Klucze do mieszkania przy Wilanowskiej
Nazywam się Ada Wróblewska, mam trzydzieści dwa lata i prowadzę własną pracownię projektowania wnętrz na warszawskiej Pradze. Poznałam Kamila w maju, na wernisażu znajomej fotografki. Wysoki, elegancki, prowadzi firmę konsultingową w biurowcu przy Rondzie ONZ. Od pierwszej kawy w restauracji przy Placu Zbawiciela czułam, iż wreszcie trafiłam na kogoś dorosłego, kogoś, kto wie, czego chce.
Minął miesiąc, może półtora, kiedy zauważyłam pierwszy sygnał, którego wtedy jeszcze nie umiałam nazwać.
Mieliśmy iść na kolację do restauracji na Mokotowie, tej z tarasem na dachu. Założyłam krótką sukienkę w kolorze butelkowej zieleni, kupioną specjalnie na tę okazję za trzysta osiemdziesiąt złotych. Kamil przyjechał po mnie swoim srebrnym audi, zapukał, wszedł do przedpokoju, gdzie na wieszaku wciąż suszyła się parasolka po popołudniowej ulewie. Spojrzał na mnie od stóp do głów i się roześmiał.
— W tym idziesz ze mną?
Zapytałam, co jest nie tak.
— Nic. Po prostu jestem strasznie zazdrosny, nie mam ochoty przez cały wieczór patrzeć, jak inni faceci gapią się na twoje nogi.
Byłam wtedy na początku znajomości, nie chciałam kłócić się o głupotę. Wróciłam do sypialni i włożyłam czarne spodnie.
Drugi raz zdarzył się dwa tygodnie temu, w sobotę. Miałam na sobie sukienkę z dekoltem, którą uwielbiam, bo w niej czuję się sobą. Tym razem choćby nie próbował żartować.
— Ta sukienka jest świetna, kiedy wychodzisz z koleżankami. Ale nie ze mną.
Popatrzyłam na niego zdziwiona. On dodał spokojnym tonem, jakby doradzał mi wybór farby do ścian:
— Posłuchaj mnie. Załóż tę długą, czarną. Jest w niej elegancko.
Przebrałam się po raz drugi.
Tamtego wieczoru, już w taksówce, zaczęłam sobie przypominać inne drobiazgi, które wcześniej puszczałam mimo uszu, bo osobno każdy wydawał się niczym. Siedzieliśmy kiedyś w pubie przy Nowym Świecie, piliśmy wino. Przyszedł mi SMS. Kamil od razu zerknął na ekran.
— Kto pisze?
Powiedziałam, iż kolega z pracy, mamy wspólny projekt dla klienta z Wrocławia.
— A czemu pisze o tej porze?
Innym razem wrzuciłam na Instagrama zdjęcie z siłowni przy Ząbkowskiej. Powiedział, iż nie rozumie, po co kobiety wrzucają zdjęcia, na których widać ciało, skoro niby nie szukają męskiej uwagi. Kilka razy pytał mnie, z iloma mężczyznami byłam. Kiedy ja zadałam mu to samo pytanie, odpowiedział:
— U facetów to co innego.
Wspomniałam raz, iż mój najlepszy przyjaciel z liceum, Tomek, to mężczyzna. Kamil od razu:
— Nie wierzę w przyjaźń między kobietą a mężczyzną. Zawsze ktoś jedno z nich czeka na coś więcej.
Ma zdanie na temat tego, jak powinnam się zachowywać, odkąd jesteśmy razem. Kiedy umawiam się z koleżankami, pyta, kto tam będzie. Dokąd idziemy. O której wracam. Wspomniałam kiedyś, iż pewnie skończymy wieczór w klubie na Foksal. Odpowiedział:
— Kobieta, która wchodzi w poważny związek, nie ma już czego szukać w takich miejscach.
Nie zabronił mi iść. I właśnie dlatego wtedy nie potraktowałam tego poważnie. Poszłam. Ale przez cały wieczór pisał. Następnego dnia był chłodny. Zapytałam, co się stało.
— Nic. Po prostu obserwuję, z jaką kobietą mam do czynienia, zanim zaangażuję się bardziej.
Często powtarza, iż podoba mu się, iż pracuję i jestem niezależna finansowo. Ale kilka dni temu wspomniał, iż gdybyśmy kiedyś zamieszkali razem, oczekuje, iż wracając do domu, zastanie ugotowany obiad. Bo jego zdaniem — kobieta powinna umieć zadbać o swojego mężczyznę.
Jest jeszcze coś, co zaczęło mnie niepokoić bardziej. On przedstawia większość z tych rzeczy jako troskę. jeżeli muszę wieczorem jechać samochodem, nalega, żeby mnie odwiózł, bo to niebezpieczne. Ale potem się obraża, gdy mówię, iż wolę pojechać swoim autem. jeżeli nie odpiszę od razu, pisze: „Dojechałaś?”. Po dziesięciu minutach jeszcze raz.
Pewnego popołudnia nie sprawdzałam telefonu prawie dwie godziny, bo miałam spotkanie z klientem u niego w domu przy ulicy Puławskiej, gdzie akurat nie było zasięgu w piwnicy, gdzie oglądaliśmy instalację elektryczną. Kiedy w końcu odblokowałam ekran, czekało na mnie sześć wiadomości i dwa nieodebrane. Powiedział, iż się zamartwiał. Choć doskonale wiedział, iż jestem w pracy.
Skomentował też moją przyjaciółkę, Martę. Jest singielką, lubi wychodzić. Kamil powiedział:
— Ta koleżanka ci nie służy, jeżeli chcesz stabilnego związku.
Odpowiedziałam, iż znamy się od dwunastu lat, byłyśmy razem na studiach. Wtedy dodał:
— Nie mówię, żebyś przestała się z nią widywać. Po prostu ci radzę.
I właśnie to mnie dezorientuje. Bo on nigdy wprost nie mówi: „Zabraniam ci”. Nie krzyczał na mnie. Nie obraził mnie. Nie żądał hasła do telefonu. Nie powiedział, iż nie mam prawa wyjść. A jednak w ciągu jednego miesiąca przebrałam się przez niego dwukrotnie. Zaczynam tłumaczyć, kto do mnie pisze. Wiem, iż będzie miał zdanie, dokąd idę. Wiem, iż zauważy, co wrzuciłam.
Postanowiłam sprawdzić, czy przesadzam, w najprostszy sposób — zapisałam wszystko po kolei w notatniku, dzień po dniu, tak jak zapisuję godziny pracy dla klientów. Kiedy przeczytałam to na głos mojej sąsiadce z klatki, pani Basi, która parzyła akurat herbatę malinową i słuchała mnie przy kuchennym stole, powiedziała tylko jedno zdanie: „Ada, to nie jest lista jego opinii. To jest lista twoich ustępstw.”
Tamtego samego wieczoru Kamil miał przyjść do mnie z winem, mieliśmy świętować podpisanie nowego kontraktu z klientem z Poznania. Zadzwonił domofonem o dziewiętnastej. Otworzyłam, ale nie wpuściłam go na górę od razu — zeszłam z notatnikiem w ręku i usiadłam z nim na ławce przed blokiem, obok kontenerów na śmieci pomalowanych w graffiti, które sąsiedzi od miesięcy obiecują zamalować.
Przeczytałam mu na głos dziesięć punktów. Sukienki. SMS-y. Marta. Klub na Foksal. Ugotowany obiad. Za każdym razem próbował wtrącić „ale to nie tak”, „przecież to była tylko uwaga”. Nie przerywałam mu, dokończyłam listę do końca.
— Kamil, ja nie mówię, iż jesteś potworem. Mówię, iż przez miesiąc uczyłam się być mniejsza, żeby tobie było wygodniej. I nie zamierzam się tego uczyć dalej.
Powiedział, iż przesadzam, iż kobiety zawsze wszystko komplikują, iż on tylko chciał, żeby było nam dobrze. Wstałam, oddałam mu klucz zapasowy do mojego mieszkania, który dostał tydzień wcześniej, „na wszelki wypadek”, gdyby musiał wpuścić hydraulika, kiedy będę w pracy. Położyłam go na jego dłoni.
— Nie będzie takiej potrzeby.
Wjechałam windą sama. Zablokowałam jego numer jeszcze tego samego wieczoru, zanim zdążył zadzwonić drugi raz — bo zadzwonił, dwa razy, ekran telefonu mrugał na stoliku obok kubka z zimną już herbatą. Rano napisałam do administratora budynku, żeby wymieniono zamek w drzwiach — koszt sto dziewięćdziesiąt złotych, zapłaciłam kartą od razu, bez wahania. Kamil przyszedł jeszcze raz, dwa dni później, stanął pod blokiem i dzwonił domofonem przez dobre pięć minut. Nie odebrałam. Siedziałam przy stole z notatnikiem otwartym na ostatniej, pustej stronie, i po raz pierwszy od miesiąca nie musiałam się zastanawiać, co mam na sobie.
