Opiekuńcza Babcia
Elwira Majewska, energiczna i nieustępliwa dama po sześćdziesiątce, pewnego dnia zwróciła się do swojej wnuczki:
Marcelino! Ile można czekać? Moja cierpliwość się wyczerpała. Pozwolisz mi w końcu spokojnie umrzeć?!
Szczupła brunetka Marcelina, historyczka sztuki, zaskoczona, spojrzała z niedowierzaniem na babcię.
Kiedy wyjdziesz za mąż? Żebym mogła spocząć z ducha spokojną? Masz prawie dwadzieścia siedem lat ciągnęła babcia Czy wiesz po co całą letnią porę spędzałam w drewnianym domku tej starej głupiej Stawińskiej, przez trzy miesiące dwadzieścia razy dziennie wysłuchując jej narzekań na hemoroidy? Dla ciebie chciałam uporządkować twoje życie osobiste. A ty choćby nikogo nie poznałaś!
Babciu, kiedy i gdzie mam poznawać nowych ludzi? Praca, hiszpański, doktorat A w moim muzeum przesiaduje wyłącznie pan Arkadiusz Paluch, widziałaś go przecież.
Tak, Arkadiusz Paluch na bezrybiu choćby nie rak, a półżywa krewetka zgodziła się posępnie Elwira.
Następnego dnia zadzwoniła do starej Stawińskiej i dowiedziała się, iż jej wnuczka poznała przyszłego męża w klubie nocnym.
Niestety, Marcelina do klubów nocnych nie chodzi, więc babcia musiała sama ocenić, czy znajdą się tam odpowiedni kandydaci na męża dla wnuczki, lub poszukać innych miejsc.
Elwira odkryła, iż w nocnym klubie kobiety wchodzą za darmo od 21 do 24, więc nie czekając długo, wieczorem wyruszyła tam, mówiąc Marcelinie, iż idzie się przespacerować przed snem.
Słownie znokautowała ochroniarza, który próbował coś burknąć o jej wieku, a potem z jego pomocą usiadła pewnie na wysokim stołku przy barze i surowo rzuciła okiem wokoło. W klubie zapanowała natychmiast atmosfera jak na wywiadówce, gdy dyrektor przyłapał grupę siódmoklasistów na piciu piwa na boisku.
Jak się pani podoba u nas? zapytał nieśmiało barman, podsuwając jej szklankę. Bezalkoholowy koktajl. Na koszt lokalu.
Żadne nadzieje, odparła Elwira. Porządnej dziewczynie tu nie ma czego szukać. Gdybyście się nie zrujnowali, dolalibyście odrobinę koniaku. A co z tym rudym ma problemy ze stawem biodrowym, czy to teraz taka moda w tańcu?
Do Nowego Roku Elwira odwiedziła koncert rockowy, pokaz ogni, występy melancholijnych bardów, zawody ekstremalnych rowerzystów, turniej brydża, a z czystej desperacji także seminarium młodych poetów. Poeci ją dobiły. Nie ma sensu zarzucać przynęty jeszcze, nie daj Boże, ktoś się skusi.
Tak, Marcelino, rozumiem cię. Kiedyś wybierałam między twoim dziadkiem a dziesiątką innych nie gorszych od dziadka. choćby Stawińska miała jakieś opcje, chociaż całe życie wpatrywała się w twojego dziadka. Ale dziś młodzi mężczyźni, Marcelinko, niesamowicie się pogorszyli, nie ma na kim oka zawiesić.
W marcu Elwira, odwiedzając starą Stawińską, postanowiła wstąpić do Marceliny do pracy. Podchodząc do muzeum, poślizgnęła się i upadła szczęście, iż nie na schodach. Jakiś wojskowy podbiegł i pomógł jej wstać. Opierając się na dobrym człowieku, Elwira sprawdziła, czy nie doznała złamań czy zwichnięć, potem przyjrzała mu się uważnie i powiedziała:
Panie majorze, widzę, iż pan z czołgów. Mój świętej pamięci mąż dowodził pułkiem pancernym. Powiedzcie, panie majorze, czy znajdzie się dla pana godzina wolnego czasu?
Major, przekonany, iż będzie musiał odprowadzić starą matkę-wojowniczkę do domu, przeklinając swoją chrześcijańską dobroć, westchnął i skinął głową.
Świetnie. Był pan kiedyś w tym muzeum historii? Nie? Szkoda. Zdecydowanie polecam. Proszę wejść teraz! I poprosić, żeby oprowadziła pana Marcelina Rachwalska. Jest wspaniałą przewodniczką, nie pożałuje pan.
Major sam nie wiedział, jakim cudem znalazł się w tym muzeum. Babcia go zaczarowała
***
Niedawno Elwira Majewska cicho powiedziała śpiącemu prawnukowi Michałkowi:
Ty, moje słoneczko, mój ukochany misio, niebawem pójdziesz do szkoły, tata skończy Akademię Wojskową, a mama wreszcie skończy doktorat. I ja będę mogła odejść spokojna. Ale co, będziesz rósł sam, mój wróbelek? Nie, trzeba ci siostrzyczki! Jak się tylko urodzi siostrzyczka, potem pójdzie do szkoły, potem A potem jeszcze zobaczymyMarcelina, stojąc w progu pokoju Michałka, usłyszała słowa babci i z uśmiechem przewróciła oczami. Chciała już coś odpowiedzieć, gdy zobaczyła, jak babcia układa misia pod głową chłopca, i przez chwilę zawahała się. W tej ciszy Marcelina zrozumiała, iż babcia była niezłomnym generałem jej losu z czułością, troską i uporem dbała, by wszystko szło adekwatną drogą. Może faktycznie, czas pozwolić babci odpocząć albo raczej dać jej kolejny powód, by pozostała jeszcze trochę.
Elwira obróciła się i spojrzała na wnuczkę z zaciekawieniem:
No i co teraz, Marcelinko? spytała filuternie. Może jeszcze jeden cud w rodzinie?
Marcelina roześmiała się i przytuliła babcię.
Babciu, bez ciebie nikt by nie wiedział, co robić. Obiecuję, będziesz miała spokojny sen Ale chyba jeszcze nie dziś.
Elwira westchnęła, ale w jej oczach błysnęła żywa iskra, jakby właśnie wygrała najważniejszą partię brydża tym razem nie tylko o szczęście wnuczki, ale o całą przyszłość rodziny.
I tak, w czteropokoleniowej ciszy, tuż przed świtem, Marcelina poczuła, iż najważniejsze sprawy w życiu człowieka realizowane są nie w nocnych klubach, nie na akademiach, choćby nie w muzeach ale w sercu, przy kuchennym stole, gdzie babcia planuje kolejną rewolucję.
Elwira uśmiechnęła się, bardzo cicho, jakby już widziała wszystko, czego jej dusza pragnęła. W tej chwili zrozumiała, iż czasem największa wygrana to po prostu bycie blisko tych, których się kocha.
A w rodzinie Majewskich nikt już nie wątpił, iż dobrobyt zaczyna się od babci której niespokojne serce nigdy nie pozwalało im spocząć na laurach, dopóki nie było wszystkiego, czego sobie wymarzyła.
