Nie miałem pojęcia, iż dwanaście kartonów może zniszczyć małżeństwo szybciej niż zdrada. Nazywam się Marek, mam czterdzieści jeden lat, jestem elektrykiem, pracuję głównie na zleceniach w Bydgoszczy i okolicach. Z Anitą jesteśmy razem sześć lat, mieszkamy w dwupokojowym mieszkaniu przy Fordońskiej, które kupiliśmy na kredyt jeszcze przed ślubem. Moja mama, Grażyna, mieszka piętnaście minut stąd, w bloku z wielkiej płyty na Wyżynach, gdzie od lat marzyła o remoncie łazienki.
Zacznę od tego, iż nie jestem człowiekiem, który lubi się kłócić. Anita mówi, iż jestem "wygodny" — i pewnie ma rację. Kiedy mama do mnie dzwoni, ja po prostu się zgadzam, bo tak jest łatwiej. Zawsze tak było. Ojciec zmarł, kiedy miałem dwadzieścia trzy lata, i od tamtej pory to ja jestem dla mamy najbliższą osobą. Ona to wie i, powiem szczerze, czasem tym nadużywa. Ale nie umiem jej odmówić. Nie potrafię patrzeć, jak się denerwuje.
Kiedy zaczynała remont łazienki, powiedziała, iż kilka rzeczy musi u nas przechować. Nie pytałem, ile dokładnie "kilka" — to był mój błąd, przyznaję. Anita akurat pojechała do siostry Beaty do Torunia na tydzień, jak co roku latem. Wróciła i zastała w przedpokoju kartony, dywan zrolowany pod ścianą i kartkę na stole: "Marek, u mnie remont. Niech trochę pobędą u was moje rzeczy."
Zadzwoniła do mnie z pretensją w głosie. Rozumiałem ją, naprawdę. Ale co miałem powiedzieć? Że mama zawsze tak robi, iż u niej "tymczasowo" trwa miesiącami, iż kiedyś tak samo trzymała u nas stary telewizor przez pół roku? Powiedziałem tylko: "Wytrzymaj trochę, coś wymyślimy." Wiedziałem, iż to brzmi słabo. Ale ja wtedy naprawdę myślałem, iż jakoś to się rozejdzie samo — iż mama zabierze rzeczy, jak tylko skończy kafelkować.
Nie zabrała. W sobotę, kiedy Anita miała robić tort na zamówienie — a to jest jej praca, z tego żyjemy oboje, nie tylko z moich zleceń — w kuchni stała już nie tylko sterta kartonów, ale i kredens, fotel, a na fotelu worki foliowe z kocami. Widziałem to na własne oczy, kiedy wróciłem z roboty. Mama musiała przyjechać, kiedy Anita była na targu po składniki. Do dziś nie wiem, jak zdążyła to wszystko zorganizować — chyba wynajęła kogoś z busem.
Anita stała wtedy przy blacie i obracała w palcach papierowy woreczek z mąką, którą przywiozła na tort — ściskała go tak mocno, iż róg pękł i biały pył posypał się na podłogę. Nie krzyczała. Powiedziała tylko: "Rozmawiaj z matką albo ja to zrobię po swojemu." Ja, jak zwykle, powiedziałem: "Pomyślę." Wiedziałem, iż to nic nie znaczy. Anita też wiedziała.
Kilka dni później mama przyjechała znowu, tym razem z sąsiadem od siebie, panem Zenkiem, który miał dostawczaka. Przywieźli deskę do prasowania i jakieś tobołki. Chodziła po naszym mieszkaniu, jakby to było jej własne — poprawiła coś w kredensie, obejrzała kuchnię, jakby sprawdzała stan swojego terytorium. Usłyszałem potem od Anity, iż mama powiedziała jej wprost: "Mieszkanie jest Marka. Ja swojemu synowi rzeczy przywożę, kiedy chcę."
Tego zdania nie mogę jej wybaczyć do dziś, chociaż jestem jej synem. Bo ona wiedziała, iż mieszkanie kupiliśmy razem, iż kredyt płacimy oboje, iż Anita w to mieszkanie włożyła tyle samo, co ja. A mówiła to tak, jakby Anita była tam gościem, którego można w każdej chwili wyprosić.
Anita dała jej czas do wieczora. Powiedziała, iż jeżeli coś zostanie, rozda sąsiadom. Mama nie uwierzyła. Ja też nie do końca wierzyłem, prawdę mówiąc — myślałem, iż to takie słowa, żeby postraszyć. Nie doceniłem żony.
Wróciłem z roboty i w korytarzu stały kartony — wszystkie dwanaście, wyniesione na klatkę schodową. W mieszkaniu było pusto i jasno, jakby ktoś otworzył okno po latach. Pani Krystyna z parteru zabrała pościel i naczynia. Sąsiadka z dołu, Iwona, wzięła deskę do prasowania, a jej mąż z kolegą wynieśli fotel. Kredens podobno ktoś odebrał jeszcze tego samego wieczoru — sąsiad z czwartego piętra, który akurat urządzał mieszkanie córce.
Stanąłem w progu i pierwsze, co poczułem, to nie złość. To był strach. Bo wiedziałem, jaka będzie reakcja mamy. Powiedziałem do Anity: "Ale to przecież jej rzeczy, to kosztuje…" Anita otarła ręką blat, na którym wcześniej stały kartony, jakby zmiatała z niego ostatni pył, i powiedziała: "Trzeba było je zawieźć na działkę, kiedy prosiłam. Miałeś na to trzy dni." Nie umiałem nic odpowiedzieć. Bo miała rację.
Kartonów tamtego wieczoru nie wniosłem z powrotem do mieszkania. Zostawiłem je na klatce. To był mój bunt, taki mały, cichy — nie umiałem zrobić więcej.
Rano obudziło mnie walenie w drzwi. Nie dzwonek — pięść, potem noga. Mama w końcu nacisnęła dzwonek i trzymała go, aż Anita otworzyła. Musiałem jej powiedzieć wcześniej, co się stało — nie pamiętam już dokładnie, kiedy zadzwoniłem, ale musiałem, bo przyjechała od razu rano, blada, z rozczochranymi włosami, jakby nie spała całą noc.
Wpadła do środka i krzyczała, gdzie są jej rzeczy. Anita odpowiedziała spokojnie, iż u sąsiadów, iż za godzinę mieli przyjść po kredens — co już się zresztą wydarzyło poprzedniego wieczoru, ale Anita chyba specjalnie to powiedziała, żeby mama poczuła, jak blisko była. Mama krzyczała, iż to kradzież, iż pozwie. Stałem w drzwiach sypialni i nie odzywałem się. Wstyd mi to przyznać, ale bałem się powiedzieć cokolwiek — bo cokolwiek bym powiedział, jedna z nich by mnie znienawidziła.
Mama zmierzyła Anitę od stóp do głów, chociaż to ona była niższa, i powiedziała lodowato: "Wszystko mi oddasz. Przez sąd. Co do złotówki." Wyszła, trzasnęła drzwiami tak, iż framuga zadrżała.
Do sądu jednak nie poszła. Ja to załatwiłem — przelałem jej cztery tysiące złotych z konta, które mieliśmy z Anitą wspólnie, mówiąc żonie, iż to "za spokój". Anita nie protestowała, tylko spytała: "To twoje pieniądze też. Rozumiesz, co się właśnie stało?"
Teraz, kiedy jadę do mamy na kawę, siadamy przy nowym kredensie, który kupiła sobie po remoncie — sama, bez żadnych próśb o przechowanie. Parzy kawę w dwóch filiżankach, nigdy w trzech, i nie pyta, kiedy Anita mogłaby wpaść. Anita w tym czasie piecze w naszej kuchni kolejny tort na zamówienie — ostatnio robiła taki z owocami dla sąsiadki z dołu, tej samej Iwony, która wzięła wtedy deskę do prasowania. Kuchnia pachnie ciastem, a na parapecie stoi pusty słoik po mące, którym Anita mierzy teraz wszystkie składniki co do grama.
