Zachowanie mojej bratanicy stało się powodem do niepokoju dla całej rodziny, ponieważ jej rodzice tak ją rozpieszczali, iż jest przekonana, iż jest księżniczką i traktuje wszystkich wokół jak własnych służących. Sytuacja zrobiła się poważna, bo lada moment idzie do szkoły, a wciąż liczy na palcach.
Problemy zaczęły się już przy jej narodzinach. Cała rodzina poczuła się zobowiązana, by pomagać w jej wychowaniu. Teściowa choćby zamieszkała w już i tak ciasnym mieszkaniu syna, żeby pomóc przy noworodku. Niestety, zamiast dawać odpowiednie wskazówki, dorośli spełniali każdą zachciankę dziewczynki, ucząc ją, iż krzykiem i płaczem może osiągnąć wszystko, co sobie zażyczy.
Już po pół roku bratanica świetnie manipulowała dorosłymi. To powodowało ciągły bałagan w domu i zaniedbanie innych członków rodziny. W desperacji mój brat zdecydował się odejść, ale choćby po rozwodzie wciąż ją rozpieszczał. Obdarowywał ją sukienkami, kosmetykami i butami, jakby naprawdę była królewną. Każda próba zwrócenia uwagi na jej zachowanie czy sprowadzenia jej na ziemię czy to ze strony dorosłych, czy nauczycieli kończyła się oporem i kłótniami.
Wychowanie bratanicy było tak podporządkowane jej marzeniom o byciu księżniczką, iż nie interesowało jej ani zdobywanie wiedzy, ani podstawowych umiejętności. Zbliża się do pierwszej klasy, a wciąż liczy na palcach i nie ma choćby podstawowych umiejętności, które jej rówieśnicy już opanowali. Jej rodzice stosują wobec niej metodę wychowawczą polegającą na tym, iż pozwalają jej o wszystkim decydować bez żadnych ograniczeń. Tymczasem nauczycielka uważa, iż dziecko powinno zachowywać się skromniej i rozumieć zasady kontaktu z dorosłymi.
Zmęczeni brakiem manier i trudnym zachowaniem dziewczynki, opiekunowie postanowili ograniczyć z nią kontakt, by zadbać o własne zdrowie psychiczne. Są zdania, iż rodzice powinni wziąć odpowiedzialność za jej wychowanie i nauczyć ją chociaż podstawowych wartości oraz zasad, które są niezbędne w życiu.
