2 lutego, czwartek
Dzisiaj dzień zaczął się dość zwyczajnie, ale wieczorem znów doszło do kłótni. Wszystko zaczęło się, kiedy wróciłam do domu po wyczerpującym dniu w pracy znowu niespodziewanie zarządzili kontrolę i musiałam zostać kilka godzin dłużej. Ledwo przekroczyłam próg mieszkania, od razu poczułam napiętą atmosferę z kuchni dobiegał cichy szmer telewizora i stłumiony głos teściowej. Nie zdążyłam choćby zrzucić płaszcza, a już zastałam całą delegację Piotr z mamą.
Matka Piotra, pani Antonina, już od progu niemal rzuciła się na syna, pytając z groźbą w oczach:
Piotrusiu, musisz się czegoś dowiedzieć! Janka z parteru mi powiedziała!
Na początku nie wiedziałam, o co chodzi, ale zaraz z jej ust padły słowa, które mnie osłupiły:
Twoja żona coś przed tobą ukrywa! Posiada mieszkanie na Pradze, wynajmuje je od dwóch lat i cała kasa idzie tylko do jej kieszeni! Co ty na to?
Spojrzałam na Piotra. W jego oczach pojawiło się zaskoczenie, jakby pierwszy raz w życiu słyszał o czymś takim.
Naprawdę masz mieszkanie na Pradze? spytał cicho.
Westchnęłam w myślach, bo ile można tłumaczyć coś, co nigdy nie było moją tajemnicą? Przecież o spadku po ciotce Mariannie wiedział, tyle iż nie zwracał wtedy większej uwagi. Po jej śmierci, blisko trzy lata temu, zostałam faktycznie jedyną osobą, która się nią interesowała, a mieszkanie przypadło mi w spadku. Wtedy Piotr tylko rzucił, iż przynajmniej nie będę już tak często biegać do starej kobiety, a gdy prosiłam go o pomoc przy pogrzebie, stwierdził, iż w pracy zawalony, więc sama musiałam sobie dać radę.
Teraz to ja byłam na przesłuchaniu. Teściowa, z zimną satysfakcją, oznajmiła:
Ty te pieniądze powinnaś dawać do wspólnej kasy! Zamiast tego kupujesz sobie nowe sukienki i fryzjera opłacasz!
Zagryzłam wargi i odpowiedziałam, starając się nie unieść:
Po pierwsze, to jest mój spadek. Co zrobię z wydzierżawą, to tylko moja sprawa. Po drugie przeznaczam te pieniądze na siebie i nasze córki. Nie kupuję samochodu Piotrowi ani nie remontuję państwa działki pod Łomżą.
Piotr się wtrącił:
W zeszłym roku wydałem mnóstwo na naprawę samochodu, a ty miałaś tyle pieniędzy! Nie mogłaś dorzucić chociaż symbolicznie?
Tyle razy już tłumaczyłam to ty, Piotrze, korzystasz z auta. Po dzieci od piątku do niedzieli nie jeździsz, mnie zabierasz tylko wtedy, gdy naprawdę nie masz wyjścia. Na co nam wspólna naprawa samochodu, kiedy zaledwie trzy razy mnie nim zabrałeś w ubiegłym roku?
A teściowa wkroczyła do akcji:
A ile ty tego już odłożyłaś? Pewnie z pół miliona! Synowi byś pomogła, a nie na własne potrzeby wydawała!
Spojrzałam jej prosto w oczy.
To prawda, odkładam, ale głównie myślę o córkach są studentkami, wciąż im potrzeba pieniędzy na naukę i życie. Kiedy ostatnio im przelałeś, Piotrze? Pracują dorywczo, ale przecież nie są w stanie utrzymać się całkowicie same!
Piotr próbował jeszcze raz:
To czemu od razu nie powiedziałaś o spadku?
Zacisnęłam dłonie. Co miałam powiedzieć? Że nie chciałam znosić kolejnych przesłuchań, rad rodzinnych i wymuszania? Widziałam już nie raz, jak traktują Olesię żonę młodszego brata Piotra. Jej kawalerkę sprzedali, żeby kupić słynną działkę za Warszawą, a teraz wpisaną na panią Antoninę. Olesia nie ma prawa zaprosić własnych przyjaciół na grilla, ale za to zjeżdża na wieś plewić grządki. Dziękuję za taki los.
Teściowa w końcu nie wytrzymała:
W głowie ci się poprzewracało, Zuzanno! Tylko o sobie myślisz!
Uczę się od najlepszych, pani Antonino odpowiedziałam cicho.
Usłyszałam jeszcze, iż nie jestem członkiem rodziny, skoro nie zamierzam uwzględniać ich wszystkich w wspólnym budżecie. Przypomniałam pani Antoninie, iż moją rodziną jestem ja, Piotr i nasze córki. Reszta to tylko krewni. A synowa to nie świnka-skarbonka.
Teściowa jeszcze kilka razy próbowała mnie przekonać, jak mówiła, do podzielenia się majątkiem. Ale już wiem, iż nie pozwolę nikomu wejść sobie na głowę, bo jak to mówią: jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz.
A ja po prostu chcę spać spokojnie.
