Szymonie, błagam, nie róbcie noclegów u nas. To nie hotel, a twoja siostra ma własny dom, chociaż w sąsiednim mieście Lena nerwowo przetrzygała szklanki, przyglądając się im w świetle. Plamki po wodzie denerwowały ją tak samo, jak nadchodząca wizyta teściów.
Leno, o co tak się denerwujesz? Szymon zmrużył oczy, nie odrywając wzroku od laptopa. Irena z mamą przyjeżdżają przez przypadek, mama ma wizytę u kardiologa, a Irenka po prostu towarzyszy. Nie możemy ich zostawić na noc na dworcu.
Przez przypadek. Jasne. Ostatnim razem przyjechały przez przypadek i zostały na tydzień, bo Irena szukała zimowych butów po całej Warszawie, bo u nas, jak wiesz, wybór lepszy. A ja je karmiłam, poiłam i zabawiałam, kiedy ty byłeś w pracy.
Obiecuję, iż tym razem będzie inaczej. Jeden wieczór, kolacja, sen, śniadanie i odjadą. Bądź wyrozumiała, to rodzina.
Lena westchnęła. Słowo rodzina w słowniku męża było jak świętość, indult, który usprawiedliwiał wszystkie grzechy. A grzechów przy jego młodszej siostrze Irenie i matce Halinie nie brakowało. Nie były przestępczyniami, po prostu nieczułymi. Tą prostą, jak wiadomo, gorszą niż kradzież.
Lena była szefową działu w dużej firmie logistycznej. Zarabiała przyzwoicie, lubiła porządek i dobre rzeczy. Jej garderoba była dumą i jedyną słabością. Jedwab, kaszmir, markowe torby zbierała je latami, dbała o nie jak ogrodnik o rzadkie orchidee. To właśnie jej szafa działała na Irenę niczym czerwona flaga dla byka.
Dzwonek zadzwonił punktualnie o szóstej. Na progu stały Halina z torbą domowych pierogów (tłustych, smażonych w maśle, od których Lena dostała zgagę) i Irena. Irena zerknęła na Lenę od stóp do głów.
Ojej, Lenka, cześć! Irena weszła bez zdejmowania butów i pocałowała Lenę w policzek. A ty jakaś elegancka? Nowa sukienka? Droga, co?
Cześć, Irenko. To zwykła domowa sukienka. Proszę, chodźcie Lena próbowała się uśmiechnąć, choć dotyk Ireny w jej tkaninę był fizycznie nieprzyjemny.
No, nie zwykła, przyznała Irena, zrzucając kurtkę. Bawełna z haftem. U nas takie pół pensji kosztują. Masz szczęście, Szymon cię rozpieszcza.
Ja też pracuję, Irenko przypomniała Lena, wieszając kurtkę Ireny w szafie.
No nie, praca. Mąż też nie jest biedny. Mamo, podaj paczkę, ja to na kuchnię zaniosę.
Wieczór rozpoczął się klasycznie. Halina od razu zaczęła przeglądać kuchnię, przestawiając słoiki z przyprawami jak wygodniej, a Szymon, zachwycony powrotem rodziny, nalewał herbatę i słuchał niekończących się opowieści matki o sąsiadach, ciśnieniu i cenach na kaszę.
Lena znosiła to, kiwając głową, podając jedzenie i w myślach licząc godziny do wyjazdu gości. Napięcie wzrosło, gdy padło słowo o jubileuszu cioci Zofii.
Dziewczyny, nie wiem, w co się ubrać narzekała Irena, wkładając kawałek tortu do buzi. Zabrałam się na zimę i żaden strój już nie pasuje. A w restauracji będą wszystkie damy eleganckie. Nie chcę się zhańbić.
Spojrzała wprost na Lenę. Lena wzięła łyk herbaty i milczała. Znała ten wzrok. Daj mi szansę.
Len, nie wytrzymam nie wytrzymała przerwy Irena. Masz mnóstwo rzeczy. Może pożyczysz coś na weekend? Jesteśmy podobnej figury prawie. Pamiętasz to niebieskie, z brokatem?
Irenko, mamy różne rozmiary odparła Lena stanowczo. Mam 44, ty 48. Poza tym, wiesz, iż nie pożyczam swoich ubrań. To mój priorytet.
No i zaczęło się Irena przewróciła oczami. Priorytet! Powiedz po prostu, iż nie chcesz. Twoja szwagierka dostała kawałek materiału. Ty to trzymasz, a ja mogę raz przymierzyć. Później odprowadzę do pralni!
Irenko, po co ci cudze rzeczy? delikatnie wtrącił się Szymon, widząc, jak Lenie bledną palce. Kupimy ci nowe, dam ci trochę kasy.
Co kupujemy?! wykrzyknęła Halina. Po co wydawać pieniądze, skoro w szafie pełno rzeczy? Lena, naprawdę, jak kurka? Masz tyle sukienek, iż można solić. Od ciebie nic nie zginie, a dziewczynie radość. Jesteśmy rodziną, nie obcymi.
Halino, temat zamknięty odcięła Lena. Jej głos brzmiał nieco ostrzej niż powinien, ale cierpliwość się kończyła. Moje rzeczy to moje rzeczy. Nie biorę cudzych i nie oddaję swoich. Proszę, zmieńmy temat.
Reszta kolacji minęła w napiętej ciszy. Teściowa przyciskała wargi, Irena patrzyła w stronę stołu, przekłuwając widelec w sałatce. Szymon rozglądał się z zakłopotaniem między kobietami, ale nie chciał już dłużej kłócić.
Rano Lena wstała wcześnie do pracy. Goście jeszcze spali. Szymon wziął wolne, żeby odwieźć mamę do lekarzy, więc dom został pod jego opieką.
Wracam około siódmej powiedziała Lena, zakładając buty w przedpokoju. Pilnuj, żeby nie przestawiali rzeczy w naszej sypialni. Nie lubię, jak ktoś w moim miejscu się rozgląda.
Len, ty masz paranoję uśmiechnął się Szymon, całując ją w policzek. Kto potrzebuje naszej sypialni? Zjedzą śniadanie, jedziemy do kliniki, trochę po spacerze i od razu na dworzec. Kiedy wrócisz, nikogo nie będzie.
Lena wyjechała, ale myśl o Irenie nie dawała spokoju. Wiedziała, iż odmowa poprzedniego wieczoru nie była ostatecznym nie, a raczej wyzwaniem.
W pracy dzień ciągnął się w nieskończoność. Około trzeciej Lena poczuła pulsujący ból głowy migrena zaliczyła, przed oczami rozbłysły kręgi. Tabletki nie pomagały.
Pani Ewa, wygląda pani blado jak kartka zauważyła współpracowniczka. Proszę wrócić do domu, sami się tu ogarniemy. Raport dokańczę.
Lena nie sprzeciwiała się. Potrzebowała ciszy i ciemności. Zadzwoniła po taksówkę.
Kiedy podjeżdżała pod dom, spojrzała na okna swojego mieszkania na trzecim piętrze. Światła paliły się we wszystkich pokojach, choć na zewnątrz lało słońce. Dziwne Szymon mówił, iż będą spacerować do wieczora.
Cicho otworzyłam drzwi kluczem. Wewnątrz pachniało czymś słodkim, przytłaczającym tanimi perfumami Ireny, zmieszanymi z zapachem lakieru do włosów. Z głębi dochodziła muzyka i głośny śmiech.
Zdjęłam buty i po cichu przeszła korytarzem. Śmiech dochodził z sypialni. Drzwi były lekko uchylone.
Mamo, coś się dzieje? głos Ireny rozbrzmiał podekscytowany. Jak mnie uszyło! Kolor i fason. A ta żaba mówiła, iż rozmiar nie pasuje. Coś jest nie tak!
Ojej, córciu, pięknie! odpowiedziała Halina. Prawdziwa królowa! Materiał? Widać od razu Włochy. Nie jak chiński tandet.
Podeszłam i wciągnęłam drzwi.
Scena, którą zobaczyłam, przypominała taną operę mydlaną, ale śmieszna nie była.
W środku, przed dużym lustrem w szafie, kręciła się Irena. Na niej był ten sam wieczorowy, ciemnoszmaragdowy jedwabny strój, który Lena kupiła w Mediolanie dwa lata temu za majątkową sumę i nosiła tylko raz na firmowym balu.
Sukienka trzeszczała przy szwach. Dosłownie. Irena wcisnęła swoje krągłe ciało w delikatny jedwab, przeznaczony na wąską talię. Zamek przy plecach rozpadł się pośrodku, odsłaniając biel, a materiał na biodrach napiął się tak, iż wyglądało, jakby zaraz pęknął z hukiem.
Do tego na stopach Ireny były jej własne beżowe czółenka, które najwidoczniej wcisnęła, bo pięty wystawały poza but. Na łóżku leżały porozrzucane inne rzeczy: kaszmirowy sweter, dwie bluzki, szale, pudełka z biżuterią. Halina siedziała w fotelu, trzymając Leniną torebkę i przyglądając się zawartości.
Co się tu dzieje? zapytała Lena cicho, ale w ciszy brzmiało to jak grzmot.
Irena wydała pisk i skurczyła się. Z rozciągniętego materiału usłyszała charakterystyczny trzask.
Ojej Irena zamarła, patrząc na Lenę w lustrze przerażonymi oczami.
Halina upuściła szminkę, która stoczyła się po parkiecie.
Lena? Dlaczego tak wcześnie? Szymon mówił, iż wrócisz po siódmej zaczęła teściowa, próbując brzmieć beztrosko, ale nie wyszło.
Lena weszła powoli do pokoju. Złość, zimna i rozważna, wypchnęła ból głowy.
Zdejmijcie to powiedziała, patrząc prosto w oczy Ireny.
Len, nie tak zrozum, po prostu chciałam przymierzyć Nie mieliśmy zamiaru zabierać, po prostu zobaczyć, jak leży paplała Irena, próbując zasłonić rozdzierający się zamek. Szymek pozwolił!
Kłamiesz odcięła Lena. Szymon wie, iż wejście do tej sypialni jest zamknięte dla was. Zdejmijcie sukienkę, natychmiast.
Nie dam! krzyknęła Irena, jej głos drżał od histerii. Zamarło!
Co znaczy zamarło?
Zamek! Utknął! Próbowałam go zamknąć, a teraz nie da się ruszyć w żadną stronę!
Lena podeszła bliżej. Irena pachniała potem i tymi samymi perfumami. Jedwab pod pachami już był mokry od potu. Na bocznej szwie otworzyła się dziura nitki nie wytrzymały nacisku.
Zepsułaś sukienkę za półtorej tysiąca złotych stwierdziła Lena. Rozumiesz to?
Euro! wtrąciła się Halina, wstając z fotela. Co tam, szew się rozpadł! Da się naprawić! Dlaczego robicie dramat? To po prostu chciała poczuć się pięknie. Ty masz tyle, a jej mąż ma grosze!
Halino, odłóżcie torbę i wyjdźcie z pokoju nie odwracając się, powiedziała Lena. Inaczej wezwę policję i potraktuję to jako kradzież z włamaniem.
Straszysz polisą mamę mojego męża?! płomiennie odpowiedziała teściowa. Co ty mówisz! Jesteśmy gośćmi!
Nie jesteście gośćmi. Goście tak nie zachowują się. Jesteście złodziejami, którzy wdzierają się w czyjeś miejsce. Wynocha!
Halina, jęcząc podkopy, wybiegła na korytarz. Lena została sama z Ireną, która trzymała głowę przy ramionach i drżała.
Obróć się rozkazała Lena.
Zebrała zamek. Zatrzaśnięty wsadzony w podszewkę szpulka nie puszczała się. Irena naprawdę była uwięziona. Niestety, tkanina wzdłuż zamka była całkowicie zniszczona wyrwana z mięsem. Sukienka była nie do odzyskania.
Muszę ją przeciąć powiedziała Lena spokojnie.
Co?! Nie! Zwariowałaś! Ja w tym jestem! Irena próbowała się odsunąć, ale zbyt małe buty nie dawały jej stabilności, potknęła się i prawie upadła.
Albo ja przetnę sukienkę, żeby cię uwolnić, albo wyjdziesz tak do domu. Wybieraj. Nie rozciągnę zamka, bo go zepsułaś.
W tym momencie otworzyły się drzwi wejściowe.
Dziewczyny, jestem w domu! Mamo, gdzie jesteście? Przyniosłam tort! usłyszał Szymon, wchodząc z pudełkiem ciasta, nieświadomy, iż wpadł w epicentrum huraganu.
Wszedł do sypialni, uśmiechnięty, z tortem w rękach, a twarz powoli traciła uśmiech.
Co tu Irena? Dlaczego jesteś w Leniej sukience?
Szymku! wykrzyknęła Irena, rzucając się do brata (choć wąska spódnica i ciasne buty utrudniały ruch). Ona chce mnie zabić! Grozi nożyczkami! Ja tylko przymierzyłam, a ona krzyczy, iż woła policję! Powiedz jej!
Szymon spojrzał na żonę. Lena stała skrzyżowana rękami, patrząc na ten cyrk z pogW końcu Lena zamknęła drzwi na klucz i od razu poczuła, iż wreszcie odzyskała kontrolę nad swoim życiem.
