Nazywam się Marek Wilczek, mam trzydzieści osiem lat, prowadzę firmę remontowo-budowlaną w Gliwicach i od jedenastu lat jestem żonaty z Kasią. Piszę to, bo moja teściowa, Halina, od miesiąca opowiada wszystkim znajomym, jaki ze mnie leniwy zięć, który choćby talerza po sobie nie umyje. No to niech sobie posłucha, jak to wyglądało z mojej strony — bo akurat w tej jednej sprawie mam czyste sumienie, a ona chyba zapomniała, kto tam tak naprawdę sprzątał.
Pojechaliśmy we czwórkę — ja, Kasia, Halina i jej mąż Zenek — na cztery dni do Zakopanego, bo Halina obchodziła sześćdziesiąte urodziny i uparła się na góry. Ona znalazła nocleg, ona rezerwowała, ja tylko przelałem swoją część, tysiąc dziewięćset dwadzieścia złotych za cały pobyt na osobę. Apartament przy Krupówkach, zdjęcia ładne, drewniane belki, balkon z widokiem na Giewont. W ogłoszeniu było napisane „komfortowy wypoczynek bez zbędnych formalności". No to się człowiek nastawił.
Przyjechaliśmy w piątek koło osiemnastej, zima, śnieg sypał jak z rękawa, a przy wjeździe na osiedle akurat sąsiad wyprowadzał swojego owczarka, który się rzucił na nasze walizki, jakby to była kiełbasa. Halina aż podskoczyła. Ja się śmiałem przez pół schodów, bo teściowa w kurtce puchowej robi unik przed psem — to trzeba było widzieć.
Klucz odebraliśmy z szafki kodowej, weszliśmy, i pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to kartka formatu A4 przyklejona taśmą do lodówki — dwadzieścia jeden punktów. Nie licząc żartów. Dwadzieścia jeden punktów, od „proszę zdjąć pościel i wrzucić do wskazanego worka" przez „umyć naczynia i odstawić na suszarkę" aż po „ustawić termostat na 16 stopni i zamknąć wszystkie okna na klucz przed wyjazdem". A na dole, mniejszą czcionką: opłata za sprzątanie, trzysta dziesięć złotych, już pobrana przy rezerwacji.
Zenek przeczytał to na głos i spytał: „To za co my adekwatnie płacimy tej sprzątaczce?" — i akurat nikt mu nie odpowiedział, bo Kasia w tym momencie odkryła, iż w łazience nie ma suszarki do włosów, tylko karteczka „suszarkę można wypożyczyć za kaucją 50 zł".
Wymeldowanie mieliśmy o dziesiątej rano w poniedziałek. W niedzielę wieczorem Halina usiadła przy stole z tą listą i zaczęła rozdzielać zadania jak sierżant — ja miałem odkurzyć i wynieść śmieci, Kasia zmywać, Zenek miał złożyć koce, sama wzięła się za ścielenie łóżek z powrotem świeżą pościelą z szafy, bo w instrukcji było napisane, iż gospodyni tego wymaga, choć nigdzie nie stało po co, skoro i tak przyjedzie ekipa sprzątająca po nas.
Rano w poniedziałek budzik zadzwonił u mnie o szóstej czterdzieści pięć, bo ktoś musiał jeszcze wystawić worki do kontenera przy wjeździe, sto metrów od klatki, po kostki w śniegu, w klapkach, bo butów szkoda mi było zakładać na pięć minut. Halina stała w drzwiach w szlafroku i patrzyła, jak niosę te worki, i powiedziała tylko: „No widzisz, Marek, a mówią, iż nie pomagasz." Nic więcej. Żadnego „dziękuję", żadnego „mogę pomóc". Po prostu odhaczyła punkt.
Wymeldowaliśmy się dziewięć pięćdziesiąt siedem, trzy minuty przed czasem, a przy wyjściu czekał telefon od gospodyni z pytaniem, czy na pewno zakręciliśmy zawór wody pod zlewem, bo miała problem z poprzednimi gośćmi. Kasia w aucie milczała chyba dziesięć minut, a potem powiedziała: „Za tysiąc dziewięćset złotych mogłabym mieć hotel z basenem i śniadaniem, i nikt by mnie nie prosił o zakręcanie wody."
I teraz clue całej sprawy — po powrocie Halina napisała do gospodyni recenzję na pięć gwiazdek, „idealnie czysto, świetna komunikacja", a do swojej siostry przez telefon, iż to ja jestem ten, co się obija i nie umie się dostosować do zasad. Usłyszałem to przypadkiem, bo Kasia zostawiła głośnik włączony w kuchni.
Dwa tygodnie później Halina zadzwoniła z prośbą, żebyśmy znowu pojechali razem, tym razem na majówkę, i iż już wybrała apartament, jeszcze tańszy, w Karpaczu. Powiedziałem jej wprost, przy Kasi, żeby nie było niedopowiedzeń: iż owszem, pojadę, ale rezerwuję sam, hotel, ze śniadaniem, w rozsądnej odległości od centrum, i iż listy obowiązków na lodówce oglądać więcej nie zamierzam. Halina spytała, czy to znaczy, iż nie chcę jechać z rodziną. Odpowiedziałem, iż chcę, tylko chcę jechać jako gość, a nie jako ekipa sprzątająca, za którą ktoś jeszcze bierze trzysta dziesięć złotych i udaje, iż to ja jestem problemem.
Nie krzyczałem, nie trzaskałem drzwiami. Po prostu tego samego wieczoru sam zarezerwowałem hotel w Karpaczu na majówkę — dwa pokoje, śniadanie w cenie, bez opłaty za sprzątanie, bez listy na lodówce — i wysłałem Halinie link z potwierdzeniem, żeby wiedziała, iż jedziemy, tylko na moich warunkach. Zenek napisał mi później samo: „dobrze zrobiłeś". Halina do dziś nie skomentowała rezerwacji ani słowem, ale na majówkę przyjechała — z walizką i bez żadnej kartki formatu A4.
