Wczesnym rankiem, bliscy i dalsi krewni spotkali się w kancelarii notarialnej w Warszawie. Każdy miał nadzieję, iż zmarły zostawił im sporą sumę pieniędzy. Notariusz się spóźniał, a nerwowość rosła z każdą minutą. Ile jeszcze mamy czekać? Chciałabym się dowiedzieć, czy ojciec coś mi zostawił, żeby potem mogła pójść do pracy, denerwowała się najstarsza córka Adama, Wiktoria.
Ciociu Wiktorio, powinnaś być powściągliwa. Powinnaś przecież żałować. To w końcu nasz ojciec umarł, powiedział Michał. Nie nazywaj mnie ciocią! Jestem jeszcze młoda, mów mi po imieniu! zirytowała się Wiktoria. Nieważne ile makijażu i zabiegów odmładzających zrobisz, lat ci nie ubędzie, odpowiedział rozdrażniony Michał.
W końcu notariusz wszedł do kancelarii. Uważnie spojrzał na zgromadzonych i wyciągnął z szafki teczkę z dokumentami.
Czy jesteście gotowi na odczytanie testamentu? zapytał obecnych. Wszyscy zgodnie kiwnęli głowami. Notariusz otworzył teczkę, tajemniczo się uśmiechnął i zaczął czytać ostatnią wolę Adama.
Pozostawiłem wam wszystkim spadek. Aby go otrzymać, musicie go odnaleźć. W dzieciństwie mieszkałem z rodzicami na wsi pod Krakowem. Nie mieliśmy wiele, ale żyliśmy razem i szczęśliwie. W naszym starym domu znajduje się sejf, a w nim wszystko, co mam. Jednak, by go otworzyć, musicie odnaleźć klucz. Notariusz wręczy wam mapę i będzie czuwał nad przestrzeganiem zasad. Powodzenia, kochani!
Przez chwilę wszyscy siedzieli w ciszy, nie wierząc, iż zmarły choćby po śmierci postanowił z nimi zagrać. Najstarsza córka, Wiktoria, odezwała się jako pierwsza. Wojtek, jedziemy do wsi zaraz. Kto idzie z nami? Ja i Michał nie chcemy spadku. Tata zawsze lubił nas podpuszczać, więc pewnie jest tu jakiś podstęp, a pieniędzy nie potrzebujemy, zadeklarowała młodsza córka, Barbara.
Wiktoria, jej mąż Wojtek oraz kilku innych krewnych ruszyli do wsi. Musieli rozwiązywać kolejne zadania: zaglądali do stodoły, szukali wskazówek wśród słomy, czołgali się po błocie, a mieszkańcy z uśmiechem obserwowali ich zmagania. Wiktorii elegancka sukienka z polskiego projektanta błyskawicznie zamieniła się w brudną, podartą szmatę.
Gdy w końcu odnaleźli klucz i otworzyli sejf, wszystkim opadły szczęki ze zdumienia. W środku znajdowała się kartka i mnóstwo landrynek. Pieniądze przekazałem na cele dobroczynne, a wam przypadło to, na co zasłużyliście. Dziękuję, iż daliście moim sąsiadom tyle radości.
Życie uczy, iż najważniejsze w testamencie są nie złotówki, ale pamięć, dobroć i wspólne przeżycia. Czasem warto odpuścić pogoń za majątkiem, by odnaleźć prawdziwe szczęście.
