Krojąc pietruszkę na desce, usłyszałam, jak klucz w zamku obraca się dwa razy — tak jak zawsze, kiedy Marek wracał z czymś, czego się wstydził. Był wtorek, dwudziesty drugi września, za oknem szarzało już po siedemnastej, a w telewizorze w salonie leciały wiadomości, których nikt nie oglądał. Odłożyłam nóż i wytarłam ręce w fartuch w kratkę, który dostałam od mamy na trzydzieste urodziny.
— Ewa — zawołał z przedpokoju, jakby zapraszał mnie na kawę do sąsiadki. — Chodź, poznaj Justynę.
Stanęłam w progu kuchni. Mój mąż, z którym byłam od dwunastu lat, stał w holu obok kobiety w futrze z alpaki, z kolczykami błyszczącymi jak z witryny na Nowym Świecie. Za nią dwie walizki na kółkach i torba z winiarni przy Mokotowskiej.
— Czemu ma bagaże? — zapytałam.
Justyna uśmiechnęła się pierwsza. Marek — nie od razu.
— Bo się tu wprowadza — powiedział w końcu, poprawiając mankiet koszuli, jakbym to ja była tu problemem.
Lodówka szumiała za moimi plecami. Przez chwilę to był jedyny dźwięk w mieszkaniu.
— Wprowadza się gdzie?
— Tutaj. Do nas.
Justyna minęła mnie bez słowa i weszła do salonu, jakby liczyła metry kwadratowe.
— Mój pokój może być na górze, obok gabinetu — rzuciła, patrząc na regał z książkami, które kupowałam przez piętnaście lat.
Marek się uśmiechnął. I ten uśmiech zabolał bardziej niż sama zdrada.
Trzy miesiące wcześniej znalazłam na wyciągu z konta, które prowadziłam w naszej wspólnej firmie księgowej, opłaty za apartament przy Placu Zbawiciela — cztery noce w miesiącu, zawsze w te same dni co jego "wyjazdy do klienta w Krakowie". Potem zaczęły się spóźnienia, nowa woda kolońska, telefon z kodem, którego wcześniej nie było. Wiedziałam. Tylko milczałam.
I to milczenie Marek wziął za głupotę.
— Ewa — powiedział ściszonym głosem, tym, którym kiedyś mówił mi, iż mnie kocha. — Jesteśmy dorośli. Justyna daje mi to, czego mi brakowało. Mam dość ukrywania się.
— I co mam teraz zrobić?
— Dostosować się.
Justyna nalała sobie wina musującego z butelki, którą przyniosła. Marek wziął kieliszek. I wtedy wypowiedział zdanie, które musiał ćwiczyć przed lustrem w łazience na stacji Orlen po drodze.
— To jest teraz otwarte małżeństwo. Musisz to zaakceptować.
Omal się nie roześmiałam. Nie dlatego, iż było śmieszne. Dlatego, iż Marek zapomniał o jednej rzeczy, która wszystko zmieniała.
To mieszkanie na Wilanowie zapisała na mnie babcia, jeszcze zanim poznałam Marka. Rachunek firmowy, z którego opłacał leasing swojego audi i wyjazdy do "klientów", też był na moje nazwisko — bo to ja, jako księgowa, prowadziłam wszystkie sprawy jego jednoosobowej działalności doradczej. A kobieta, która właśnie mierzyła metrażem nasz salon, wcale nie była tak samotna, jak myślał.
Dowiedziałam się tego cztery dni wcześniej, od koleżanki z liceum, która pracowała w kancelarii notarialnej przy ulicy Świętokrzyskiej. Justyna Kowalik, primo voto Ostrowska — mężatka od siedmiu lat. Mąż: Bartosz Ostrowski, właściciel warsztatu blacharsko-lakierniczego w Piasecznie, w tej chwili w trakcie rozprawy rozwodowej, którą sama, jak się okazało, zwlekała, bo — cytując dokumenty — "nie chciała stracić prawa do wspólnego mieszkania przy Puławskiej".
Odłożyłam nóż na blat, obok deski do krojenia z wypalonym w rogu napisem "Kuchnia Ewy", pamiątką z warsztatów ceramicznych sprzed dwóch lat.
— Bez sprzeciwu? — spytała Justyna z przekąsem, kręcąc kieliszkiem.
Marek odetchnął z ulgą.
— Wiedziałem, iż w końcu będziesz rozsądna.
Wzięłam telefon. Marek zmarszczył brwi.
— Do kogo dzwonisz?
— Do kogoś, kto powinien usłyszeć o naszym nowym ustaleniu.
Wybrałam numer, który zapisałam sobie cztery dni wcześniej pod literą "B". Odebrał po drugim sygnale.
— Ewa?
— Tak. To dzieje się dziś wieczorem.
Cisza po drugiej stronie trwała dłużej, niż się spodziewałam. W tle słyszałam warkot silnika — pewnie stał na parkingu przy warsztacie, tuż przed zamknięciem.
— Jestem dziesięć minut drogi — powiedział w końcu, głosem twardym jak metal, który na co dzień prostował.
Rozłączyłam się. Justyna zaśmiała się nerwowo, obracając pusty już kieliszek w palcach.
— Co to było?
— Nic dramatycznego.
Wróciłam do kuchni, dokończyłam siekać pietruszkę, wrzuciłam ją do garnka z rosołem, który gotował się od godziny — bo życie, choćby w takim wieczorze, nie zatrzymuje się dla nikogo. Za oknem zaszczekał sąsiedzki labrador, ten sam, co zawsze o tej porze domagał się spaceru.
Dokładnie piętnaście minut później zadzwonił dzwonek.
Marek otworzył drzwi z miną gospodarza, który spodziewa się kuriera. W progu stanął wysoki mężczyzna w granatowej kurtce roboczej, z rękami wciąż pachnącymi rozpuszczalnikiem do lakieru.
Justyna odwróciła się. Kieliszek wyśliznął się jej z palców i roztrzaskał na panelach, które kładliśmy z Markiem w drugim roku małżeństwa.
Zbladła.
— To mój mąż! — krzyknęła.
I po raz pierwszy tego wieczoru Marek przestał się uśmiechać.
Bartosz nie podniósł głosu. Stanął na progu, popatrzył na walizki, potem na żonę, potem na Marka — i powiedział tylko jedno zdanie, spokojnie, jakby oddawał klucze do naprawionego samochodu:
— Justyna, pakuj się. Jedziemy do notariusza jutro rano, tak jak było umówione. Tylko teraz mam świadka, iż to ty złamałaś warunki separacji.
Justyna otworzyła usta, ale nic z nich nie wyszło. Marek stał między nimi, blady, z kieliszkiem musującego wina, którego nikt już nie chciał pić.
Zamknęłam gaz pod rosołem i wyszłam do przedpokoju z teczką, którą przygotowałam cztery dni wcześniej, razem z prawniczką z kancelarii na Mokotowie. W środku była pełna dokumentacja: akt notarialny mieszkania na moje nazwisko, wyciąg z konta firmowego, umowa o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej, którą Marek podpisał, zakładając własną firmę doradczą pod moim szyldem księgowym — i wypowiedzenie tej umowy, gotowe do podpisu.
— Marek — powiedziałam, kładąc teczkę na komodzie obok kluczy, które od jutra miały pasować do innego zamka. — Firma, z której żyjesz, jest zarejestrowana na moje nazwisko od siedmiu lat, bo to ja robiłam ci wtedy przysługę. Od dziś przestaję ją prowadzić. Rachunki zablokuję rano, gdy tylko otworzy się bank. Masz trzydzieści dni, żeby znaleźć nową siedzibę i nowego księgowego.
— Ewa, poczekaj—
— Nie czekam już od trzech miesięcy.
Wzięłam z wieszaka jego drugi komplet kluczy, ten zapasowy, który trzymałam w szufladzie na wypadek, gdyby kiedyś zatrzasnął drzwi. Włożyłam go do kieszeni fartucha.
Bartosz wyprowadził żonę za łokieć, bez słowa, bez trzaskania drzwiami — po prostu wyszli, a walizki zostały, bo nikomu w tym momencie nie chciało się już po nie schylać.
Marek został sam na środku salonu, z kieliszkiem w ręku i teczką na komodzie, którą w końcu otworzył drżącymi palcami.
Ja wróciłam do kuchni, zdjęłam pokrywkę z garnka i sprawdziłam, czy rosół nie wykipiał.
