Zaspy Przeznaczenia Maksymilian, trzydziestopięcioletni prawnik, szczerze nie znosił Sylwestra. Dla…

Zaspy przeznaczenia

Marcin, trzydziestopięcioletni prawnik z Warszawy, nie znosił Sylwestra. Dla niego nie był to żaden radosny dzień, tylko prawdziwy maraton przetrwania.

Cała ta gorączka, szukanie idealnych prezentów dla kolegów z pracy, których ledwo tolerował, no i oczywiście firmowa impreza. W tym roku jego kancelaria postanowiła zaszaleć i wynajęła cały podwarszawski pensjonat.

Marcin jechał tam swoim eleganckim, czarnym volvo, słuchając podcastu o zmianach w prawie podatkowym i układając w myślach plan: pojawi się na godzinę, wypije lampkę szampana, chwilę pogada z szefostwem i niepostrzeżenie wymknie się do domu.

Gdy dotarł, ośrodek już tętnił życiem niczym ul. Kolorowo ubrani ludzie z hałaśliwym śmiechem krążyli po sali atmosfera była niemal teatralnie radosna.

Marcin odebrał swoją lampkę, ustawił się przy ścianie jak strażnik i zaczął obserwować ten wir sztucznej wesołości. Czuł się jak gość z innej planety, gdzie nakazuje się szczęście na komendę.

***

Wtedy ją zauważył. Nie była najbardziej wyrazistą postacią wieczoru. Stała przy oknie, z dala od reszty, patrząc, jak śnieżna zawierucha miota się za szybą.

Miała na sobie prostą, granatową sukienkę i trzymała sok pomarańczowy w szklance. Mimo to nie wyglądała na smutną czy samotną. Prędzej pogrążoną w własnych myślach.

Marcin zdał sobie sprawę, iż wygląda niemal tak samo, jak on się czuje.

Niezbyt dobra pogoda na drogę powrotną odezwał się, podchodząc do niej.

(To było pierwsze, co przyszło mu do głowy).

Odwróciła się i uśmiechnęła, naprawdę szczerze, nie tak fałszywie jak inni wokół.

Ale za to jak pięknie odpowiedziała, wskazując na okno. Gdy miasto tonie w śniegu, przez chwilę wydaje się, iż wszystkie troski zakopane są pod białym puchem.

Marcin był zaskoczony. Spodziewał się czegokolwiek, ale nie tego.

Marcin przedstawił się.

Bożenka uścisnęła mu dłoń. Pracuję w księgowości. Chyba raz czy dwa jechaliśmy razem windą.

Zamilkli, jednak cisza była raczej przyjemna niż niezręczna.

Za oknem śnieżyca narastała. Przez głośniki ogłoszono, iż drogi są nieprzejezdne, a wszystkie wyjazdy zablokowane wszyscy muszą zostać do rana.

Salę przeszył zbiorowy jęk rozczarowania i narastająca panika.

W myślach Marcin zaklął. Jego plan właśnie legł w gruzach.

I co teraz, mecenasie, gotowy na nocleg na polowym łóżku? rzuciła z przekąsem Bożenka.

Tego nie było na egzaminie na aplikację, uśmiechnął się. A ty?

Zawsze mam pod ręką dobry kabel do ładowarki i książkę. Da się przeżyć każdą katastrofę, odparła z rozbrajającą szczerością.

Właśnie tamtej nocy, pozbawieni oczekiwań i masek, naprawdę się poznali.

Okazało się, iż Bożenka uwielbia stare czarno-białe polskie filmy, podczas gdy Marcin ich nie znosi, ale zgodził się obejrzeć jeden, jeżeli tylko ona mu wytłumaczy, na czym polega ich magia.

Marcin wspomniał, iż od lat marzy o porzuceniu prawa i otwarciu małej kawiarni, a Bożenka skrycie maluje akwarele, choć jeszcze nigdy nikomu nie pokazała swoich prac.

Siedzieli w kącie, ignorując rozgardiasz dookoła, i zamiast szampana pili gorącą herbatę z termosu, który jak się okazało Bożenka też zabrała ze sobą.

Opowiadała mu o swoim kocie imieniem Felek, który uwielbia łapać płatki śniegu łapką przez okno, a on o babci, która nauczyła go piec piernik.

Gdy zegar wybił północ, nie krzyczeli Szczęśliwego Nowego Roku!. Po prostu spojrzeli na siebie.

Szczęśliwego Nowego Roku, Marcinie powiedziała cicho Bożenka.

Szczęśliwego Nowego Roku, Bożenko odpowiedział.

Tamtej nocy nie spali w luksusowych pokojach, tylko w małym salonie na rozkładanych łóżkach przyniesionych przez obsługę. Blisko siebie. Szeptali do świtu, aż śnieżyca zaczęła cichnąć.

Rano, gdy drogi zostały odśnieżone, wyszli na zewnątrz. Świat lśnił świeżą bielą i spokojem. Słońce odbijało się od zasp, aż mrużyło się oczy.

Co dalej? spytał Marcin.

Na autobus. Do domu.

Mogę cię podrzucić zaproponował nieśmiało.

Bożenka spojrzała z uśmiechem w oczach.

A jeżeli powiem, iż lubię tę ciszę i zamrożony świat? Chcę przejść się pieszo do przystanku.

Wtedy Marcin zrozumiał. Ten wieczór nie był przypadkiem.

To był początek czegoś nowego i prawdziwego.

W takim razie idę z tobą odpowiedział pewnie.

I tak poszli razem przez jeszcze dziewiczy śnieg, we dwoje, w pierwszy dzień nowego roku, zostawiając ślady, które prowadziły w nieznaną, świetlaną przyszłość.

Bo czasem prawdziwe zmiany i piękno czekają tam, gdzie przypadkiem zatrzymamy się na chwilę wystarczy pozwolić sobie na szczerość i spokój, porzucając pęd pozorów.