Mróz trzymał mocno, jakby chciał zamknąć świat w lodzie.
Trzydzieści pięć stopni na dworze, styczeń bez litości.
Zdzisław Bronisławowicz, zwany po prostu Bronisławem, szedł polną drogą do Modrzewka.
Termos z herbatą zostawił na stole, głupio.
Każdy krok bolał, mróz wchodził pod watowaną kurtkę.
Do wsi było jeszcze dobre trzy kilometry, ślisko jak na łyżwach.
Droga wiodła przez brzozowy zagajnik, obok starego żwirowiska.
Tam świat kończył się i zaczynał na nowo, pusto i głucho.
Nagle usłyszał cichy pisk, gdzieś spod starej budki robotniczej.
Pomyślał, iż to tylko mróz płata żarty jego uszom.
Zatrzymał się, zaklął, śnieg sypał mu się za kołnierz.
Pisk powtórzył się – cienki, zachrypnięty, zagubiony.
– Do stu pierników – mruknął i zboczył z drogi.
Przy zrujnowanej budce zobaczył coś, co odebrało mu dech.
W zaspie leżało wycieńczone zwierzę, drżące, osłaniające coś sobą.
To była suka, a przy niej dwa maleńkie szczenięta.
Spojrzała na niego oczami pełnymi błagania.
Strach i prośba – ratuj je, choćby jeżeli nie mnie.
Nie szczekała, nie uciekała, tylko patrzyła.
– Jezuniu kochany – szepnął Bronisław, klękając w śniegu. – Kto cię tu zostawił?
Żebra wystawały jej spod zbitej sierści, oczy miała zapadnięte.
Mimo to nie odstępowała szczeniaków ani na krok.
Wyciągnął rękę powoli. Powąchała ją i nie cofnęła się.
– Jak długo tu leżysz, biedactwo? – szeptał, głaszcząc jej łeb.
Wyglądało, iż kopała w śniegu codziennie głębiej, osłaniając dzieci.
Zdjął kurtkę i owinął nią oba szczeniaki, jedno po drugim.
Ich piski dodawały mu otuchy – żyły.
– A z tobą jak, psinko? – zapytał cicho.
Nazwał ją w myślach Wanda. Jakby zrozumiała, wstała powoli.
– Wracamy do domu – powiedział. – Zaraz będzie ciepło.
Droga do wsi ciągnęła się jak sen, krok za krokiem.
Szczeniaki grzały się pod jego płaszczem, Wanda ledwo szła obok.
Co chwila przystawał, głaskał ją, powtarzał: – Wytrzymaj, jeszcze ciut.
Tuż przed domem padła w śnieg, sił już nie miała.
– No coś ty, nie waż się teraz – powiedział, biorąc ją na ręce.
W progu spojrzała na niego z wdzięcznością, która ścisnęła mu serce.
– Teraz jesteś Wanda – szepnął. – A szczeniaki ochrzczę później.
Przez trzy dni nie poszedł do pracy, kłamał, iż chory.
Serce bolało go bardziej niż ciało.
Wanda piła tylko mleko, leżąc cicho przy maluchach.
Karmił ją łyżeczką jak dziecko: – Zjedz jeszcze trochę, dla nich.
Czwartego dnia sama podeszła do miski. Zjadła odrobinę, ale sama.
– Taki z was łobuziak! – śmiał się, patrząc na szczeniaki.
Nazwał je Dzidek i Perszing – jeden żywe srebro, drugi spokojny jak sędzia.
Sąsiedzi kręcili głowami: – Oszalałeś, tyle psów trzymać?
Nie tłumaczył, iż to one uratowały go po śmierci żony.
Dom znów żył, choć śmiechem czworonożnym.
Wanda rozumiała go bez słów – budziła rano, czekała wieczorem przy furtce.
Codziennie kładła łapę na jego ręce i patrzyła długo w oczy.
– Daj spokój – mruczał wzruszony. – To ja powinienem dziękować.
W lipcu przyjechał brat z Warszawy, pokręcił głową na widok psiej gromadki.
– Oddałbyś chociaż jednego, drogo to utrzymać.
– Oddałbyś matkę od dzieci? – odpowiedział krótko Bronisław.
Brat zamilkł, nie miał na to odpowiedzi.
Jesienią przy furtce pojawił się mężczyzna z chłopcem.
– Syn mówi, iż to nasz pies, zgubił się zimą.
Wanda przytuliła się mocniej do nogi Bronisława, drżąc.
– To nie wasz pies – powiedział twardo. – Nasza sunia to Wanda.
Mężczyzna pokazywał jakieś papiery, podnosił głos.
Bronisław patrzył na drżące zwierzę i wiedział jedno – zostaje w domu.
