Nazywam się Marek, mam czterdzieści dwa lata i przez jedenaście lat byłem mężem Kamili. Piszę to teraz, bo ktoś musi powiedzieć, jak to wyglądało z mojej strony — nie żeby się wybielić, tylko żeby było jasne, jak człowiek sam siebie oszukuje, dzień po dniu, aż w końcu nie ma już czego oszukiwać.
Byliśmy w Jastarni, w połowie lipca, w pensjonacie z widokiem na wydmy, za który zapłaciłem z góry dwa tysiące trzysta złotych za tydzień. Kamila od miesiąca się do tego wyjazdu szykowała — kupiła nową sukienkę w rozmiarze, którego wcześniej u nas w domu nie widziałem, bo nosiła większe rozmiary od czasu, kiedy urodziła Antosia. Miałem wtedy dwadzieścia dziewięć lat, ona dwadzieścia siedem, kiedy się pobraliśmy. Teraz mamy syna w czwartej klasie i mieszkanie na Ursynowie, kredyt na dwadzieścia trzy lata, i coś, co ja przez długi czas nazywałem w głowie "normalnym małżeństwem".
Trzeciego dnia na plaży poprosiła mnie, żebym jej zrobił zdjęcie. Stała przy wodzie, w tej sukience, z telefonem wyciągniętym w moją stronę. Powiedziałem, iż nie mam nastroju. Jej twarz na chwilę stężała, a potem wróciła do tego uśmiechu, którym broniła się od lat. Nie skomentowała. Odłożyła telefon do torby plażowej i usiadła na ręczniku, plecami do mnie.
Prawda jest taka, iż ja od miesiąca pisałem z Olą, koleżanką z pracy, która robi grafiki dla naszej firmy transportowej w Piasecznie. Nic się fizycznie nie wydarzyło, ale pisałem do niej co wieczór, chowając telefon pod kołdrą, jakbym miał piętnaście lat, a nie czterdzieści dwa. I to jej — nie żonie — pisałem głupie, wredne rzeczy o Kamili. Że schudła nierówno, iż blizna po cesarce jej przeszkadza w kostiumie, iż "nie wchodzi już w kadr tak jak kiedyś". Śmiałem się z tego z Olą przez telefon, siedząc na balkonie pensjonatu, podczas gdy Kamila spała w pokoju po długim dniu na słońcu.
W czwartek wieczorem, kiedy wziąłem szybki prysznic po plaży, zostawiłem telefon na stoliku nocnym, odblokowany, bo akurat wcześniej odpisywałem Antosiowi na wideorozmowę od babci. Kiedy wyszedłem, Kamila siedziała na łóżku z moim telefonem w ręku, nieruchoma, wpatrzona w ekran. Nie krzyczała. Powiedziała tylko: "Przeczytałam wszystko od dziewiątego lipca do dzisiaj." I odłożyła telefon na kołdrę, dokładnie tam, gdzie leżał, jakby chciała mi zwrócić rzecz, którą pożyczyła na chwilę.
Nie spałem tej nocy. Ona też nie, o ile wiem — słyszałem, jak wychodziła na balkon co godzinę, wracała, znowu wychodziła. Rano zjadła śniadanie w milczeniu, umyła zęby, włożyła tę samą sukienkę z pierwszego dnia i zeszła na plażę sama, zabierając ze sobą tylko telefon i ręcznik. Nie zaprosiła mnie. Nie zapytałem, czy mogę iść.
Z okna pensjonatu widziałem ją z daleka — chodziła wzdłuż linii wody, zatrzymywała się, robiła sobie zdjęcia. Raz, drugi, trzeci. Nie pozowała jak do Instagrama, po prostu stawała, unosiła telefon i naciskała spust migawki, potem szła dalej. W pewnym momencie usiadła na piasku i przesiedziała tak z pół godziny, wpatrzona w morze, z telefonem odłożonym na kolana.
Wróciła po dwóch godzinach. Spakowała swoją torbę, zapytała recepcjonistkę, czy pozostało miejsce w autobusie do Warszawy tego samego dnia, o piętnastej czterdzieści z Władysławowa. Było. Zapłaciła własną kartą, z konta, które mieliśmy wspólne od dziewięciu lat, ale które od tego dnia przestało być wspólne — bo tydzień później, już w Warszawie, założyła nowe konto w innym banku i przelała tam swoją pensję, zanim wróciłem z pracy.
Zostałem w Jastarni sam, do niedzieli, bo pensjonat był opłacony i nie miałem gdzie się podziać wcześniej. Piąstka lodu w barze na dole, kelnerka pytająca, czy "pani wyjechała w sprawach", ja kiwający głową, bo co miałem powiedzieć. Zjadłem tam smażoną flądrę, którą zamówiłem dla dwóch osób z przyzwyczajenia, i nikt nie zabrał drugiego talerza.
Kiedy wróciłem do Warszawy, mieszkanie było takie samo, tylko jej szafa była już w połowie pusta, a na stole w kuchni leżała teczka — ta sama teczka z segregatora, w którym trzymaliśmy akt małżeństwa, umowę kredytową i akt urodzenia Antosia. Na wierzchu leżał wydruk z banku: przelew z konta wspólnego na jej nowe, dwadzieścia dwa tysiące złotych, połowa tego, co mieliśmy odłożone. I krótka notatka jej ręką: "Reszta zostaje na kredyt, dopóki się nie dogadamy przez prawnika."
Poszła do adwokatki z kancelarii przy ulicy Puławskiej, tej samej, która prowadziła rozwód jej koleżanki z pracy dwa lata wcześniej. Umówiła się na pierwszą wizytę już w sierpniu, jeszcze przed tym, jak ja zdążyłem cokolwiek wytłumaczyć — a adekwatnie nie chciała słuchać żadnych tłumaczeń. Powiedziała mi to przez telefon, bez krzyku, tylko rzeczowo: iż nie zamierza siedzieć w małżeństwie, w którym mężczyzna śmieje się z jej ciała z drugą kobietą, i iż jedyne, co ją interesuje, to jak podzielić opiekę nad Antosiem tak, żeby chłopak jak najmniej to wszystko poczuł.
Rozwód zakończył się w lutym, po siedmiu miesiącach. Mieszkanie zostało dla niej i Antosia, ja spłacam swoją część kredytu przez stałe zlecenie, które ustawiłem na jej nowy numer konta zaraz po podziale majątku. Widuję syna co drugi weekend i w środy na obiad. Ola przestała pisać po trzecim tygodniu, kiedy zrozumiała, iż nie zamierzam się z nią wiązać, iż to, co robiliśmy, było tylko sposobem, żebym nie musiał patrzeć na własne małżeństwo.
W środę, kiedy odbierałem Antosia na obiad, Kamila stała w kuchni z telefonem i pokazywała mu coś na ekranie — śmiali się oboje, pochyleni nad tym samym zdjęciem. Zapytałem, co to. Odwróciła telefon w moją stronę na sekundę: zdjęcie profilowe, to z ostatniego poranka w Jastarni, sukienka, wiatr, blizna widoczna nad linią kostiumu. Potem schowała telefon do kieszeni i nakryła do stołu — dwa talerze, nie trzy.
