Zaspy Przeznaczenia

Zaspy przeznaczenia

Maksymilian, trzydziestopięcioletni prawnik z Warszawy, nienawidził Sylwestra z taką samą pasją, z jaką jego babcia nie znosiła mandarynek w sałatce jarzynowej. Dla niego to nie był czas radości, tylko wyczerpujący bieg z przeszkodami.

Najpierw totalny kociokwik szukanie idealnego prezentu dla współpracowników, których ledwo znał, a co dopiero lubił. Potem obowiązkowy firmowy bal sylwestrowy. W tym roku szefostwo naprawdę poszło na całość: wynajęli cały ośrodek pod Radomiem.

Maksymilian jechał tam swoim idealnie czarnym volvo, słuchając podcastu o najnowszych interpretacjach podatków VAT, i w głowie układał plan na przetrwanie: pojawić się na godzinę, wychylić lampkę szampana (byle nie rozwodnić), wymienić kilka uprzejmości z szefową i czmychnąć niepostrzeżenie do mieszkania, gdzie czekały na niego skarpetki i Netflix.

Na miejscu zastał tłum barwnych postaci uśmiechających się szerzej niż prowadzący Teleexpress, z których każdy udawał, iż właśnie wygrał los na loterii. Maksymilian odebrał swój kieliszek, stanął pod ścianą jak wzorowy żołnierz na warcie i obserwował tę karuzelę wymuszonego entuzjazmu. Czuł się jak kosmita wrzucony między Ziemian na planecie, gdzie prawo nakazuje być radośnie przez 365 dni w roku.

***

I wtedy ją zobaczył. Nie była najgłośniejsza, nie miała na sobie cekinów ani brokatu, nie machała rękami do kolegów z IT. Stała spokojnie przy oknie, patrząc na śnieżycę za szybą. Miała na sobie zwykłą, granatową sukienkę i trzymała szklankę soku. Wyglądała nie na smutną, ale bardziej zamyśloną. Maksymilian miał wrażenie, iż jej wyraz twarzy idealnie oddaje jego własne myśli.

Pogoda dziś jakby specjalnie na powrót pieszo zagadał, zaskakując sam siebie.

Dziewczyna odwróciła się i uśmiechnęła, ale naprawdę tym spokojnym, ciepłym uśmiechem, który zostawia ślad na całą resztę dnia.

A nie? Ale za to robi się jakoś piękniej odparła, kiwając w stronę zasypanego świata. Gdy Warszawę przykryje śnieg, można udawać, iż wszystkie kłopoty gdzieś zniknęły.

Maksymilian nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

Maksymilian jestem wyciągnął rękę, też już trochę cieplejszy.

Dobrawa odwzajemniła uścisk. Z księgowości. Parę razy mijaliśmy się w windzie, kojarzysz?

Zapadła cisza, ale nie ta niezręczna, tylko raczej taka, którą człowiek chce zatrzymać na zawsze.

Szanowni Państwo, zła wiadomość ogłosił nagle głośnik. Drogi zamknięte przez śnieżycę. Nocujemy!

Na sali ruszył zrezygnowany szmer. Maksymilian w myślach rzucił soczystym do cholery.

No i jak, panie mecenasie, gotów na noc na polówce? parsknęła Dobrawa.

Tego na aplikacji nie przewidzieli zaśmiał się Maksymilian. Pani pewnie już wszystko zaplanowała?

Zawsze mam pod ręką powerbank i książkę, więc choćby przy końcu świata jestem zabezpieczona mrugnęła.

I właśnie wtedy, kiedy zepsuły się wszystkie plany i opadły firmowe maski, zaczęli rozmawiać tak naprawdę.

Dobrawa kochała stare polskie filmy zwłaszcza te czarno-białe, chociaż Maksymilian ich nie znosił. Dał się jednak przekonać pod jednym warunkiem, iż wyjaśni mu, o co w nich chodzi.

On marzył o tym, by rzucić kiedyś wszystko i otworzyć własną kawiarnię, Dobrawa zaś potajemnie malowała akwarele i jeszcze nigdy nikomu ich nie pokazała.

Zaszyli się w kącie, popijając nie szampana z plastiku, tylko gorącą herbatę z termosa, który Dobrawa też miała w torebce. Opowiadała mu o swoim kocie Feliksie, który poluje na płatki śniegu na parapecie, on zaś snuł historie o babci Stefanii, która nauczyła go piec piernik z miodem.

O północy nie krzyczeli Sto lat! ani nie tańczyli poloneza spojrzeli tylko na siebie.

Szczęśliwego nowego roku, Maksymilianie szepnęła Dobrawa.

Tobie też, Dobrawo odpowiedział cicho.

Tej nocy nie spali w apartamentach z widokiem na park, ale na dwóch polówkach, ramie w ramię w saloniku, który obsługa przeznaczyła dla rozbitków. Rozmawiali szeptem do rana, aż śnieżyca w końcu złagodniała.

Rano, kiedy pług odśnieżył podjazd, wyszli razem przed ośrodek. Świat był biały i nieruchomy, a zimowe słońce oślepiało.

I co teraz? zapytał Maksymilian.

Idę na przystanek, wracam autobusem do domu.

Mogę cię podrzucić, jeżeli chcesz.

Dobrawa spojrzała na niego z uśmiechem.

A jeżeli powiem, iż lubię ten cichy, zamrożony świat i chcę przejść się po śniegu na przystanek?

Maksymilian już wiedział, iż ten wieczór nie był przypadkiem.

To było coś nowego, prawdziwego.

W takim razie idę z tobą powiedział z przekonaniem.

I ruszyli przez nietknięty śnieg, razem w pierwszy dzień Nowego Roku, zostawiając za sobą ślady, które prowadziły gdzieś w nieznane, lepsze jutro.

Bo chce się w to wierzyćŚlady ich butów znikały powoli pod świeżym puchem, jakby świat postanowił sam wymazać wszystkie stare, samotne drogi. Najpierw szli w milczeniu, ale była to cisza nasycona nowym początkiem tym wszystkim, co niewiadome, ale już nie tak przerażające, skoro można ruszać naprzód obok siebie.

W pewnym momencie Dobrawa zatrzymała się, wzięła garść śniegu i z cichym chichotem uformowała małą kulkę, którą lekko rzuciła w stronę Maksymiliana. Trafiła go delikatnie w rękaw płaszcza.

Spojrzał na nią z ogromnym zaskoczeniem, po czym śmiech sam wyrwał się z jego ust szczery, czysty. Odpowiedział tym samym, zupełnie zapominając o czerni volvo, podatkach VAT i wszystkich sylwestrowych strategiach przetrwania.

W tej bieli, w tej krótkiej potyczce, czuł się lekki jak śnieg. Nie byli już tylko prawnikiem i księgową z końca korytarza byli dwojgiem ludzi, którzy przypadkiem, wśród zasypanych dróg, znaleźli własny, nieoczekiwany szlak.

Na przystanku samochody migały daleko, a Dobrawa położyła mu dłoń na ramieniu, jakby to był najzupełniej naturalny gest.

Maksymilianie powiedziała cicho, patrząc mu w oczy może w tym roku spróbujemy nie planować wszystkiego z góry?

Kiwnął głową i uśmiechnął się, bo wreszcie wiedział, iż oto zaczyna się cała historia, której nie da się wpisać w żaden kalendarz i nie trzeba zamykać na klucz w szufladzie biurka.

Dokąd poszli dalej to już był ich sekret. Ale długo jeszcze, zanim pierwsi przechodnie przemknęli przez zaśnieżoną ulicę, ślady Maksymiliana i Dobrawy biegły zgodnie obok siebie, przez środek niewinnego, nowego roku.