Na początku zupełnie nie rozumiałam, dlaczego moja córka tak bardzo się spieszy, żeby wyjść za swojego chłopaka, którego znała zaledwie od miesiąca. Przez chwilę myślałam nawet, iż jest w ciąży. Co innego mogłoby być powodem takiej nagłej decyzji? Ale córka zapewniała, iż nie spodziewają się dziecka. Po prostu tak bardzo się kochają, iż nie potrafią żyć bez siebie. Cóż, wtedy byłam po prostu szczęśliwa. Nie każdemu trafia się taka miłość.
Od razu zdecydowali: będzie ślub. Rodzice ze strony pana młodego dali trochę pieniędzy, my również dorzuciliśmy swoją część. W kościele odbyła się piękna ceremonia, wszyscy goście byli radośni i uśmiechnięci. Ale zauważyłam, iż mama pana młodego jest bardzo przygnębiona. Początkowo myślałam, iż może nie akceptuje wyboru syna i choćby nie chciałam do niej podchodzić, by pytać o powody. Jednak coś mnie tknęło i podeszłam do niej po wszystkim. Zapytałam, co się dzieje, najpierw milczała, potem podniosła zapłakane oczy i zaczęła mówić, szlochając.
Ten ślub nie powinien był się odbyć. Mój syn unieszczęśliwi twoją córkę. On wcale jej nie kocha. Zupełnie nic do niej nie czuje. Ożenił się z zemsty. Jego była dziewczyna zostawiła go dla jego najlepszego przyjaciela. Postanowił więc się odegrać. Prosiłam go, żeby tego nie robił. Ale młodzi nie słuchają starszych.
Słuchałam jej i myślałam, iż opowiada jakieś bzdury. Wiele razy pytałam córkę, czy wszystko u niej dobrze. Odpowiadała, iż jest idealnie. Nie zwracałam wtedy uwagi na łzy teściowej i pomyślałam, iż po prostu nie chciała tego ślubu.
Jednak dwa miesiące później moja córka wróciła do domu zapłakana, z walizkami za sobą. Okazało się, iż jej mąż wniósł pozew o rozwód. przez cały czas kocha swoją byłą, nie potrafi być dla mojej córki dobry, ożenił się z nią tylko dla zemsty. Teraz mam ogromne wyrzuty sumienia i zastanawiam się, dlaczego wtedy nie zareagowałam… W końcu coś przeczuwałam.