Zabrałam teściowej duplikat kluczy po chwili, kiedy przyłapałam ją na drzemce w moim łóżku.
— Mamusiu, spokojnie, nie rób z igły widły! — wołał Olek, kręcąc się po kuchni.
Łapał się za oparcie krzesła, jakby szukał w nim ratunku.
Jagoda stała przy oknie z rękami skrzyżowanymi na piersi.
Drżała, choć w kuchni było ciepło.
Przed oczami wciąż miała obraz z poprzedniej godziny.
Wróciła z pracy wcześniej, bo dopadła ją migrena.
Otworzyła drzwi sypialni i zobaczyła teściową.
Halina Mroczek leżała na ich łóżku, w samej bieliźnie.
Na stoliku stała herbata i rozsypane ciastka.
Okruchy walały się po jedwabnej pościeli.
— Olek, słyszysz mnie? — szepnęła Jagoda ostro. — Ona leżała w naszym łóżku. W bieliźnie. Jadła ciastka. I nikt jej nie zapraszał.
— Pewnie ciśnienie jej skoczyło — próbował bronić matkę Olek, choć sam już w to nie wierzył.
— Mamy salon z wygodną kanapą. Czemu nie tam? Czemu nasza sypialnia, nasza prywatna strefa?
— Gdy człowiek choruje, dzwoni po karetkę, a nie robi sobie piknik w cudzym łóżku.
Wtedy otworzyły się drzwi łazienki.
Wyszła Halina, już w szlafroku Jagody, z ręcznikiem w ręku.
— Słyszę wszystko! — oznajmiła teatralnie, siadając na „swoim” miejscu przy stole. — Czuję się głęboko urażona.
Jagoda odwróciła się powoli, głowa jej pulsowała, ale gniew działał lepiej niż tabletki.
— Halino, wyjaśnij mi, co to za „opieka”. Wchodzenie bez pytania, kiedy nas nie ma? Spanie w naszym łóżku?
Teściowa spojrzała na syna, szukając wsparcia.
— Oleczku, ona robi ze mnie potwora. Przechodziłam obok, chciałam przyniosć kwiatki. Zakręciło mi się w głowie, poszłam do sypialni, bo tam klimatyzacja.
— A ciastka? — dopytała Jagoda. — Też na ciśnienie pomagają?
— Znalazłam je w waszej szafce! Cukier trzeba podnieść, nie chwal mnie jak dziecko kromką chleba.
— Zapominasz, Halino — powiedziała Jagoda chłodno — iż ten dom jest nasz wspólny. Hipotekę płacimy razem, więc razem ustalamy zasady.
Podeszła do stołu i wyciągnęła rękę.
— Klucze.
W kuchni zapadła cisza.
Olek zamarł przy lodówce.
Teściowa zaczerwieniła się gwałtownie.
— Co? — spytała, jakby nie usłyszała.
— Oddaj mi duplikat kluczy od naszego mieszkania. Teraz.
— Zwariowałaś! — krzyknęła Halina. — Jestem matką! A gdyby pożar? Matka musi mieć klucze!
— Poradzimy sobie sami — przerwała Jagoda. — Przekroczyłaś granicę. Nie mogę ci już ufać. Klucze na stół.
— Nie dam! — chwyciła torbę. — To dom mojego syna, będę tu przychodzić, kiedy zechcę!
Olek spojrzał raz na żonę, raz na matkę.
— Jagodo, może nie tak ostro? — wymamrotał.
— jeżeli teraz nie staniesz po mojej stronie — powiedziała Jagoda cicho — jutro zmienię zamki, a pojutrze złożę papiery rozwodowe.
Olek zamilkł.
Przypomniał sobie, jak matka wyrzuciła jego istotną fakturę.
Przypomniał sobie, jak przestawiała meble w salonie „zgodnie z feng shui”.
Przypomniał sobie łzy Jagody.
— Mamusiu — powiedział cicho — oddaj klucze.
— Wyrzucasz własną matkę?! — zachrypła Halina.
— Przesadziłaś. Spanie w naszym łóżku to zbyt wiele.
Teściowa patrzyła na niego długo, potem drżącą ręką wyciągnęła brelok z króliczkiem i rzuciła go na stół.
— Niech was obydwoje coś spotka! Nie będzie tu mojej nogi!
Wyszła, trzaskając drzwiami tak mocno, iż z framugi posypał się tynk.
Jagoda opadła na krzesło, migrena wróciła z podwójną siłą.
— Zadowolona? — zapytał Olek, nie patrząc na nią.
— Dziękuję, iż mnie wsparłeś — odpowiedziała, chowając klucze do kieszeni.
— Teraz będzie dzwonić i przeklinać.
— Przetrwamy — szepnęła, obejmując go od tyłu. — Przynajmniej mamy nasz dom.
Ale historia się nie skończyła.
Jagoda podejrzewała, iż Halina nie podda się tak łatwo.
Wezwała ślusarza i wymieniła wkładkę w zamku, nic nie mówiąc mężowi.
Powiedziała mu tylko, iż „zamek się zepsuł”.
Intuicja jej nie zawiodła.
Trzy dni później, w sobotę, usłyszeli dziwne dźwięki przy drzwiach.
Ktoś wciskał klucz, mrucząc pod nosem.
— Czekasz kogoś? — szepnął Olek.
— Nie. A ty?
— Nie.
Za drzwiami odezwał się głos Haliny.
— Co to znowu? Nie ten klucz… z czerwoną wstążką…
Jagoda spojrzała na męża triumfalnie.
— Zrobiła kopię — szepnęła. — Wiedziała, iż poproszę o klucze.
Za drzwiami zadzwonił telefon teściowej.
— Halo, Łucjo? Stoję pod ich drzwiami! Chciałam zrobić niespodziankę, upiec naleśniki! A klucz nie pasuje! To jakaś zdrada!
Olek przycisnął czoło do drzwi.
— Otwieramy? — zapytała Jagoda.
— Musimy, inaczej podbudzi całą klatkę.
Otworzył drzwi.
Halina wpadła do przedpokoju, z talerzem naleśników w jednej ręce i kluczami w drugiej.
— A wy wstajecie! Ja tu walczę z zamkiem!
— Zmieniliśmy go, mamo — powiedział Olek chłodno. — Specjalnie.
— Jakie niespodzianki? Mam naleśniki z twarogiem, twoje ulubione.
— Trzy dni temu rzuciłaś klucze i krzyczałaś, iż nie postawisz tu nogi. A teraz próbujesz wejść zapasowym.
— To stary zestaw! Znalazłam go w kurtce!
— Nie chcemy śniadania w łóżku, mamo. Chcemy spokoju.
— Chciałam tylko pomóc! — krzyknęła, stawiając talerz na szafce.
Wtedy na klatkę wyszła sąsiadka, ciotka Wanda, znana z ciekawości i ciętego języka.
Zobaczyła otwarte drzwi i zamarła z workiem śmieci w ręku.
— Co tu się dzieje? — zapytała, patrząc po kolei na każdą z nich.
Jagoda westchnęła i spojrzała teściowej w oczy.
— Halino, ostatni raz. Klucze na stół.
Tym razem Halina oddała je bez słowa.
Drzwi zamknęły się spokojnie, bez trzasku.
To był koniec tej historii.

















