Zaginiona pod klonem
Nazywam się Tomasz Wieczorek i mam czterdzieści dwa lata. Prowadzę warsztat samochodowy przy ulicy Legnickiej we Wrocławiu, a tamtego września — pierwszego dnia szkoły mojej córki Zosi — o mały włos nie dostałem zawału.
Do dziś, kiedy wracam do tamtego poranka, czuję ten sam skurcz w żołądku. Zosia miała siedem lat, białe kokardy, które sam jej wiązałem przed lustrem w przedpokoju, i żółty tornister z żyrafami — sama go wybrała w sklepie na Magnolii, bo powiedziała, iż żyrafy nikogo się nie boją. Stałem na szkolnym dziedzińcu wśród tłumu rodziców, dzieci, balonów i tego okropnego zapachu spalenizny z pobliskiej kotlarni, który zawsze unosi się nad tą dzielnicą we wrześniu. Odszedłem może na pięć minut, bo Zosia poprosiła o wodę, a w sklepiku obok akurat była kolejka. Wróciłem — a jej nie było.
Serce mi stanęło. Naprawdę. Nie przesadzam.
Rozejrzałem się po morzu dzieciaków w białych koszulach i doszedłem do wniosku, iż zaraz zwariuję. Podbiegłem do młodej nauczycielki, która akurat ustawiała pierwszoklasistów w rządku — później dowiedziałem się, iż nazywa się Agnieszka Kowalczyk i to był jej pierwszy dzień pracy w tej szkole.
— Gdzie moja córka?! — warknąłem, głośniej niż zamierzałem. — Dziewczynka z białymi kokardami, powinna być w pani klasie!
Spojrzała na mnie zaskoczona.
— Przepraszam… która to? Chyba wszyscy moi są na miejscu.
— Zosia Wieczorek! Przed chwilą tu stała!
— Panie… mam dwadzieścia ośmioro dzieci, widziałam ich rodziców może raz, na zebraniu organizacyjnym. Jeszcze nie zdążyłam nauczyć się wszystkich twarzy.
— I to niby jest wytłumaczenie?
Wypaliłem to, zanim pomyślałem. Wstyd mi teraz, kiedy to piszę. Ale wtedy nie myślałem jasno — w głowie miałem tylko jedno: gdzie jest moje dziecko.
Ona zresztą też się nie dała zbyć.
— Panie Wieczorek, to pan zostawił siedmiolatkę samą w tym tłumie. Niech pan lepiej powie, dlaczego pan odszedł. Tu jest ze trzysta osób na dziedzińcu, dorosły może się zgubić, a co dopiero dziecko.
Miała rację, i to mnie jeszcze bardziej wściekło. Człowiek zawsze najgłośniej krzyczy, kiedy sam wie, iż zawinił.
— Poszedłem po wodę do sklepu, dosłownie na chwilę. Wróciłem i jej nie było. Pani jest nauczycielką, to niby pani ma pilnować!
Wzięła głęboki oddech — zauważyłem to, bo akurat złapałem się kraty przy klombie, żeby nie trząść się z nerwów.
— Jak wyglądała pana córka? Konkretnie.
— No… białe kokardy przecież mówię.
— Panie Wieczorek, ja mam piętnaście dziewczynek z białymi kokardami. To za mało.
Zamurowało mnie. Rano zawiązywałem jej te kokardy, prostowałem kołnierzyk, pilnowałem, żeby nie pobrudziła białych rajstop na schodach klatki — a teraz nie potrafiłem jej porządnie opisać. Jakbym patrzył na córkę codziennie i nigdy jej naprawdę nie widział.
— Siedem lat, ciemne włosy, długie, do łopatek. Piegi na nosie ma, po mnie.
— Coś jeszcze? Ubranie, tornister?
— Żółty tornister z żyrafami! Ona uwielbia zwierzęta, sama go wybrała.
To coś zmieniło. Widziałem, jak w jej oczach pojawia się konkret, za którym można ruszyć.
— Dobrze. Niech pan tu zostanie, ja sprawdzę moją grupę raz jeszcze, dokładnie.
Pobiegła do swoich uczniów, przeliczyła ich, przyjrzała się każdej dziewczynce z osobna. Żółtego tornistra z żyrafami nikt nie widział. Poprosiła koleżankę z równoległej klasy, żeby przypilnowała jej dzieci, i wróciła do mnie.
— Nikt jej nie widział. Do budynku szkoły nie mogła wejść, drzwi pilnuje pan Ryszard, portier, on by ją zatrzymał. Więc jest gdzieś na terenie. Szukamy razem.
— A może od razu na policję?
— Jeszcze nie teraz. Znajdziemy ją, panie Wieczorek. Naprawdę.
Mówiła spokojnie, ale widziałem, jak zaciska ręce na teczce z dziennikiem. Ona też się bała — tylko nie mogła sobie na to pozwolić przy mnie.
Obeszliśmy boisko, zajrzeliśmy za salę gimnastyczną, dwa razy podeszliśmy do portiera przy bramie. Nic. Piętnaście minut, które ciągnęły się jak godzina.
— A telefon córka ma? — zapytała Agnieszka, kiedy szliśmy w stronę tyłów budynku, jedynego miejsca, gdzie jeszcze nie sprawdzaliśmy.
— Ma. Tylko iż ja go trzymam, w kieszeni. Nie zdążyłem jej dziś oddać.
Westchnęła. Nic nie powiedziała, ale ten oddech powiedział wszystko.
— Żeby tylko nic się jej nie stało — powtarzałem jak katarynka, pod nosem, sam do siebie.
I wtedy, zza rogu budynku, wyszła. Cała, zdrowa, żółty tornister na ramieniu, kokardy trochę przekrzywione. Podbiegłem do niej jak szalony.
— Zosia! Gdzie ty się, do cholery, podziewałaś?! Ja tu o mały włos nie dostałem zawału!
— Tato, możesz na mnie nakrzyczeć potem, dobrze? — powiedziała, łapiąc mnie za rękaw kurtki. — Teraz naprawdę potrzebuję twojej pomocy.
Okazało się, iż za budynkiem, pod starym klonem, na gałęzi siedział mały rudy kot, który nie potrafił zejść. Zosia próbowała go przekonać sama — mówiła do niego, obiecywała, iż złapie, jeżeli skoczy — ale kotek tylko żałośnie miauczał i wciskał się mocniej w korę.
Popatrzyłem na Agnieszkę. Ona popatrzyła na mnie. I oboje, jednocześnie, zaczęliśmy się śmiać — z ulgi, z absurdu całej sytuacji, z tego, iż pół godziny paniki skończyło się kotem na drzewie.
— No dobra — powiedziałem, zdejmując kurtkę. — Pokazuj mi tego twojego kota.
Wszedłem na niski murek przy klombie, sięgnąłem, kotek prychnął, ale dał się złapać. Zosia przytuliła go do siebie tak mocno, iż zamiauczał z oburzeniem.
Odprowadziłem ją do klasy, przeprosiłem Agnieszkę — szczerze, patrząc jej w oczy, bo naprawdę mi się od niej dostało za rzeczy, na które nie zasłużyła. Ona tylko machnęła ręką.
— Pierwszy dzień pracy zapamiętam do końca życia — powiedziała. — Niech pan tylko następnym razem trzyma córkę za rękę, jak idzie po wodę.
Kotka zabraliśmy do domu tego samego dnia. Nazwaliśmy go Rudy — bez fantazji, ale Zosia się uparła. Mieszka z nami do dziś, ma już sześć lat, śpi na fotelu w moim warsztacie, kiedy przywożę go tam w weekendy, i wciąż nie znosi drzew — schodzi z każdej szafy, jakby pamiętał tamten klon przy szkole na Krzykach.
