Żałoba najczęściej kojarzy się ze stratą bliskiej osoby. W psychologii mówi się jednak także o żałobie po utracie różnych aspektów życia, które były istotną częścią tożsamości. Jednym z takich doświadczeń jest żałoba po utracie seksualności – określana czasem jako sexual grief. Może ona pojawić się w wielu sytuacjach: po chorobie, urazie, leczeniu onkologicznym, zmianach hormonalnych, doświadczeniach przemocy czy w wyniku zmian związanych z wiekiem. W takich momentach zmienia się nie tylko funkcjonowanie ciała, ale także sposób przeżywania bliskości, pożądania czy intymności.
Seksualność jest często traktowana jako prywatna lub drugorzędna sfera życia. W rzeczywistości dla wielu osób stanowi istotną część tożsamości i relacji z innymi ludźmi. Dlatego jej utrata lub zmiana może uruchamiać proces podobny do żałoby. Osoba może doświadczać smutku, złości, wstydu lub poczucia niesprawiedliwości. Może także pojawić się lęk przed bliskością lub przekonanie, iż nie jest się już atrakcyjnym partnerem.
Badania pokazują, iż rozmowa o seksualności w kontekście sexual grief jest wciąż stosunkowo rzadka, choćby w psychoterapii. Tymczasem dla wielu osób możliwość nazwania tych doświadczeń stanowi istotny element procesu adaptacji. Żałoba po utracie seksualności nie zawsze oznacza definitywny koniec życia intymnego. Często jest etapem przejściowym, w którym osoba stopniowo buduje nową relację ze swoim ciałem, potrzebami i sposobami przeżywania bliskości.
