Jechałem z Kasią do Castoramy w Bielsku-Białej, kupić kołki i farbę do balkonu. Byłem za kierownicą, ona siedziała z telefonem na kolanach i przeglądała jakieś zdjęcia kafelków do łazienki. Radio grało cicho, Trójka, akurat jakaś piosenka z lat dziewięćdziesiątych. Nic się nie działo. A potem zabrzęczał mój telefon w uchwycie przy klimatyzacji, i z głośnika wyskoczył kobiecy głos:
— Jak się masz, kochanie?
Zdążyłem tylko zerknąć na wyświetlacz, zanim zdążyłem cokolwiek zrobić. Kasia popatrzyła na mnie, potem na telefon, potem znowu na mnie.
— Co to było?
— Nic. Pomyłka pewnie.
Powiedziałem to zbyt szybko. Wiedziałem to w momencie, kiedy to wychodziło z moich ust. Bo prawda jest taka, iż ja doskonale wiedziałem, kto dzwoni. To była Ola, koleżanka z poprzedniej pracy w firmie transportowej, z którą przez dwa lata siedziałem w jednym biurze i piliśmy kawę z tego samego automatu, co zawsze zacinał się na cukier. Ona rzeczywiście zwraca się tak do wszystkich — do kolegów z pracy, do brata, choćby do swojego psa, słyszałem to na własne uszy ze sto razy. Ale skąd miałem to wiedzieć, iż akurat w tej chwili, w tym samochodzie, przy Kasi, zabrzmi to jak przyznanie się do czegoś, czego nie było.
Odrzuciłem połączenie. Nie wyciszyłem — odrzuciłem, bo ręka trzęsła mi się bardziej niż powinna przy czymś tak niewinnym. I to właśnie ten gest mnie zdradził, nie telefon.
— Kto dzwonił? — zapytała Kasia, a głos miała już inny, cichszy i jakby z daleka.
— Koleżanka z Transbudu. Z poprzedniej pracy.
— I ona nazywa cię kochanie?
— To taki jej zwyczaj. Ona tak mówi do wszystkich.
Nie uwierzyła, bo widziałem to w sposobie, jak odwróciła głowę do okna i zaczęła oglądać billboard reklamujący kebab za dwadzieścia złotych, zupełnie bez potrzeby. Jechaliśmy jeszcze jakieś osiem minut w ciszy, która była gęstsza niż normalna cisza. Ja wiedziałem, iż powinienem po prostu wyciągnąć telefon, pokazać historię połączeń, powiedzieć: zadzwoń do niej sama, zapytaj, kim jestem dla niej. Ale nie zrobiłem tego. Uparłem się zamiast tego, iż to "nic takiego" i iż "nie ma o czym mówić". A to właśnie te słowa rozpalają w głowie kobiety więcej podejrzeń niż sam telefon.
Przyznam, iż miałem swój powód do nerwowości, tylko inny, niż Kasia myślała. Pół roku wcześniej straciłem pracę w Transbudzie — firma zwijała dział, w którym siedzieliśmy z Olą, i obiecałem Kasi, iż znajdę coś nowego w ciągu miesiąca. Minęło sześć miesięcy. Ola akurat była jedyną osobą z tamtego miejsca, która co jakiś czas przysyłała mi oferty pracy, bo została w branży i miała kontakty. Rozmawialiśmy więcej, niż powinienem mówić Kasi, nie dlatego, iż coś się działo, ale dlatego, iż wstyd mi było przyznać się żonie, iż szukam pomocy u kogoś innego, a nie u niej. To było głupie. Ale takie rzeczy w głowie człowieka wydają się logiczne, dopóki nie wypowiedzą się na głos.
W Castoramie poszedłem sam po kołki, Kasia stała przy stojaku z farbami i wybierała odcień, i przez te piętnaście minut ani razu nie napisała mi nic na telefon, choć zwykle przysyła zdjęcie każdej rzeczy, którą chce kupić, z pytaniem "ta czy ta?". Tego dnia telefon leżał w kieszeni spokojny, jak martwy.
Wróciliśmy do domu na Osiedlu Słonecznym, na trzecim piętrze bloku bez windy, i Kasia zaczęła wyciągać zakupy z reklamówek, a ja stałem przy oknie i patrzyłem, jak sąsiad z dołu wyprowadza swojego owczarka na krótki spacer przed blokiem. Woda w czajniku zaczęła szumieć. I właśnie w tej cichej chwili, kiedy nic konkretnego się nie działo, zrozumiałem, iż jeżeli teraz nie powiem prawdy, to ta cisza zostanie między nami na długo, znacznie dłużej niż jeden wieczór.
— Siadaj — powiedziałem. — Muszę ci coś powiedzieć.
Usiadła, a twarz miała taką, jakby już wiedziała, co usłyszy coś, czego się bała.
— Ola to naprawdę tylko znajoma z pracy. Ale przez pół roku rozmawiałem z nią więcej niż powinienem, bo pomagała mi szukać roboty, a ja się wstydziłem ci powiedzieć, iż nie radzę sobie sam.
Kasia nic nie mówiła. Wzięła do ręki łyżeczkę, obracała ją w palcach, potem odłożyła na spodeczek, zupełnie bezmyślnie, tylko żeby coś robić rękami.
— To znaczy, iż sześć miesięcy okłamywałeś mnie, iż szukasz sam?
— Nie okłamywałem. Po prostu nie mówiłem wszystkiego.
— A to jest różnica?
Nie była. I powiedziałem jej to. Siedzieliśmy tak może dwadzieścia minut, czajnik dawno wystygł, a ona zadawała pytania — nie krzyczała, nie robiła scen, tylko pytała, jedno po drugim, aż doszła do tego, czego naprawdę chciała wiedzieć.
— Dlaczego mi po prostu nie powiedziałeś, iż ci ciężko?
Nie miałem dobrej odpowiedzi. Powiedziałem coś o tym, iż mężczyzna ma być tym, który rozwiązuje problemy, nie tym, kto o nich mówi. Kasia pokiwała głową, ale nie zgadzała się, to było widać.
Następnego ranka, zamiast dalej milczeć o pracy, wyciągnąłem laptop na kuchennym stole i razem przeglądaliśmy oferty, które przysłała Ola, i Kasia sama wybrała dwie, na które warto wysłać CV. To był drobny gest, ale coś się zmieniło w tym, iż przestałem to robić sam, po kątach, z telefonem odwróconym ekranem do dołu.
Minęły trzy tygodnie. Dostałem pracę w firmie logistycznej przy obwodnicy, nie świetną, ale swoją, znalezioną już bez pomocy Oli, przez znajomego z siłowni. W dniu, kiedy podpisałem umowę, Kasia upiekła szarlotkę, zupełnie bez okazji, po prostu tak, i postawiła ją na stole razem z dwoma kubkami, tymi samymi, w których robiliśmy sobie herbatę tamtego wieczoru po Castoramie.
Teraz, kiedy dzwoni mój telefon w aucie, odbieram na głośniku, choćby jeżeli to bank albo kurier. Kasia czasem się śmieje:
— Mam nadzieję, iż to nie kolejna kochana z Transbudu.
A ja odpowiadam, iż Ola już dawno nazywa mnie po imieniu, bo powiedziałem jej, żeby przestała, i iż nie ma w tym nic śmiesznego, choć oboje się śmiejemy. Kołki do balkonu wciąż leżą w szafce w przedpokoju, niewkręcone, bo wtedy był nam w głowie zupełnie inny remont.
