Nikt nigdy nie pytał, czego pragnę. Ważne było, żeby obiad stał na stole, rachunki zostały opłacone, a dzieci miały czyste ubrania.
Mój mąż, Andrzej, nie był złym człowiekiem. Po prostu przyzwyczaił się, iż zawsze jestem obok. Z czasem przestaliśmy ze sobą rozmawiać. Mieszkaliśmy pod jednym dachem, ale każde z nas żyło osobno. Gdy odszedł po krótkiej chorobie, rozpaczałam, ale razem ze smutkiem pojawiło się uczucie, którego długo się wstydziłam — ulga.
Miałam wtedy pięćdziesiąt osiem lat. Po raz pierwszy od młodości mogłam sama zdecydować, co zjem na kolację, dokąd pojadę i o której wrócę do domu.
Przez rok prawie nigdzie nie wychodziłam. Dzieci odwiedzały mnie w niedziele i były zadowolone, iż siedzę w mieszkaniu przy zdjęciu ich ojca. Syn kupił mi choćby większy telewizor.
— Żeby mama się nie nudziła — powiedział.
Tylko iż ja nie chciałam spędzić reszty życia, oglądając cudze historie.
Pewnego wieczoru koleżanka założyła mi konto na portalu randkowym. Na początku traktowałam to jak żart. gwałtownie jednak odkryłam, iż w moim wieku przez cały czas można czekać na wiadomość, denerwować się przed spotkaniem i wybierać sukienkę z nadzieją, iż ktoś spojrzy na nas jak na kobietę, a nie jak na przyszłą pacjentkę domu opieki.
Nie wszystkie randki były udane. Jeden mężczyzna przez godzinę opowiadał o byłej żonie. Inny zapomniał portfela, a później poprosił, żebym pożyczyła mu pieniądze na taksówkę. Był również taki, który już podczas pierwszego spotkania pytał, czy moje mieszkanie jest własnościowe.
Mimo to nie rezygnowałam. Śmiałam się, kupowałam kolorowe sukienki i pierwszy raz od wielu lat czułam, iż naprawdę żyję.
Dzieci dowiedziały się przypadkiem. Córka zobaczyła mnie w restauracji z mężczyzną i jeszcze tego samego wieczoru zwołała rodzinne spotkanie.
— Mamo, nie boisz się, iż robisz z siebie pośmiewisko? — zapytała.
— Dlaczego miałabym?
— Masz sześćdziesiąt lat. W tym wieku człowiek powinien szukać spokoju, a nie przygód.
Syn zaczął się śmiać.
— Mama częściej chodzi na randki niż do kościoła. Powinna już raczej myśleć o spotkaniu ze świętym Piotrem.
Oboje uznali to za świetny żart. Ja również się uśmiechnęłam, choć poczułam, jakby ktoś uderzył mnie w twarz. Dla moich dzieci sześćdziesięcioletnia matka mogła piec ciasta, pilnować wnuków i odwiedzać lekarzy. Nie miała jednak prawa pragnąć bliskości.
Wkrótce poznałam Romana. Był trzy lata starszy ode mnie, miał łagodny uśmiech i potrafił słuchać. Nie obiecywał mi bajkowego życia. Zapraszał na spacery, przynosił polne kwiaty i zawsze pytał, na co mam ochotę.
Po kilku miesiącach zaprosiłam go na rodzinny obiad. Chciałam, żeby dzieci zobaczyły, iż nie jest oszustem ani łowcą majątku.
Od początku zachowywały się chłodno. Syn wypytywał Romana o emeryturę i mieszkanie. Córka zapytała wprost, czy nie za gwałtownie szuka sobie nowej żony.
— Nie szukam opiekunki ani majątku — odpowiedział spokojnie Roman. — Lubię waszą mamę i chciałbym, żeby była szczęśliwa.
— Nasz ojciec chyba przewraca się w grobie — rzucił syn.
Roman zamilkł. Ja poczułam, iż dłużej tego nie zniosę.
— Wasz ojciec miał przy mnie wygodne życie — powiedziałam. — Przez trzydzieści pięć lat prałam jego ubrania, gotowałam i rezygnowałam z własnych marzeń. Zrobiłam też wszystko, żebyście wy mieli szczęśliwe dzieciństwo. Czy naprawdę uważacie, iż teraz powinnam tylko czekać na koniec?
Córka spuściła wzrok, ale syn przez cały czas był oburzony.
— Chcemy cię chronić.
— Nie. Chcecie mnie kontrolować, bo tak jest wam wygodniej. Samotna matka zawsze odbierze telefon, ugotuje obiad i zajmie się wnukami. Zakochana matka może nagle mieć własne plany.
Po tej kłótni dzieci przez kilka tygodni się do mnie nie odzywały. Córka przestała przywozić wnuki. Syn powiedział, iż nie poznaje kobiety, która go wychowała.
Bolało mnie to bardziej, niż chciałam przyznać. Nieraz siedziałam z telefonem w dłoni i zastanawiałam się, czy nie przeprosić. Roman nigdy mnie nie naciskał. Powiedział tylko, iż nie chce być powodem rozpadu mojej rodziny.
— To nie ty jesteś powodem — odpowiedziałam. — Powodem jest to, iż oni nie potrafią zaakceptować, iż przez cały czas jestem człowiekiem.
W końcu córka przyszła sama. Przyznała, iż przestraszyła się mojego związku, ponieważ oznaczał, iż rodzina naprawdę się zmienia. Przeprosiła. Syn potrzebował więcej czasu, ale również zaczął się odzywać.
Dziś przez cały czas spotykam się z Romanem. Chodzimy do kina, wyjeżdżamy na weekendy i czasami trzymamy się za ręce jak nastolatkowie. Być może ten związek nie potrwa do końca życia. W moim wieku nikt nie może już trwonić czasu w obietnice bez pokrycia.
Mam sześćdziesiąt lat. Wiem, iż więcej życia jest za mną niż przede mną. Właśnie dlatego nie zamierzam spędzić pozostałych lat na czekaniu, aż ktoś zapali mi znicz.
Święty Piotr może jeszcze poczekać. Dzisiaj mam randkę.
