Długo rozważałam, jak zapewnić szczęście mojemu synowi i doszłam do wniosku, iż sama wybiorę mu żonę. Postanowiłam znaleźć dla niego odpowiednią dziewczynę, która nie tylko byłaby przykładną partnerką, ale także stałaby się mi bliska. Mój syn to mój skarb całe życie poświęciłam, by wychować go na wzorowego człowieka, dbałam o niego od kołyski, poświęcałam noce i dni. Teraz miałam oddać go innej kobiecie? To była trudna myśl.
Wiedziałam, iż kiedyś nadejdzie taki dzień, ale serce matki nie jest przygotowane na to łatwo. Wiedziałam, iż muszę mieć wpływ na wybór synowej, więc postanowiłam działać. Pogodziłam się z tym, iż mój syn zaczyna interesować się dziewczynami, jednak nie byłam w stanie polubić jego rozpieszczonej wybranki. Powiedziałam mu wprost, iż zasługuje na kogoś lepszego dziewczynę porządną, skromną i serdeczną.
Nie wtajemniczałam syna w swoje plany. Z wielką odpowiedzialnością zaczęłam poszukiwania kandydatki. Zależało mi na dziewczynie, z którą sama będę mogła się porozumieć.
Lista kandydatek była niewielka: sąsiadka z bloku, córka mojej przyjaciółki i parę koleżanek z klasy syna. Po rozmowie z sąsiadką i jej córką przekonałam się, iż to nie jest rozwiązanie dziewczyna była bardzo pulchna, a wiedziałam, iż mój syn marzy o smukłej partnerce.
Następna była córka przyjaciółki, ale ona już miała chłopaka, więc i ta opcja odpadła. Koleżanki z klasy syna nie zapowiadały się lepiej żadna z nich nie pasowała do roli synowej.
Zostałam z niczym. Czułam się bezradna, ale nie chciałam się poddać. Dlatego zaczęłam obserwować syna, by przekonać się, jakie kobiety przykuwają jego uwagę.
Pod pretekstem, iż chcę zobaczyć jego miejsce pracy, namówiłam syna, by mnie tam zabrał. Był niezadowolony, ale się zgodził. Przez cały dzień przypatrywałam się jego relacjom z koleżankami z biura rozmawiałam z nimi, próbując dowiedzieć się o nich jak najwięcej.
Pod wieczór zrezygnowałam z nadziei, iż tam znajdę odpowiednią kandydatkę. W drodze powrotnej syn zaproponował kawę w kawiarni. Z wahaniem, ale przystałam na tę propozycję, mając nadzieję, iż może los się odmieni. W kawiarni zauważyłam, jak syn sympatycznie rozmawia z kelnerką, drobną dziewczyną o miłym uśmiechu. Od razu pomyślałam, iż to właśnie ona jest tą jedyną.
Podczas krótkiej rozmowy okazało się, iż dziewczyna, Zdzisława, jest cicha, skromna i serdeczna. Otworzyłam się przed nią, tłumacząc moją nietypową sytuację.
Proszę pani, czy pani oszalała? wykrztusiła ze zdumieniem. To nieprzyzwoite, prawda?
Masz prawo do lepszego losu, a mój syn da ci szansę na nowe życie odpowiedziałam spokojnie.
Zaoferowałam jej sporą sumę dziesięć tysięcy złotych więcej niż potrzebowała na opłacenie studiów młodszego brata. Miłość siostrzana okazała się silniejsza niż jej zasady i obiecała, iż spróbuje się zakochać w moim synu.
Od tej pory byłam z nią w stałym kontakcie doradzałam, jak zaskarbić sobie serce syna, jak zdobyć jego zaufanie, co lubi i jak go rozbawić.
Efekty przyszły szybciej, niż sądziłam. Syn nieustannie wspominał o Zdzisławie, zachwycał się nią, opowiadał, jaka jest czuła, jak świetnie gotuje, czego słucha, jakie filmy ogląda. Kiedy poprosiłam, żeby mi ją przedstawił, bez wahania się zgodził.
Przy herbacie odbyłam z Zdzisławą spokojną rozmowę. Wyznała, iż naprawdę zakochała się w moim synu, a następnie poprosiła, bym zabrała swoje pieniądze. Odmówiłam nie takie były moje plany.
Skoro rodzi się miłość, dlaczego miałabym odbierać jej hojność, która tak bardzo się jej przydała? Życzyłam jej szczęścia, powiedziałam, by przygotowywała się do ślubu.
Teraz wiem, iż moja determinacja przyniosła szczęście zarówno synowi, jak i Zdzisławie. Mam kochającą synową, która z czasem stała się moją przyjaciółką, a nasz sekret pozostał tylko między nami. Dzisiaj rozumiem, iż czasem mamy prawo ingerować w los najbliższych, ale warto pamiętać, iż szczęście rodzi się wtedy, gdy dajemy komuś wolność do bycia sobą i w tym tkwi siła prawdziwej miłości matczynej.
