Zawsze będę z Tobą, mamo. Opowieść, w którą naprawdę można uwierzyć Babcia Wanda nie mogła się doczekać wieczoru. Jej sąsiadka Natalia, samotna kobieta po pięćdziesiątce, opowiedziała jej coś takiego, iż aż zakręciło jej się w głowie. Na potwierdzenie swoich słów zaprosiła Wandę wieczorem, obiecując, iż pokaże jej coś niezwykłego. A wszystko zaczęło się od zwykłej rozmowy. Natalia rano szła do sklepu i zajrzała do babci Wandy: – Coś Ci kupić, babciu Wandziu? Idę do sąsiedniego sklepu, mam ochotę upiec placek i kilka drobiazgów dokupić. – Patrzę na ciebie, Natalio, dobra jesteś, troskliwa kobieta. Pamiętam cię jeszcze jako dziewczynkę. Szkoda, iż ci się w życiu nie poukładało, wciąż sama jesteś. Ale widzę, nie smucisz się, nie narzekasz – nie to, co niektórzy. – A na co mam narzekać, babciu Wandziu? Mam ukochanego mężczyznę, tylko nie możemy jeszcze razem zamieszkać. A dlaczego – opowiem Ci. Tobie właśnie chcę się zwierzyć, chociaż nikomu innemu bym nie powiedziała. I mam Ci jeszcze coś do pokazania… Wiem, iż jesteś dyskretna, a jak choćby komuś opowiesz, nikt i tak nie uwierzy – uśmiechnęła się Natalia. – To co Ci przynieść? Jak wrócę ze sklepu, zaparzysz herbatę i opowiem Ci, jak żyję. Myślę, iż się ucieszysz i przestaniesz mnie żałować. Babci Wandzie niby nic nie było potrzebne, ale poprosiła Natalię o chlebek i cukierki do herbaty. Ciekawość ją zżerała – cóż takiego sąsiadka chciała jej opowiedzieć. Natalia przyniosła babci Wandzie chleb i słodycze, a ta zaparzyła aromatyczną herbatę, przygotowana na słuchanie. – Babciu Wandziu, pamiętasz, co mi się wydarzyło dwadzieścia lat temu? Byłam już po trzydziestce. Miałam wtedy mężczyznę, planowaliśmy ślub. Myślałam, iż chociaż go nie kocham, to jednak człowiek porządny, a jak żyć bez rodziny i dzieci? Zamieszkał u mnie i zaszłam w ciążę. W ósmym miesiącu urodziłam córeczkę – przeżyła dwa dni i umarła. Myślałam, iż pęknie mi serce. Z mężem się rozeszliśmy, nic nas nie łączyło. Minęły dwa miesiące. Powoli zaczęłam żyć od nowa, przestałam płakać. I nagle… Natalia zawiesiła głos i spojrzała na babcię Wandę: – Sama nie wiem, jak to opowiedzieć. Miałam wtedy przygotowane łóżeczko dla dziecka w sypialni. Mówią, iż to zły znak, ale ja w przesądy nie wierzyłam. Wszystko kupiłam, pościeliłam, położyłam zabawki. I nagle w nocy budzi mnie… płacz dziecka. Najpierw myślałam, iż to ze zmęczenia. Ale on znowu! Idę do łóżeczka, a tam… leży malutka dziewczynka! Wzięłam ją na ręce – prawie się udusiłam ze szczęścia. Spojrzała na mnie, zamknęła oczka i… zasnęła. I tak już zostało – każdej nocy moja córeczka była ze mną. choćby mleko i butelkę jej kupiłam. Ale prawie nie jadła. Płacze, wezmę ją na ręce – uśmiechnie się, zamknie oczka i śpi. – To możliwe? – babcia Wanda słuchała jak zaczarowana. – Też tak myślałam, iż niemożliwe! – Natalia aż się zaczerwieniła z emocji. – A potem? – babcia Wanda z niedowierzaniem sięgnęła po cukierka i napiła się herbaty. – Wszystko tak zostało – uśmiechnęła się Natalia. – Moja dziewczynka żyje sobie w innym świecie, ma tam mamę i tatę, ale mnie nie zapomina. Przychodzi do mnie nocą, niemal codziennie. A kiedyś powiedziała mi nawet: – Zawsze będę z Tobą, mamo. Łączy nas niewidzialna nić, której nie da się przerwać! Czasem myślę, iż to wszystko mi się śni. Ale ona przynosi mi choćby prezenty z tamtego świata. Tyle, iż tu długo nie zostają, topnieją jak śnieg na wiosnę. – Naprawdę? – babcia Wanda łyknęła herbaty, jakby jej w gardle zaschło od tej historii. – Chcę tylko, żebyś przyszła do mnie i sama zobaczyła. Może mi potwierdzisz, czy to naprawdę się dzieje, bo choć wierzę w to, co widzę… Późnym wieczorem babcia Wanda przyszła do Natalii. Posiedziały razem w ciemności. W domu nikogo – tylko Natalia i babcia Wanda. Już miały iść spać, gdy nagle rozbłysło łagodne światło. Powietrze zadrżało i w pokoju pojawiła się… śliczna dziewczyna: – Cześć, mamusiu! Miałam dziś taki piękny dzień, chcę się z Tobą podzielić! To dla Ciebie – i położyła na stole kwiaty. – Ojoj, dzień dobry – zobaczyła babcię Wandę – zapomniałam, mama mówiła, iż pani chciała mnie zobaczyć. Mam na imię Marianna… Po chwili dziewczynka pożegnała się i jakby rozpłynęła się w powietrzu. Babcia Wanda siedziała zaniemówiwszy, bardzo przejęta. Po chwili odezwała się cicho: – No popatrz, Natalio, i takie rzeczy się zdarzają. Twoja córka to śliczna dziewczyna, bardzo podobna do Ciebie. Cieszę się, Natalio. Widać jesteś bardzo szczęśliwą kobietą! Wcale nie masz gorzej niż inni, a może i lepiej! No popatrz tylko, jakie cuda się na świecie zdarzają. W życiu bym nie uwierzyła, gdybym sama nie zobaczyła. Jak dobrze, iż tak jest! Dziękuję Ci. Jakbyś mi oczy otworzyła. Teraz wiem, iż życie naprawdę trwa dalej, wszędzie i zawsze. Już się nie boję umierać. Dużo szczęścia, Natalio! Kwiaty na stole stawały się coraz bledsze, aż w końcu zupełnie zniknęły. A Natalia, odprowadzając sąsiadkę, uśmiechała się do swoich myśli. Jutro będzie nowy, piękny dzień. Spotka się z Arkadiuszem, którego bardzo kocha. A on kocha ją, Natalia to czuje. Jak? Tego nie da się opowiedzieć. I pewnego dnia na pewno ich sobie przedstawi. Najbliższe jej osoby – Mariannę i Arkadiusza.