Słuchaj, Aniu, naprawdę ani nie mam czasu, ani siły wysłuchiwać twoich narzekań bez końca.
Albo właśnie teraz wyłączasz tryb wiecznie skrzywdzonej, i próbujemy żyć normalnie, albo jutro pakuję walizki i sama powiesz naszej córce, dlaczego tata się wyprowadził.
Sama! Zrozumiałaś?
A normalnie to jak, Grzesiek? zapytała cicho. Tak, jakby nic nie było? Jakbym nie widziała tych wiadomości?
Jakby „Błażej Części Samochodowe” nie pisał do ciebie o drugiej w nocy, iż mu brakuje twoich rąk?
Grzesiek głośno westchnął i zaczął zrywać z siebie adidasy, depcząc piętą z tyłu, bez rozsznurowywania.
Znowu zaczynasz… Ileż można. Powiedziałem ci po polsku: skończone. Jestem w domu? Jestem. Jestem z tobą? Z tobą. Daję ci kasę? Daję.
Czego jeszcze ci brakuje? Mam na kolanach przepraszać? Nie doczekasz się!
Nie musisz. Po prostu przestań mówić do mnie tak, jakbym ci przeszkadzała żyć. Ciągle dogryzasz, żartujesz sobie ze mnie…
Bo nie da się z tobą wytrzymać! wpadł jej w słowo. Chodzisz po domu jak zjawa, minę masz wiecznie, jakbyś łyk cytryny brała.
Myślisz, iż mi się tu miło wraca po pracy? Wchodzę i od razu przesłuchanie lub fochy!
Normalna kobieta już dawno olałaby temat dla dobra rodziny. Ale nie, ty musisz rozdrapywać ranę patykiem.
Przecisnął się obok niej do kuchni, zahaczając ramieniem. Ania się zachwiała, ale nie dała się przewrócić.
Zawsze myślała, iż wygrała los na loterii. Grzesiek zaradny, zdecydowany, dobry ojciec. Mieli córkę, pięcioletnią Jagodę, wspólne mieszkanie, oboje dobrze zarabiali.
Te zdrada, pół roku temu, nie była przypadkiem Grzesiek prowadził podwójne życie przez miesiące.
Ania dowiedziała się przypadkiem Jagódka bawiła się telefonem taty i na ekranie pojawiło się powiadomienie: „Błażej Części Samochodowe” pytał, czy Grześ kupił już tę bieliznę, w której jej tak dobrze.
Gdy wyszło na jaw, Grzesiek nie próbował się tłumaczyć. Milczał, potem się wkurzył, a w końcu wyrzucił z siebie:
Tak, było. Przeszło. Nie rób afery z niczego, przecież jestem tutaj!
Przez te pół roku nie przeprosił ani razu. Nie żałował, choćby nie miał poczucia winy, i to bolało Anię najbardziej.
Ania weszła do kuchni. Grzesiek siedział już przy stole, przeglądał coś w telefonie, na stole miał talerz z pieczonym dorszem przykryła specjalnie, żeby mu nie wystygł.
Żałowałaś soli? rzucił, odsuwając talerz. Czy masz już taki smak po tych twoich łzach?
Grzesiu, przestań. Jagoda jest w pokoju, wszystko słyszy.
A niech słyszy, uśmiechnął się złośliwie, kładąc kawałek ryby do ust. Niech wie, iż to przez mamę tata z domu się wyniesie. Ty tego chcesz? Chcesz, żebym odszedł?
Chcę tylko, żebyś był człowiekiem. Obiecałeś, iż będziesz się starał ratować rodzinę. To tak się starasz? Tylko mnie poniżasz.
Grzesiek odłożył widelec.
Posłuchaj, kochana. Rodzina to jest projekt, a ja w niego inwestuję. Bawię się z Jagodą, płacę za zajęcia, zawożę ją do przedszkola.
Chciałaś, żeby dziecko miało ojca? Ma. I nie mam obowiązku traktować ciebie jak księżniczki, skoro męczysz mnie od miesięcy tą samą historią!
Powiedziałem jasno: zamykamy temat albo odchodzę. Jak odejdę, nie dostaniesz ani grosza ode mnie.
Mieszkanie podzielimy, będziesz musiała je sprzedać i wypłacić mi kilkaset tysięcy złotych.
Masz tyle? Nie. Więc wynajem, inna dzielnica, inne przedszkole dla Jagody. Chcesz ją tak ciągać?
Ania zamilkła. Wiedział, gdzie uderzyć. Wizja rozłąki z przyjaciółkami z przedszkola i przeprowadzki do obcej nory na drugim końcu miasta, podczas gdy ona będzie walczyć o każdy metr mieszkania, przerażała ją jak nigdy.
No, właśnie, siedź cicho podsumował Grzesiek. Jedz. Wyglądasz jak cień, aż żal patrzeć.
***
Wieczorem, gdy Jagoda już spała, przytulona do swojego pluszowego królika, Ania siedziała na balkonie i rozmyślała.
Grzesiek rzeczywiście był dobrym ojcem z podręcznika: nie pił, nie podnosił ręki, Jagoda go uwielbiała.
Tatusiu, mój bohaterze, szeptała mu rano.
Jak ona ma to zburzyć?
Z salonu słychać było głos Grześka rozmawiał przez telefon. Ania niechcący nasłuchiwała.
Tak, tak, jutro aktualne. Oczywiście. Przestań, mówiłem ci już, załatwimy sprawę… Pokrzyczy, i się uspokoi. Gdzie ona pójdzie?
Ania aż zamarła. Takie ma o niej zdanie… Pociągnęła za klamkę drzwi balkonowych.
Grzesiek rozciągnięty na kanapie, gdy ją zobaczył, gwałtownie rozłączył rozmowę.
Z kim rozmawiasz? spytała.
Z kolegą z pracy. Chcesz listę kontaktów? teatralnie podał jej telefon. Sprawdzaj, przecież jesteś naszym rodzinnym detektywem.
Ale pamiętaj: jak znajdę tam usuniętą wiadomość, której ci się nie spodoba jutro wyjeżdżam do matki. I nie miej potem pretensji.
Ty sobie żartujesz, Grzesiek? Ania podeszła bliżej. Myślisz, iż jeszcze możesz mi stawiać warunki? Po tym wszystkim?
Mogę. Bo jestem facetem i decyduję, jak ma wyglądać życie mojej rodziny. Albo jesteś za mną, albo droga wolna.
Podszedł, stanął tuż przy niej.
Wiesz, Aniu, obcy facet nigdy nie pokocha Jagody jak ja. wyszeptał jej do ucha. Będzie ją tylko tolerował, póki będziesz młoda i atrakcyjna.
A potem dziecko stanie się dla niego przeszkodą. Chcesz tego dla naszej córki? Ojczyma, który ma ją gdzieś?
Ty jesteś podły, Grzesiek, wyszeptała.
Jestem realistą, uśmiechnął się. Dobra, idę pod prysznic. Wyjmij mi czystą koszulę na jutro, tę bordową.
I wyprasuj, bo dziś na kołnierzyku była jakaś fałda. Denerwuje mnie to.
Poszedł do łazienki, a Ania została na środku salonu.
***
Rano jak zawsze chaos. Ania smażyła placki, Jagoda marudziła, nie chciała założyć rajstop.
Grzesiek pojawił się w kuchni w tej bordowej koszuli Ania jednak ją wyprasowała.
Mamo, pójdziemy w sobotę do zoo?
Oczywiście, kotku, Ania usiłowała się uśmiechnąć.
Tato, a ty pójdziesz? Obiecałeś mi pokazać lwa!
Grzesiek pogłaskał córkę po włosach, od razu rozpromienił się na twarzy.
Jasne, słonko, pójdziemy. O ile mama będzie grzeczna i nie będzie stresować taty.
Ani prawie wypadła łopatka z ręki.
Grzesiek, co ty wygadujesz? syknęła, kiedy Jagoda zapatrzyła się w bajkę.
Co? udał niewiniątko. Wychowuję w dziecku zrozumienie hierarchii w rodzinie.
Nie chcesz chyba, żeby z twojej winy weekendy nam przepadły?
Ania milczała. Znowu chował się za dzieckiem.
***
Cały dzień w pracy chodziła jak struta. Koledzy pytali, czy wszystko w porządku, zbywała ich żartem o niewyspaniu.
W porze lunchu przejrzała ogłoszenia o wynajmie mieszkań. Ceny zawrotne, lepsze opcje w jej dzielnicy znikały w mgnieniu oka.
Coś tańszego było na drugim końcu Warszawy.
Godzina w jedną stronę. Przedszkole do 18. Nie dam rady jej odbierać, pomyślała i zamknęła laptopa. I co, dalej? Jak to wszystko ułożyć?
Na godzinę przed końcem pracy zadzwonił Grzesiek:
Słuchaj, dziś wrócę później. Sprawy. Zjedzcie sami. I jeszcze jedno…
No?
Kup jakieś czerwone półsłodkie. Porządne. Wieczorem pogadamy spokojnie, bez tych twoich histerii.
Grzesiek, ja…
Nie pytam, uciął. Daję ci szansę, żeby poprawić atmosferę. Nie zmarnuj jej. Pa. Jagodzie powiedz, iż tata o niej pamięta.
Rozłączył się. Ania wpatrywała się w zgaszony wyświetlacz. Może spróbować pogadać? I tak gorzej być nie może…
***
Jagoda usnęła szybko, a Ania już od dwóch godzin siedziała w kuchni. Kupiła to półsłodkie, choć nienawidziła się za słabość i uległość.
Grzesiek wrócił koło jedenastej humor miał jakby wrócił z wakacji.
No i super, cmoknął ją w policzek, Ania mimowolnie się odsunęła. Daj spokój, nie rób scen. Wypijemy po kieliszku.
Wiesz, myślę, iż musimy gdzieś odpocząć. Może Turcja? We trójkę. Jagoda morze uwielbia, ja już szukam hotelu.
Grzesiek, odpocząć? zgubiła się Ania. Przecież my ledwo gadamy ze sobą.
Bo to ty robisz zamieszanie, upił łyk wina. Ja staram się wszystko posklejać. Ale warunek. Obiecujesz: nigdy więcej słowa o tej sprawie.
Żadnych kontroli telefonu, żadnych insynuacji, żadnych łez. Po prostu żyjemy dalej, jakby nic się nie stało.
A co z zaufaniem?
Zaufanie to teraz luksus, na który cię nie stać prychnął. Ty chcesz stabilności, dziecko ojca, dom gospodarza.
Masz to wszystko. Cena? Twoje milczenie. Dla mnie to uczciwy układ.
A jeżeli nie zgodzę się?
Grzesiek odstawił kieliszek.
To jutro pakujesz walizki. Serio, Ania. Mam dość. Potrzebuję spokoju, a nie wiecznie obrażonej żony.
Jeśli nie chcesz mi wybaczyć drogi nam się rozchodzą.
Ale pamiętaj: zabiorę ci wszystko, co tylko zdołam. Potem zostanie ci sama duma.
Wyszedł. Ania siedziała w ciemnej kuchni, słuchając szumu wody w łazience. Wiedziała, iż to szantaż i zwyczajne chamstwo.
Każda silna kobieta rzuciłaby kieliszek o ścianę i wyszła bez oglądania się. Ale ona taka nie była…
Była przede wszystkim matką, a to znaczyło myśleć o dziecku. Może każdy zasługuje na jedną szansę.
On potknął się tylko raz. Może warto spróbować, choćby dla Jagody zapomnieć to upokorzenie…
Mamo? doszedł z przedpokoju cichy głosik.
Ania natychmiast starła łzy. Na progu stała Jagódka.
Mamo, śnił mi się zły sen. A gdzie tata?
Tata jest w domu, kotku, Ania wzięła ją na ręce, przytuliła. Tata jest pod prysznicem, nigdzie nie poszedł. Chodź do mnie, wszystko dobrze. Jesteśmy razem.
Na zawsze? Jagoda wtuliła się mocniej. Zawsze będziemy razem?
Ania zamknęła oczy, czując, jak jej serce rozsypuje się na drobne kawałki.
Zawsze, kochanie. Zawsze.
Niosąc córkę do pokoju, postanowiła: uratuje rodzinę. Od jutra powalczy, by zapomnieć tę zdradę. Ale to będzie dopiero jutro…
