ZADZIWIAJĄCE ŻYCIE
Na weselu naszej koleżanki Doroty balowaliśmy dwa dni pijani, najedzeni i rozradowani. Pan młody był olśniewający jak Daniel Olbrychski, a jego nieskrywana skromność zadziwiała w obliczu tej nieziemskiej urody. Wszyscy uczestnicy bankietu potajemnie przyglądali się Tomaszowi: oczy niebieskie jak chabry, nieprzyzwoicie gęste i długie czarne rzęsy (cholera, czemu mężczyznom natura daje takie prezenty?! Niepojęte!), szczęka silna, nos jak z greckiej rzeźby i idealnie czysta, aksamitna skóra o lekko oliwkowym odcieniu. Ostateczny cios prawie dwa metry wzrostu i szerokie ramiona. Gdybyśmy nie kochali Dorotki, prawdopodobnie pobiłybyśmy się o ten cud przy samym weselnym stole. Tomasz był naprawdę niezwykły, tak.
No, Dorotko, jakiego ty przystojniaka sobie złapałaś! napadłyśmy ją, każda ustawiając twarz tak, by wyglądać jak najbardziej samotnie i żałośnie, na wypadek gdyby Tomasz miał równie pięknych wolnych krewnych.
Dziewczyny, dajcie spokój! Ja pokochałam Tomka za jego prostotę. Swojskość. On z mazowieckiej wsi, wychowany przez babcię, umie gospodarować, ma złote ręce. Poznaliśmy się przypadkiem, kiedy rodzice kupowali działkę w jego miejscowości. Wrażliwy, dobry i solidny. Gospodarstwo prowadził jak szef mama by to doceniła. Prawdziwy facet! Ledwo go namówiłam, by przeprowadził się do miasta, upłynęło wiele nieprzespanych nocy śmieje się Dorotka.
Tomasz okazał się skuteczny nie tylko w pracy i relacjach z nowoprzybyłą rodziną, ale i w nauce: w kilka lat stał się znawcą dobrego alkoholu, perfum, polityki, sztuki, podróży, indeksu WIG20, sportu, pozbył się charakterystycznej gwary mazowieckiej.
Zasiadł za kierownicą wygodnego samochodu, uprzejmie sprezentowanego młodej parze przez teścia, a także objął prestiżowe stanowisko w firmie tegoż teścia. Kto podarował mieszkanie młodym nie powiem, zgadnijcie sami.
W drugim roku małżeństwa Tomasz odkrył słabość do białych skarpetek. Chodził w nich po domu i w gościach bez kapci, wciskał białe skarpetki w kalosze, stał boso na brudnej podłodze przymierzalni.
Miłość do tych białych cudów Dorota nie podzielała, ale pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak pojawiła się ksywka Skarpetek.
O tym, iż Tomasz ma kochankę, Dorota dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. U kochanki termin, jak się okazało, niemal identyczny.
Skarpetek został wygnany z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i opłakany w ciągu jednego dnia. Potem przyszły gęste, ciężkie dni pochmurnej jesieni. Dorota leżała bezsilnie na nowo olbrzymiej wydającej się teraz kanapie i wpatrywała się suchym wzrokiem w sufit:
Popłaczę później. Teraz dziecku nie wolno.
Leżała niczym pomnik, a my pełni współczucia zmienialiśmy się na posterunku, by wspierać przyjaciółkę milczeniem.
Bardzo chciało się płakać, przewracać księgę losów i wyrywać zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Przy wypisie z porodówki byliśmy głośni, trzęślimy balonami, błagaliśmy personel o szklankę herbaty i by poszli z nami w zachód słońca do niedźwiedzi i Cyganów, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek próbował najbardziej: dzień wcześniej, rozczulony i obiecując sprzątanie, kredą wymalował pod oknami Doroty ogromny krzywy napis: Dziękuję za wnuka!, potem próbował coś śpiewać, ale został przerwany przez ochronę. Ochroniarz uprzejmie zgodził się zapoznać z repertuarem szczęśliwego dziadka w swojej kanciapie w towarzystwie koniaku, bez szkody dla porządku publicznego.
W dniu wypisu dziadek był żwawy, świeży i jak mi się wydaje choćby świecił. Płakał z euforii i dumy. Płakał z umiarem i z uczuciem.
My także płakaliśmy całą delegacją, śmialiśmy się, całowaliśmy Dorotę, nieśmiało zaglądaliśmy w niebieską kopertę i gorliwie milczeli o tatusiowym greckim nosie u malutkiego Michała. Tylko Dorota choćby w euforii nie płakała:
Potem. Jeszcze mleko się zakłóci?
Dorotka milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem postanowiła odwiedzić Tomasza. Bez zapałek i żrącej chemii, za to z ogromnym pragnieniem, by krzyczeć i płakać. Zarzucać, walić w ściany chudymi pięściami, wstydzić, poniżyć i wyrzucić z serca ból, który przypinał ją do łóżka całą tę niepotrzebną jej zadrę zrzucić na zdrajcę, na niszczyciela jej nadziei i ich świata z malutkim synkiem, w którym miała nadzieję widzieć siebie wieczorami robiącą skarpetki dla swojego ukochanego, śmiejącego się Michała trzymającego ich oboje za ręce na spacerze, i samego Tomasza potrzebnego jej i dziecku.
Dorota chciała też bardzo popatrzeć w oczy tej bezwstydnej dziewczyny, która spała z jej mężem. Oczy będą bezczelne i pewnie piękne. W te oczy Dorota zamierza napluć. Postanowione napluje. A jak trzeba, to i podrapie.
Gdzie pójść na awanturę, Dorotka dowiedziała się przypadkiem, podczas spaceru z dzieckiem od inicjatywnych babć pod blokiem. Miłosierne staruszki zatrzymały ją, przypomniały, iż Tomasz to łajdak, opisały barwnie trasę do legowiska kochanków oraz możliwe wersje zemsty. Dorotka wpadła w osłupienie, w głębi duszy płacząc choćby chciała odejść, nie dosłyszawszy numeru domu, ale z jakiegoś powodu nie odeszła.
I tak stoi Dorota przed odpowiednim wejściem do starej blokowiska, trzeba tylko wejść na piąte piętro tam można pluć albo krzyczeć.
Na pierwszym piętrze Dorota pomyślała, iż z jej szczęściem pewnie nikogo nie będzie i zniknie czas. Na drugim piętrze zapragnęła, żeby faktycznie nikogo nie było. Na trzecim usłyszała rozpaczliwy płacz dziecka dochodził z piątego piętra.
Drzwi otworzyła jej chuda, zapłakana dziewczyna, której obraz nijak nie pasował w głowie Doroty do wyobrażenia femme fatale, co uwiodła jej męża-baranka.
Gdy Dorota bezradnie przyglądała chudej konkurencji, dziecko dalej rzęziło z głębi mieszkania.
Dzień dobry, Doroto. Tomka nie ma poszedł od nas dwa tygodnie temu. I gdzie jest nie wiem zaszlochała dziewczyna, siadając na podłodze.
Dorotce gwałtownie przeszła ochota do awantur. Chciała wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej nieogarniętej mamy. A potem wbić celną frazę: Lubisz zabawę lub i za sankami ciągnij, suko! Tak, trzeba wstawić „suko”. I spojrzeć tak pogardliwie, jak się należy w końcu ma prawo, jako oszukana strona.
Niemowlę było suche. Powieki opuchnięte, na czole żyłka, głos zdzierany. Dziecko niewątpliwie było głodne. Chłopiec wył z głodu na granicy swoich możliwości, a jego dziwna, nieodpowiedzialna matka leżała na podłodze przedpokoju i szlochała.
Jak otwierała puste szafki kuchenne szukając mleka, jak bezradnie gmerała w pustej lodówce, Dorota wspominała potem z trudem.
Jak zauważyła kartkę na stole z przerażającym niedokończonym zdaniem: Proszę w moim sm… ze zgrozą.
Dziewczyna na podłodze opłakiwała, opowiadała Dorocie jak przyjaciółce, iż nie ma dokąd pójść z tą wynajętą kawalerką, a za parę dni naprawdę musi się wynieść. Że mleko się skończyło, Tomasz się skończył i pieniędzy adekwatnie nie miała. I iż bardzo jej żal. I wstyd. I późno. Ale nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I można uderzyć, choćby trzeba. A chłopca zowią Pawełek i Dorota powinna to zapamiętać na wszelki wypadek. Pawełek był starszy od Michała zaledwie o 9 dni.
Dorota wracała do domu ekspresowo za 20 minut Michał zażąda piersi. Biegnąć nie było łatwo: dwie wielkie torby Oleny ciążyły, sama zapłakana Olena biegła obok, trzymając najedzonego Pawełka. Dorota biegła, myśląc, gdzie postawić jeszcze dwie łóżka.
Trzy lata później balowaliśmy na weselu Oleny, cztery lata później u Doroty. Mąż Doroty nie znosi białych skarpetek twierdzi, iż życie trzeba robić bardziej kolorowe; uwielbia żonę, syna i dwie córki. Olena mama czterech chłopców, jej mąż wciąż marzy o córeczce…
