Woda szła spod pralki prosto na panele, a ja klęczałem na kolanach z ręcznikiem, który momentalnie przestał cokolwiek chłonąć. Halina stała w drzwiach łazienki w swoim szlafroku, tym w grochy, który zawsze zabierała na te trzy dni do nas, i mówiła, iż za jej czasów takich pralek nie kupowano, tylko porządne, radzieckie, które chodziły dwadzieścia lat. Powiedziałem, głośniej niż zwykle, iż to nie jest dobry moment na takie uwagi. Marta spojrzała na mnie tak, jakbym uderzył jej matkę, chociaż stałem na czworakach z mokrym ręcznikiem w ręku i choćby nie podniosłem głosu.
Mam trzydzieści sześć lat, prowadzę warsztat lakierniczy na Pradze, przy Grochowskiej, trzy przecznice od Ronda Wiatraczna. Nazywam się Dawid Kowalczyk. To, co wydarzyło się tamtej soboty w marcu, da się opisać w dwóch zdaniach — zalana łazienka, teściowa z marca na Mińsk Mazowiecki, ja podniesionym głosem mówię „nie teraz". Ale skutki tych dwóch zdań ciągnęły się przez cały rok, więc opowiem to po kolei, bo ze strony Marty wszyscy już słyszeli — Halina zadzwoniła do niej w niedzielę i od tamtej pory telefon u nas w domu nie milczał.
Nigdy nie uważałem się za człowieka, który krzyczy. Ojciec krzyczał, pamiętam trzaskające drzwi i talerz roztrzaskany o kafelki w naszym bloku na Targówku. Obiecałem sobie, iż u mnie tego nie będzie, i przez dziewięć lat małżeństwa z Martą rzeczywiście tego nie było. Do tej pralki.
Wtedy usłyszałem od niej po raz pierwszy: „Ja się ciebie boję". Stałem z ręcznikiem, z którego kapała woda na panele, i próbowałem zrozumieć, co adekwatnie powiedziałem, iż to z tego wyszło.
Od tej kłótni coś się zmieniło — nie we mnie, w tym, jak byłem widziany. Westchnienie po dziesięciu godzinach w warsztacie zaczęło być odczytywane jako zagrożenie. Halina dzwoniła codziennie, pytała Martę, czy „on znowu na ciebie krzyczał". Pewnego razu zapytałem wprost przez telefon, co dokładnie ja niby zrobiłem, a ona odpowiedziała, iż „strach nie potrzebuje dowodów" i się rozłączyła. Siedziałem potem z komórką w ręku jeszcze z pięć minut, zanim odłożyłem ją na blat.
W kwietniu Marta wyjechała do matki na tydzień, „żeby ochłonąć". Zabrała Zosię, naszą siedmiolatkę, i Rudego, kundelka, którego kupiliśmy razem na targu w Wołominie za sto złotych od jakiegoś gościa z przyczepą. Zostałem sam w mieszkaniu na Saskiej Kępie, gdzie spłacaliśmy kredyt od ośmiu lat, sto osiemdziesiąt tysięcy zostało, widziałem to w wydruku z banku, który leżał na lodówce. Słyszałem tramwaj dwudziestej czwartej na moście, telewizor sąsiada za ścianą, kran w kuchni kapał równo, nie miałem komu go naprawić, bo akurat nie miałem głowy do takich rzeczy.
Halina zadzwoniła do mnie. Nie do Marty — do mnie. Powiedziała, iż „to już nie ma sensu", iż „Marta zasługuje na spokój", iż „dzieci nie powinny widzieć takich scen". Zapytałem, jakich scen, skoro nikt niczego nie zniszczył ani nie podniósł ręki. Nie odpowiedziała na to pytanie, tylko powtórzyła to samo zdanie o strachu, które już raz od niej słyszałem, jakby trzymała je w zapasie na każdą okazję.
Tydzień później Marta wróciła, ale po swoje rzeczy, nie do mnie. Przyjechała z matką, białą Dacią Duster zaparkowaną krzywo pod blokiem, tak krzywo, iż sąsiad z dołu zapukał w szybę i kazał się przestawić. Pakowała ubrania Zosi do dwóch toreb z Biedronki, a ja stałem w drzwiach kuchni i patrzyłem, jak zdejmuje z wieszaka tę czerwoną kurtkę, którą kupiliśmy w zeszłym roku razem, w Smyku na Promenadzie.
Powiedziałem wtedy, iż jeżeli odejdzie, to niech to będzie na stałe, bo nie będę czekał w nieskończoność. Nie podniosłem głosu, ale to było ultimatum, a ultimatum z ust kogoś, kogo ktoś już uznał za niebezpiecznego, brzmi jak groźba, choćby szeptem. Marta znieruchomiała z rękawem kurtki w dłoni.
Halina stanęła w progu, ręce skrzyżowane na piersi, i powiedziała: „Widzisz, Marta? Właśnie o tym mówiłam". Nie odpowiedziałem. Patrzyłem, jak zamykają za sobą drzwi, i zostałem z dwiema pustymi szafkami w przedpokoju i smyczą Rudego wiszącą na haczyku, bo w pośpiechu zapomnieli ją zabrać.
Przez kolejne trzy miesiące mieszkałem sam. Zosię widywałem w niedziele, na placu zabaw przy Meissnera, zawsze w obecności Haliny, która siadała na ławce dwadzieścia metrów dalej z torbą na drutach i nie spuszczała ze mnie wzroku. Płaciłem alimenty tymczasowe, tysiąc dwieście złotych miesięcznie, przelewem, z opisem „na Zosię", bo bałem się, iż gotówka stanie się kolejnym argumentem przeciwko mnie.
We wrześniu Marta zadzwoniła sama, bez matki przy telefonie, pierwszy raz od miesięcy. Chciała pogadać, tylko we dwoje, w kawiarni na rogu Francuskiej i Zwycięzców, tej z żółtymi stolikami na chodniku. Przyszła sama, bez Haliny przycupniętej przy sąsiednim stoliku „przypadkiem", jak to bywało wcześniej.
Zamówiła kawę i obracała łyżeczkę w filiżance, zanim powiedziała: „Myślałam, iż się ciebie boję". Nie dodała nic więcej przez chwilę, tylko mieszała kawę, która już dawno nie potrzebowała mieszania.
Nie prosiłem jej, żeby wróciła. Powiedziałem tylko, iż jeżeli chce spróbować, to pod jednym warunkiem — terapia par, u psychologa, nie na kanapie u matki. Umówiliśmy się na pierwszą sesję w październiku, w gabinecie na Saskiej, trzy przecznice od naszego mieszkania.
Halina przyszła raz, bez zaproszenia, na czwartą sesję. Usiadła w poczekalni z torbą na drutach na kolanach i czekała, aż wyjdziemy. Pani Agnieszka, terapeutka, wyszła do niej i zapytała, czy chce wejść i powiedzieć coś w obecności nas obu. Halina spakowała druty do torby, wstała i wyszła, nie mówiąc ani słowa. Tego dnia Marta na parkingu wzięła mnie za rękę, nie pytając, czy ktoś to widzi.
Mieszkamy znowu razem od listopada. Zosia ma teraz osiem lat, chodzi do tej samej podstawówki przy Kamionkowskiej. Rudy śpi na starym kocu pod kaloryferem, tym samym, na którym spał, zanim wyjechali do Mińska Mazowieckiego. A ten zamek, o którym mowa — zwykły wkładka patentowa do drzwi wejściowych, którą wymieniłem w kwietniu, zaraz po tym, jak Marta zabrała klucze i wyjechała, za czterysta złotych u ślusarza na Grochowskiej, bo bałem się, iż Halina ma dorobiony komplet. We wrześniu, kiedy wracali z pudłami, oddałem Marcie nowy klucz bez słowa. Halina dzwoni teraz raz na dwa tygodnie, pyta, czy „wszystko u nas w porządku", a Marta odpowiada: „Tak, mamo. Jesteśmy w porządku" — i odkłada telefon, zanim rozmowa zdąży pójść dalej.
