Basia Wolak przyszła do naszego domu przy ulicy Grunwaldzkiej z dwiema walizkami i butelką wina musującego z Lidla. Moja żona, Krystyna, stała w progu i patrzyła na mnie jak na obcego człowieka.
Muszę to powiedzieć od razu: to ja jestem tym mężczyzną, który przywiózł kochankę do domu. Wiem, jak to brzmi. Ale kiedy człowiek dziesięć lat prowadzi warsztat samochodowy przy obwodnicy, a żona przez cały ten czas rozmawia z nim wyłącznie o fakturach i kredycie, coś w środku zaczyna gnić. Basia pracowała w naszej księgowości. Śmiała się z moich żartów. To wystarczyło, żeby poczuć się znowu kimś, a nie tylko koszykiem na rachunki.
Tamtego wieczoru w listopadzie, kiedy za oknem wiał ten cholerny wiatr od morza, a sąsiad na dole znowu grillował mimo zimna, wszedłem do salonu z Basią i powiedziałem to zdanie, które przygotowywałem cały tydzień w samochodzie, jadąc z pracy.
— To jest teraz otwarte małżeństwo, Krystyna. Musisz to zaakceptować.
Powiem szczerze — myślałem, iż będzie płakać. Że rzuci we mnie kubkiem, jak przy naszej pierwszej kłótni jedenaście lat temu, kiedy zapomniałem o jej urodzinach. Ale ona tylko odłożyła nóż na deskę do krojenia, obok pokrojonej natki pietruszki, i otarła ręce w fartuch, jakby akurat kończyła zwyczajną kolację.
— Dlaczego ona ma walizki? — zapytała, jakby to była jedyna rzecz, która ją interesowała.
— Bo zostaje. Tu. Z nami.
Basia weszła głębiej, obejrzała nasz stary kredens po babci Krystyny, jakby już liczyła, co można wymienić na coś nowocześniejszego.
— Moje rzeczy mogą iść do pokoju gościnnego na górze — rzuciła.
Krystyna nie odpowiedziała. Wzięła telefon z blatu i zaczęła wybierać numer, patrząc gdzieś ponad moim ramieniem. Pomyślałem, iż dzwoni po siostrę albo po prawnika od rozwodu, i przez chwilę poczułem coś w rodzaju ulgi — iż w końcu się to rozstrzygnie po naszemu, iż będę miał to, czego chciałem, bez awantur.
— Kto to jest? — zapytałem, kiedy wybierała numer.
— Ktoś, kto powinien usłyszeć o naszej nowej sytuacji.
Nie zwróciłem na to uwagi. Byłem zbyt zajęty patrzeniem, jak Basia nalewa sobie wino do kieliszków, które dostaliśmy z Krystyną na ślubie od jej cioci z Gdyni. Czternaście minut. Tyle trwało, zanim zabrzmiał dzwonek u drzwi.
Otworzyłem. W progu stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, może po pięćdziesiątce, z twarzą, która wyglądała, jakby od tygodnia nie spała. Nie znałem go. Wszedł bez pytania, prosto do salonu.
Basia odwróciła się. Kieliszek wypadł jej z ręki i roztrzaskał się o panele podłogowe, które sam kładłem trzy lata temu przez cały weekend.
— Marek?! — krzyknęła. — To jest mój mąż!
Dopiero wtedy poczułem, jak coś we mnie się zapada. Nie dlatego, iż Basia miała męża — to samo w sobie było paskudne, ale mniej ważne od tego, co przyszło zaraz potem.
Marek nie krzyczał. Podszedł do stolika, gdzie leżały nasze dokumenty z podatków, i powiedział spokojnym tonem do Krystyny:
— Dziękuję, iż pani zadzwoniła. Szukałem jej od trzech tygodni. Zabrała z naszego wspólnego konta dwadzieścia dwa tysiące złotych, zanim wyjechała.
Krystyna nie triumfowała. Nie uśmiechnęła się złośliwie. Podeszła do szafki w przedpokoju, tej, w której trzymaliśmy segregator z dokumentami domu, i wyjęła teczkę, którą — jak się okazało — przygotowała już cztery dni wcześniej.
— Danielu — powiedziała do mnie, używając mojego pełnego imienia, czego nie robiła od lat — dom jest zapisany na mnie od tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku, kiedy zmarł mój ojciec. Konto inwestycyjne, z którego finansujesz warsztat, też jest moje. Sto osiemnaście tysięcy złotych. Jutro rano dzwonię do notariusza i wypisuję cię z pełnomocnictwa do tego rachunku.
Stałem tam z butelką szampana w ręku jak idiota. Basia płakała, ale nie z powodu mnie — z powodu Marka, który już wyciągał telefon i dzwonił chyba do swojego adwokata.
Krystyna ani razu nie podniosła tonu. Wzięła z wieszaka mój płaszcz zimowy i podała mi go razem z teczką dokumentów.
— Warsztat prowadzisz sam od jutra. Bez mojego kapitału. Walizki Basi możesz wynieść do samochodu Marka, skoro tak się spieszyliście z przeprowadzką.
Wyszedłem tamtej nocy z domu przy Grunwaldzkiej z jedną torbą i telefonem, w którym Basia już nie odpowiadała na SMS-y. Marek zabrał ją tego samego wieczoru — widziałem przez okno samochodu, jak siedziała cicho na tylnym siedzeniu, bez walizek, bo te zostały na chodniku.
Trzy miesiące później warsztat stoi bez dostępu do konta, na którym wisiały wszystkie moje zamówienia części. Mieszkam teraz kątem u brata w Gdańsku-Oliwie. A Krystyna, jak mi powiedziała wspólna znajoma, sprzedała nasz stary samochód, ten, którym kiedyś jeździliśmy na wakacje do Łeby, i za te pieniądze pojechała sama na urlop do Chorwacji.
Nie zadzwoniła do mnie ani razu. I chyba dopiero teraz rozumiem, iż tamtego wieczoru to ja przyniosłem walizki do cudzego już domu.
