wróżkę. Dzięki temu, iż mieszkała w dużym polskim mieście, znalezienie nowej wróżki nie sprawiało jej problemu. Polina była samotna – mimo licznych prób poznania porządnego młodego mężczyzny, nie wychodziło jej to najlepiej. Okazywało się, iż wszyscy porządni chłopcy dawno zostali 'zabrani’… – W tym roku spotkasz swoją miłość! – oznajmiła uroczyście czarnooka wróżka, patrząc w magiczny kryształ. – A gdzie? Gdzie go spotkam? – pytała z niecierpliwością Polina. – Co roku słyszę to samo, lata mijają, a on wciąż się nie pojawia. Polecono mi panią jako najmocniejszą wróżkę! Wymagam, żeby pani powiedziała mi dokładnie, gdzie go spotkam! Inaczej opowiem wszystkim, jaka jest pani niekompetentna… – zagroziła dziewczyna. Wróżka przewróciła oczami, rozumiejąc, iż trafiła na uparciucha, który tak łatwo się nie odczepi. Wiedziała, iż jeżeli nie skłamie, Polina będzie tu siedzieć do wieczora, blokując kolejkę chętnych do poznania własnego losu. – Spotkasz go w pociągu! – wypowiedziała z zamkniętymi oczami. – Widzę wyraźnie… wysoki blondyn, bardzo przystojny. Prawdziwy książę z bajki… – Ojej! – ucieszyła się Polina. – A w którym pociągu, i kiedy dokładnie? – Tuż przed Sylwestrem! – kontynuowała wróżka z rozbawieniem. – Jedź na dworzec – serce samo podpowie, gdzie kupić bilet… – Dziękuję! – uśmiechnęła się szczęśliwa Polina. Polina wyszła od wróżki, zamówiła taksówkę i pognała na dworzec. Stojąc przy okienku kolejowym, jej entuzjazm lekko przygasł. Roztrzęsiona, patrzyła na rozkład jazdy, kompletnie nie wiedząc, gdzie się udać… – No, szybciej! – zirytowany głos kasjerki wyrwał ją z zamyślenia. – Do Krakowa… Na trzydziestego grudnia. Wagon sypialny – wymamrotała Polina. Już wyobrażała sobie, jak siedzi w przytulnym przedziale, popija herbatę, gdy nagle w drzwiach staje ON – jej wyśniony narzeczony… Po powrocie do domu gwałtownie zaczęła pakować najpotrzebniejsze rzeczy, bo pociąg miała późnym wieczorem… Nie myślała o konsekwencjach – o tym, co będzie robić w Sylwestra w obcym mieście. Pragnęła tylko jednego, by przepowiednia wróżki się spełniła. Tak źle jest czuć się nikomu niepotrzebną, szczególnie w świąteczne dni. Wszyscy Polacy robili rodzinne zakupy na noworoczny stół, obdarowywali się prezentami. Wszyscy… oprócz niej. Po kilku godzinach Polina już siedziała w przedziale z kubkiem herbaty – wszystko było jak w jej wyobrażeniach. Teraz czekała tylko na księcia, który miał wejść w uchylone drzwi wagonu. – Witam serdecznie! – odezwała się starsza pani, wnosząc wielką walizę do przedziału. – Gdzie jest moje miejsce? – Tutaj… – Polina zdezorientowana wskazała półkę naprzeciwko. – Nie pomyliła się pani? To na pewno pani wagon? – Tak, kochanieńka, nie pomyliłam się – uśmiechnęła się babcia i rozsiadła się wygodnie. – Przepraszam, pozwoli pani przejść? – powiedziała Polina, czując, iż popełniła głupstwo. – Proszę mnie wypuścić, zmieniłam zdanie! – Poczekaj, schowam torbę – odpowiedziała babcia, nie rozumiejąc co się dzieje. – No to pojechaliśmy… – westchnęła Polina. – I co teraz? – Dlaczego nagle chcesz wysiadać? Coś zapomniałaś? – zapytała kobieta. Polina zignorowała pytanie i odwróciła się do okna. Rozumiała, iż starsza pani nie jest niczemu winna, to ona sama ściągnęła na siebie kłopoty. Tymczasem pani Stanisława wyjęła z torby domowe, jeszcze ciepłe pierogi i poczęstowała współpasażerkę. – Byłam u córki w odwiedzinach – wyjaśniła Polinie. – Teraz wracam, bo syn z narzeczoną przyjadą na Nowy Rok. Będziemy świętować razem. – Szczęściara… A ja pewnie Sylwestra spędzę na dworcu – stwierdziła ze smutkiem Polina. Słowo do słowa i Polina zdecydowała się opowiedzieć babci całą historię swojej wyprawy. – Oj dziecko! Po co się włóczysz do tych naciągaczy? – zganiła ją babcia. – Znajdziesz swoją miłość. Nie warto się spieszyć. Wszystko w swoim czasie… Następnego dnia Polina wysiadła na peronie w mieście, które widziała po raz pierwszy. Pomogła starszej pani opuścić wagon i stanęła, nie wiedząc, co dalej. – Dziękuję Polina! Szczęśliwego Nowego Roku! – podziękowała Stanisława. – Wzajemnie! – odpowiedziała smutno Polina. Babcia spojrzała na dziewczynę, nie wiedząc jak ją pocieszyć. Wiedziała, iż perspektywa spędzenia Sylwestra na dworcu nie jest najlepszym początkiem roku. – Polina, chodź do mnie! – nagle zaproponowała Stanisława. – Udekorujemy choinkę, przygotujemy świąteczny stół… – Ale… tak niezręcznie… – speszyła się Polina. – A na dworcu siedzieć to wygodnie? – odparła z uśmiechem babcia. – Chodź, nie dyskutuj! Polina przyjęła zaproszenie. Stanisława miała rację. Szalała zamieć, więc nie było sensu błąkać się po dworcu. – Szymek z Karoliną już w domu – uśmiechnęła się Stanisława. Szymek widział przez okno, jak mama przyjechała taksówką. Stał już przy windzie, by zabrać ciężką walizkę. – Szymku, witaj skarbie! A ja nie sama, z gościem – to córka dawnej znajomej, Polinka – babcia mrugnęła do Poliny. – Fantastycznie! – powiedział chłopak. – Proszę bardzo, Polino. Polina spojrzała na wysokiego, atrakcyjnego blondyna i się zarumieniła. To właśnie jego obraz miała w głowie… Los znów z nich zażartował? – A gdzie Karolinka? – zapytała mama. – Mamo, Karoliny nie ma, nie wróci i nie chcę o tym mówić, dobrze? – odpowiedział poważnie Szymek. – Dobrze… – odparła zdezorientowana kobieta. Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, żegnając stary rok. – Polino, długo u nas zostaniesz? – zaśmiał się Szymek, nakładając jej sałatkę. – Nie… Wyjeżdżam rano – odpowiedziała z żalem dziewczyna. Nie chciała tak gwałtownie opuszczać tego domu. Polinie wydawało się, iż zna Stanisławę i Szymka całe życie. – Nie rozumiem, gdzie się tak śpieszysz? – oburzyła się babcia. – Polina, zostań jeszcze trochę. – Właśnie, zostań! U nas jest fajna ślizgawka, jutro możemy wspólnie pójść. Nie wyjeżdżaj tak gwałtownie – poprosił Szymek. – Przekonaliście mnie – uśmiechnęła się Polina. – Z chęcią zostanę. W następnego Sylwestra świętowali już we czwórkę: Stanisława, Szymek, Polina i mały Arturek… A Wy wierzycie w noworoczne cuda?