Wczesnym rankiem, bliscy i dalsi krewni spotkali się w kancelarii notarialnej gdzieś w centrum Warszawy. Wszyscy liczyli na to, iż zmarły zostawił im porządny spadek w złotówkach. Notariusz się spóźniał, atmosfera była nerwowa. Ile jeszcze będziemy czekać? Chcę już wiedzieć, czy ojciec zostawił mi coś, żeby nie tracić czasu denerwowała się najstarsza córka Adama, Zuzanna. Ciociu Ewo, powinnaś okazać więcej powagi. Powinnaś przeżywać żałobę. W końcu nasz tata nie żyje odezwał się Michał. Przestań mówić do mnie ciociu, jestem jeszcze młoda, mów mi po imieniu odpowiedziała zirytowana Ewa. Nieważne ile kremów i zabiegów odmładzających stosujesz, lat nie cofniesz rzucił chłopak, nie kryjąc zdenerwowania.
Wreszcie drzwi kancelarii otworzyły się i notariusz wszedł do środka. Uważnie przyjrzał się zgromadzonym, po czym sięgnął po teczkę leżącą na biurku.
Czy jesteście gotowi, bym odczytał testament? zapytał. Wszyscy kiwnęli głowami. Notariusz otworzył teczkę, uśmiechnął się tajemniczo i zaczął czytać ostatnią wolę Adama: Zostawiam wam wszystkim spadek. Aby go dostać, musicie go znaleźć. W dzieciństwie mieszkałem z rodzicami na wsi, nie mieliśmy wiele, ale byliśmy szczęśliwi. W naszym starym domu znajduje się sejf, tam są pieniądze, ale żeby go otworzyć, trzeba znaleźć klucz. Notariusz wręczy wam mapę i dopilnuje, abyście przestrzegali zasad. Powodzenia, moi drodzy!.
Zapadła cisza, każdy był zaskoczony, iż stary Adam postanowił zabawić się z nimi choćby po śmierci. Pierwsza odezwała się Zuzanna. Mój mąż i ja jedziemy do wioski od razu. Kto jedzie ze mną? Michał i ja się wypisujemy ze spadku. Tata zawsze lubił psikusy, pewnie coś tu jest nie tak; my pieniędzy nie potrzebujemy powiedziała młodsza córka Adama.
Zuzanna, jej mąż i część krewnych ruszyli do rodzinnej wsi na Mazowszu. Rozwiązywali zadanie za zadaniem zaglądali do obory, szukali wskazówek w sianie, czołgali się przez błoto. Ludzie ze wsi przerywali swoją pracę, by patrzeć jak się męczą. W kilka minut sukienka Zuzanny, markowa i elegancka, zamieniła się w brudną szmatę. Gdy w końcu odnaleźli klucz i otworzyli sejf, wszystkim opadły szczęki. W środku była kartka i mnóstwo krówki.
Pieniądze trafiły do fundacji dobroczynnej, a wy dostaliście to, na co zasłużyliście. Dziękuję, iż daliście moim sąsiadom tyle radości.Na dole kartki widniał podpis Adama, obok niego rysunek uśmiechniętej krówki. Zuzanna stała w milczeniu, patrząc na papier w dłoni. Ciszę przerwał pierwszy śmiech Ewa parsknęła, potem jej mąż, a chwilę później wszyscy wybuchnęli śmiechem, choć początkowo był gorzki.
Miejscowi zrobili im zdjęcia, a dzieci z wioski ze śmiechem rozdzielały krówki. Nagle wszystko przestało być ważne czekanie, pretensje, żałoba, rozczarowanie. Zuzanna poczuła, jak opada z niej napięcie, i sama zaczęła się śmiać. Może Adam wiedział, czego im potrzeba przypomnienia, iż największą wartość mają wspólne chwile, a nie worek pieniędzy.
Zza płotu wyłoniła się staruszka z laską. Zawsze powtarzałam, iż Adam miał najlepsze pomysły powiedziała, wręczając Zuzannie świeży ser z własnej spiżarni. Zuzanna przyjęła go, a Michał objął ją lekko ramieniem.
Tego dnia, choć nie zdobyli złotówek, zyskali coś cenniejszego wspomnienia, śmiech i poczucie, iż mogą być rodziną nie tylko z powodu testamentu. Wracając do Warszawy, zabierali ze sobą krówki i odrobinę uśmiechu z mazowieckiej wsi, które zostaną z nimi na długo.
