„Mamo, jesteś mi winna pięćdziesiąt złotych!” Chłopiec wręczył jej rachunek i czekał na pieniądze. Mama odwróciła kartkę. Kilka minut później syn płakał, ściskając ją z całych sił…
W kuchni niewielkiego domu pod Toruniem Anna przygotowywała kolację. Właśnie zdejmowała garnek z kuchenki, gdy obok niej stanął jedenastoletni Kuba.
Trzymał kartkę zapisaną nieco nierównym pismem.
— Mamo, podliczyłem wszystko, co zrobiłem w tym tygodniu.
Anna odłożyła ścierkę.
— Wszystko? — zapytała z lekkim uśmiechem.
— No tak. Przecież sama mówisz, iż każdą pracę trzeba doceniać.
Podał jej swój rachunek.
Na górze widniał napis:
„Mamo, tyle mi się należy”.
— Za posprzątanie pokoju — 10 zł.
— Za zamiecenie podwórka — 10 zł.
— Za pójście do sklepu — 5 zł.
— Za trzy razy, kiedy pilnowałem siostrzyczki — 15 zł.
— Za dobre oceny w szkole — 5 zł.
— Za wyniesienie śmieci — 5 zł.
„Razem: 50 zł”.
Anna przeczytała listę do końca. Potem spojrzała na syna. Kuba stał wyprostowany i zerkał w stronę jej torebki.
Mama jednak nie sięgnęła po portfel.
— Podasz mi długopis, synku?
Chłopiec podał go bez wahania.
Anna usiadła przy stole, odwróciła kartkę i zaczęła pisać:
„A teraz mój rachunek dla ciebie, kochany Kubo”.
— Za dziewięć miesięcy, kiedy nosiłam cię pod sercem — 0 zł.
— Za nieprzespane noce, kiedy płakałeś, a ja chodziłam z tobą na rękach, aż zasnąłeś — 0 zł.
— Za noce przy twoim łóżku, kiedy chorowałeś, a ja czekałam, aż spadnie ci gorączka — 0 zł.
— Za otarte łzy i wszystkie uściski, w których szukałeś pocieszenia — 0 zł.
— Za pierwsze kroki, pierwsze słowa i cierpliwą naukę jedzenia łyżką oraz wiązania butów — 0 zł.
— Za śniadania, obiady i kolacje, czyste ubrania i spakowany do szkoły plecak — 0 zł.
— Za niepokój, kiedy się spóźniałeś, za euforia z twoich sukcesów i za miłość, z którą codziennie się o ciebie troszczę — 0 zł.
„Razem: 0 zł”.
Na samym dole dopisała:
„Nigdy nie liczyłam tego, co dla ciebie robię. Jesteś moim dzieckiem i bardzo cię kocham. Za tę miłość nigdy nie musisz mi płacić”.
Bez słowa przesunęła kartkę w jego stronę.
Kuba zaczął czytać. Najpierw pospiesznie, jakby szukał ostatecznej kwoty. Potem zwolnił.
Przy nieprzespanych nocach zacisnął usta. Przypomniał sobie, jak podczas ostatniej choroby wołał mamę chyba kilkanaście razy. Za każdym razem przychodziła.
Nie zapytał wtedy ani razu, czy sama zdążyła odpocząć.
Gdy dotarł do końca, po policzku spłynęła mu łza.
— Mamo… przepraszam — powiedział cicho. — Policzyłem swoje rzeczy, a twoich choćby nie zauważałem.
Chwycił długopis, odwrócił kartkę i pod własnym rachunkiem napisał dużymi literami:
„ZAPŁACONO MIŁOŚCIĄ MAMY”.
Potem wtulił się w nią tak mocno, iż przez chwilę nie mogła się poruszyć.
— Kocham cię, mamo.
Anna objęła go i pogładziła po głowie.
— Ja ciebie też, synku. Bardzo.
Tego wieczoru Kuba sam nakrył do stołu. Kiedy mama usiadła, przysunął jej talerz.
— Teraz ty zjedz, zanim wystygnie.
Anna uśmiechnęła się do niego znad kubka.
Kartka została na kuchennym stole. Widniały na niej dwa rachunki, ale chłopiec nie myślał już o pięćdziesięciu złotych.
Myślał o wszystkich chwilach, w których wystarczyło zawołać „mamo”, żeby nie być samemu.
















