Stał w moim salonie z rękami w kieszeniach, jakby mówił o czymś zupełnie zwyczajnym. Obok niego siedziała jego żona, która tylko kiwała głową, jakby ta propozycja była oczywista.
Patrzyłam na nich przez chwilę, próbując zrozumieć, czy dobrze usłyszałam.
— Co masz na myśli? — zapytałam w końcu.
Syn westchnął, jakby tłumaczył coś dziecku.
— Mamo, masz przecież duże mieszkanie. Trzy pokoje. Tobie tyle nie potrzeba.
Rozejrzałam się po pokoju.
Każdy kąt tego mieszkania był częścią mojego życia. Tutaj wychowywałam dzieci. Tutaj z mężem planowaliśmy przyszłość. Tutaj spędziliśmy całe lata, zanim on odszedł.
— A gdzie ja mam mieszkać? — zapytałam spokojnie.
— W mniejszym — odpowiedział syn. — Przecież to logiczne.
Jego żona w końcu się odezwała.
— Dla pani jednej kawalerka wystarczy.
Te słowa zabolały mnie bardziej, niż się spodziewałam.
— A wam dlaczego potrzebne jest to mieszkanie? — zapytałam.
Syn wzruszył ramionami.
— Bo chcemy w końcu stanąć na nogi.
Przez chwilę w pokoju panowała cisza.
Pamiętałam, jak wiele lat temu kupowaliśmy z mężem to mieszkanie. Kredyt spłacaliśmy prawie dwadzieścia lat. Czasem brakowało nam pieniędzy na wakacje czy nowe rzeczy, ale zawsze powtarzaliśmy sobie, iż robimy to dla stabilnej przyszłości.
Naszej przyszłości.
— Myślałem, iż zrozumiesz — powiedział syn z lekką irytacją.
Spojrzałam na niego uważnie.
To był ten sam chłopiec, którego kiedyś prowadziłam do szkoły za rękę. Ten sam, dla którego nie spałam po nocach, kiedy był chory.
A teraz stał przede mną dorosły mężczyzna, który patrzył na mój dom jak na coś, co po prostu mu się należy.
— A jeżeli nie chcę? — zapytałam cicho.
Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie.
— Mamo…
Ale ja już wiedziałam jedno.
Czasami najtrudniejszą rzeczą dla rodzica jest zrozumienie, iż dziecko, dla którego oddało się wszystko… potrafi patrzeć na nas tylko jak na rozwiązanie swoich problemów.
