Dzisiaj znów myślałam o tym, ile kosztowała mnie ta młodość na papierze i czy gdybym mogła cofnąć czas, zrobiłabym to inaczej? Urodziłam się w niewielkiej wsi koło Puław. Po podstawówce poszłam do zawodówki gastronomicznej, cztery lata nauki minęły szybko. Potem pracowałam w lokalnym barze, robiłam to, czego się nauczyłam, ale pieniądze były marne ledwo starczało od pierwszego do pierwszego, a ja czułam, iż chcę czegoś więcej od życia.
W pracy poznałam Tomasza z Warszawy. Był światowy, miał znajomości i dało się odczuć, iż życie w stolicy biegnie szybciej. Pewnego dnia odważyłam się pojechać do Warszawy i spotkać z nim poprosiłam o pomoc, żeby dostać się na studia. Powiedział szczerze, iż to nie będzie za darmo. Oszczędzałam przez lata, miałam odłożone trochę złotych. Zgodziłam się. Zapłaciłam dużo, żeby rozpocząć nowy etap.
Załatwiłam sobie nowe świadectwo wtedy to były jeszcze zwykłe papierowe dokumenty. Na nowym była widoczna inna data urodzenia, niby młodsza o pięć lat, a na ocenach same piątki.
Dzięki pomocy Tomasza, dostałam się na studia. Nagle byłam w nowym otoczeniu ludzie młodsi, beztroscy Wtopiłam się w tłum studentów. Rok później wyszłam za mąż, za Marka warszawiaka z krwi i kości, miał wtedy dziewiętnaście lat. Zamieszkałam z nim u teściów na Pradze.
Skończyłam studia, a w kraju zaczęły się zmiany komuna upadła, każdy chciał założyć swój biznes. Wspólnie z Markiem wynajęliśmy malutki lokal, otworzyliśmy własny bar. Po pewnym czasie odkupiliśmy lokal na własność i przez moment wydawało się, iż złapaliśmy Pana Boga za nogi.
Nigdy nie mieliśmy dzieci, ale żyło nam się dobrze. Pewnego razu pojechaliśmy do mojej rodzinnej wsi. Spotkałam dawnych znajomych ze szkoły wszyscy byli inni, postarzeni, a ja dzięki zmianie wieku prezentowałam się lepiej. Czułam ich zazdrość, ale jeden z kolegów, Andrzej, powiedział Markowi, iż jestem starsza niż twierdziłam i dawniej pracowałam w barze.
Marek to przeżył bardzo. Nagle stał się innym człowiekiem, przestał ufać, zaczął pić. W końcu rozwiedliśmy się. Trzeba było podzielić naszą firmę. Kupiłam mieszkanie na Targówku, on został z długami w banku, bo potem brał kredyty na lichwiarski procent. Cały nasz świat legł w gruzach.
Dziś, choć mogłabym być na emeryturze, dalej pracuję, bo muszę. Często wspominam Tomasza kiedyś ostrzegł mnie, iż podrabianie dokumentów to głupota. Miał rację. Przeszłości już nie cofnę, a błędów młodości nie da się wymazać.
Niedawno odwiedziłam mamę. Spotkałam tam Grażynę, szkolną koleżankę od dwóch lat już na emeryturze, dogląda wnuki i uprawia ogród. Ja muszę codziennie wstawać do pracy, choć zdrowie mi szwankuje. Za młodu żyje się chwilą, robi głupstwa, a potem trzeba je odpracować przez lata.
Czasem łapię się na myśli, iż każdy chciałby naprawić dawne błędy. Może kiedyś znajdę sposób, by pogodzić się z własną przeszłością.
