— Zatem werandę na pewno zazebimy. A tam, gdzie stare jabłonie, postawimy altanę – rozprawiał Wiktor, energicznie machając widelcem nad talerzem z makaronem.
— Zrobię porządne miejsce na grill, żeby wszystko było jak należy. Zawołam chłopaków z pracy, oblejemy parapetówkę.
— I huśtawkę, Wiktorku, huśtawki nie zapomnij – podchwyciła Katia, ostrożnie osuszając pomalowane usta serwetką.
— Dla mojego kręgosłupa to bardzo zdrowo odpoczywać na świeżym powietrzu. I ciśnienie za miastem tak nie skacze. Już upatrzyłam sobie rozsadę u sąsiadki, odda tanio.
Olena cicho stała w progu kuchni.
Dopiero co wróciła z pracy, przez czterdzieści minut stojąc w dusznym, przepełnionym autobusie linii 182. choćby domowej, wygodnej bluzy nie zdążyła zmienić – tylko ciężkie, uciskające stopy buty zrzuciła w przedpokoju, czując, jak podłoga przyjemnie chłodzi zmęczone stopy.
A w jej własnej kuchni, w jej własnym mieszkaniu, na całe gardło dzielono jej majątek. Na stole, oprócz talerzy z resztkami kolacji, leżał jakiś obcy, gruby zeszyt w kratkę, w którym Wiktor z wielkim zapałem kreślił krzywe prostokąty. Widocznie rysował plan działki. Plan cudzego życia, który wymyślili sobie bez jej zgody.
W rogu kuchni, tuż obok plastikowego kosza na śmieci, stały dwa duże, kartonowe pudła zabezpieczone taśmą. Z jednego z nich bezczelnie wystawał rąbek jej ulubionego, ukwieconego koca, który dostała jeszcze od babci.
– Czyją wy werandę zamierzacie zazebiać? – zapytała cicho, ale lodowato, idąc wolnym krokiem w stronę zlewu i odkręcając zimną wodę, by spłukać z rąk niewidzialny brud całego dnia.
Wiktor choćby nie uniósł głowy. Niezadowolony machnął lewą ręką, jakby odganiał uciążliwą muchę, która zakłócała jego genialne myśli i przeszkadzała w budowaniu świetlanej przyszłości.
– Twoją, Olka. Prawie iż naszą nową działkę. Czego dręczysz? – odparł z irytacją w głosie, jakby to ona była intruzem w tym pomieszczeniu.
Znów pochylił się nad zeszytem, mazując coś ołówkiem.
– Już dogadałem się z fachowcami z budowy, jutro rano przyjadą liczyć wstępny kosztorys materiałów. Trzeba przecież przed majówką wszystko doprowadzić do porządku, żeby człowiek mógł jak człowiek odpocząć, a nie kisić się w tym betonowym molochu.
— Naszą nową działkę? – drwiąco przeciągnęła Olena, wycierając ręce szorstkim kuchennym ręcznikiem tak mocno, aż skóra na palcach zrobiła się czerwona. – interesujące nowości. Od kiedy to spadek po moim wuju stał się “nasz”? I skąd w ogóle pomysł, iż Katia będzie tam sadzić swoje rozsady?
Spadek po bezdzietnym wuju Michale trafił do niej zaledwie trzy miesiące temu. Był to porządny, solidny dom z czerwonej cegły w malowniczych okolicach Radomia. Do tego zadbana, duża działka pełna zieleni, mocny, betonowy płot z kutą bramą, a choćby mała, ale w pełni funkcjonalna sauna wolnostojąca, o której wuj zawsze opowiadał z dumą.
Wszystko to było jej. Jej własne, zdobyte przez krew i więzi rodzinne, a przede wszystkim – zapisane w testamencie wyłącznie na jej nazwisko.
Katia spuściła wzrok, udając skrzywdzoną, ale w jej oczach błysnął ten specyficzny, wyrachowany ognik, który Olena zdążyła już dobrze poznać w ciągu ostatnich miesięcy. Wiktor natomiast zerwał się z krzesła tak gwałtownie, iż plastikowy mebel z trzaskiem odsunął się do tyłu.
— O, zaczyna się! – wybuchnął, czerwieniejąc na twarzy. – Znowu te twoje fochy i egoizm! Jesteśmy razem od pięciu lat, mieszkamy w moim mieszkaniu, jemy z jednego garnka, a ty mi teraz wyjeżdżasz z jakimś “moim” i “twoim”? Wuj Michał nie żyje, ziemia stoi opuszczona i zarasta chwastami! Ktoś musi o to zadbać, ktoś musi włożyć w to serce i pieniądze! Ja mam złote rączki, ja tam wszystko wyremontuję, a Katia ma rękę do kwiatów. Zrobimy z tego miejsca raj na ziemi dla nas wszystkich. Dlaczego jesteś taka mściwa i małostkowa?
Olena patrzyła na niego z kamienną twarzą. Przez lata nauczyła się znosić jego głośny głos, jego wieczne pretensje i skłonność do dysponowania cudzymi zasobami, jakby wszystko na świecie należało się mu z urzędu. Ale teraz, patrząc na te pudła w przedpokoju i na Katiu, która bezczelnie rozgościła się przy jej stole, coś w niej ostatecznie pękło. Zniknął strach przed konfliktem, zniknęła chęć bycia “miłą i wyrozumiałą” partnerką. Została tylko lodowata, oczyszczająca jasność.
— Po pierwsze, Wiktorie – powiedziała głosem tak spokojnym, iż aż mrożącym krew w żyłach – mieszkanie, w którym stoimy, odziedziczyłam po mojej babci, zanim jeszcze ciebie poznałam. Płacisz połowę rachunków, to prawda, ale nie jesteś tu właścicielem ani centymetra. Po drugie, te pudła przy koszu na śmieci… co to ma znaczyć?
Katia w końcu podniosła wzrok, poprawiając grzywkę z udaną elegancją.
— No bo… – zaczęła słodkim, świergotliwym głosikiem, który u Oleny zawsze wywoływał mdłości. – Wiktorek powiedział, iż skoro i tak będziemy teraz większość czasu spędzać na działce w Radomiu, a to mieszkanie w mieście można na lato wynająć studentom albo komuś na dobę, żeby podreperować nasz wspólny budżet remontowy, to spakowałam twoje najpotrzebniejsze rzeczy do pudła, żeby nie zagracały szafy. Ja też przyniosę swoje ubrania, w końcu musimy mieć gdzie mieszkać, kiedy wrócimy na tydzień do miasta.
Cisza, jaka zapadła w kuchni, była tak gęsta, iż można było ją kroić nożem.
Wiktor znów usiadł, krzyżując ręce na piersi i przyjmując pozycję obrażonego jedynowładcy, który czeka, aż kapryśna dziewczynka przeprosi za swoje zachowanie. Był święcie przekonany, iż Olena zaraz zmięknie, uroni łzę, jak to miała w zwyczaju podczas dawnych awantur, a potem wszystko wrócí do normy – on będzie planował altany, a ona potulnie kiwać głową i zapłaci za materiały budowlane.
Tyle iż Olena wcale nie zamierzała płakać.
Podeszła powolnym krokiem do stołu, wzięła do ręki ten obrzydliwy zeszyt w kratkę, w którym widniały plany przyszłego szczęścia Wiktora i Katii. Otworzyła go na stronie z rysunkiem altany, powoli podarła kartkę na pół, a potem na mniejsze kawałki i wrzuciła prosto do talerza z resztkami zimnego makaronu.
— Co ty wyprawiasz?! – zaryczał Wiktor, zrywając się na równe nogi. – Oszalałaś do reszty?! To były godziny pracy! Obliczenia kątów!
— To był czysty papier, Wiktorze – odparła lodowatym tonem Olena, krzyżując ręce na piersi i mierząc go wzrokiem, od którego mężczyzna niespodziewanie odwrócił wzrok. – Tak samo jak twoje marzenia o cudzym majątku. A teraz posłuchajcie mnie oboje bardzo uważnie, bo powiem to tylko raz.
W jej głosie nie było już ani grama zmęczenia po autobusie, ani cienia dawnej uległości.
— Po pierwsze: jutro rano żaden fachowiec tu nie przyjedzie, bo nikt nie dostanie kluczy do mojej bramy w Radomiu. Po drugie: te pudła z moimi rzeczami wrócą na swoje miejsce do szafy, a adekwatnie to… nie, zapomnij. Te pudła zaraz wylecą na klatkę schodową, razem z wszystkimi rzeczami pani Katii, które jakimś cudem już tu trafiły. A po trzecie… Wiktorze. Nasz związek właśnie oficjalnie dobiegł końca.
Katia poderwała się z krzesła z oburzeniem wymalowanym na twarzy.
— Ty chyba nie powinieneś z nią tak łagodnie! – krzyknęła do Wiktora. – Ona jest chora psychicznie! Wyrzuca nas na bruk!
— Nikogo nie wyrzucam na bruk, Katiu – uśmiechnęła się krzywo Olena. – To jest moje mieszkanie. Ty nigdy nie byłaś tu zameldowana, a Wiktor… Wiktor ma przecież złote rączki i głowę pełną genialnych biznesowych planów. Bez trudu znajdzie sobie kąt, prawda? Może choćby wynajmie coś razem z Katiu, skoro tak doskonale rozumiecie się w kwestii cudzej własności.
Wiktor poczerwieniał na twarzy tak mocno, iż żyłka na jego skroni zaczęła niebezpiecznie pulsować. Przez chwilę wyglądał, jakby miał udar. Próbował coś powiedzieć, wykrztusić jakieś groźby, machał rękami, ale z jego gardła wydobywały się tylko bezładne dźwięki.
— Ty… ty bezduszna suko! – wybuchnął w końcu, plując śliną na stół. – Poświęciłem ci pięć lat życia! Remontowałem ci kran! A ty mnie teraz wyrzucasz przez jakiś głupi spadek?! Przecież bez mojego męskiego wsparcia zginiesz tam w tym Radomiu! Kto ci skosi trawę?! Kto ci zrobi grilla?!
— Spokojnie, Wiktorze. Trawę skosi kosiarka spalinowa, a grilla zrobię sobie z kimś, kto nie próbuje okraść mnie z mojego dziedzictwa zanim jeszcze zdążę w nim zamieszkać – odpowiedziała z lodowatym spokojem Olena, po czym otworzyła szeroko drzwi wejściowe na klatkę schodową.
Wskazała ręką na pudła stojące w kącie kuchni.
— A teraz proszę opuścić moje mieszkanie. Zanim zadzwonię po odpowiednie służby i zgłoszę naruszenie miru domowego oraz próbę bezprawnego zajęcia nieruchomości. Mam w telefonie zdjęcia tego zeszytu i waszych planów, dowodów mi nie zabraknie.
Katia, widząc, iż sytuacja wymknęła się spod kontroli i iż nie pachnie tu darmową sauną ani tanią rozsada, zaczęła gorączkowo zbierać swoją torebkę i kurtkę.
— Wiktor, chodź stąd – syknęła jadowicie, ciągnąc go za rękaw. – Nie będziemy się uganiać za tą wariatką. Znajdziemy sobie kogoś normalnego. Niech gnije w tym swoim Radomiu z tymi swoimi jabłoniami!
Wiktor, miotając przekleństwa i grożąc na pożegnanie zniszczeniem wspólnej przyszłości, której nigdy nie było, dał się w końcu wyciągnąć przez Katiu na klatkę schodową. Olena jednym ruchem nogi wypchnęła pudło z wystającym kocem za próg, po czym z trzaskiem zatrzasnęła drzwi i przekręciła zamek na dwa potężne obroty.
W mieszkaniu zapadła głęboka, niemal namacalna cisza.
Olena powoli osunęła się plecami po drzwiach wejściowych, siedząc bezpośrednio na chłodnych panelach podłogowych w przedpokoju. Nagle poczuła, jak z jej oczu płyną gorące, ciężkie łzy – ale nie były to łzy rozpaczy czy żalu po straconym mężczyźnie. Było to niesamowite, oczyszczające, wręcz fizyczne poczucie ulgi, jakby z jej ramion zsunął się wielotonowy głaz, który nosiła przez ostatnie lata, choćby nie zdając sobie sprawy z jego wagi.
Przez lata bała się samotności, bała się konfliktu, bała się powiedzieć “nie”, bo uważała, iż kompromis polega na ciągłym ustępowaniu ze swojego terenu, ze swoich marzeń, ze swojego spokoju. A teraz siedziała w pustym, ale wreszcie swoim mieszkaniu, wolna od cudzych roszczeń, planów i pasożytniczej miłości.
Wstała powoli, przetarła twarz dłonią i poszła do kuchni. Wyrzuciła resztki zimnego makaronu razem z resztkami zeszytu do kosza. Otworzyła szeroko okno, wpuszczając do środka chłodne, nocne, wiosenne powietrze, które pachniało nadchodzącym deszczem i obietnicą zupełnie nowego życia.
Jutro pojedzie do Radomia. Nie po to, żeby liczyć kosztorysy z obcymi fachowcami, ani po to, żeby stawiać altany dla Wiktora i Katii. Pojedzie tam sama, usiądzie na starej werandze pod szumiącymi jabłoniami, zaparzy sobie gorącą herbatę z miętą i po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna pomyśli wyłącznie o sobie. O tym, czego chce ona, a nie nikt inny. I po raz pierwszy w życiu poczuje, iż ten dom – ze wszystkimi swoimi cegłami, ogrodem i zapхом starego drewna – jest wreszcie w pełni i bezpiecznie jej własny.
