On miał pięćdziesiąt lat, dwoje dorosłych dzieci i opinię człowieka, który „skacze z kwiatka na kwiatek”. Moja Kinga, świeżo po studiach, patrzyła na niego jak na wyrocznię. Dla mnie to nie był związek – to był błąd, który zmarnuje jej najlepsze lata.
– Mamo, on jest dojrzały, on mnie rozumie – powtarzała, a ja widziałam tylko faceta, który zabiera ją na nudne kolacje z jego znajomymi, gdzie ona siedzi cicho jak ozdoba.
Postanowiłam, iż muszę go „zniechęcić”. Nie siłą, nie podstępem kryminalnym, ale... kobiecą dyplomacją, która wymknęła mi się spod kontroli.
Zorganizowałam kolację u nas w domu. Zaprosiłam ich oboje, ale zaprosiłam też „przypadkiem” dawną partnerkę Roberta, moją daleką znajomą. Myślałam, iż jeżeli Kinga zobaczy ich razem, jeżeli usłyszy o jego przeszłych błędach z pierwszej ręki, to czar pryśnie. Chciałam, żeby poczuła się zazdrosna, niepewna, żeby zrozumiała, iż jest tylko kolejnym przystankiem w jego życiu.
Przez cały wieczór umiejętnie kierowałam rozmową na tematy, które miały go pogrążyć. Wyciągałam anegdoty o jego niepowodzeniach finansowych, o tym, jak nie dogadywał się z dziećmi. Byłam z siebie dumna, widząc, jak Robert wierci się na krześle.
Nie przewidziałam jednego. Robert, mimo swojej trudnej przeszłości, naprawdę kochał moją córkę. Zamiast się bronić czy atakować, po prostu wstał, położył rękę na ramieniu Kingi i powiedział cicho:
– Ewo, wiem, iż mnie nie lubisz. I masz prawo – popełniłem w życiu mnóstwo błędów. Ale Kinga jest pierwszą osobą, przy której chcę być lepszym człowiekiem. Szkoda, iż wolisz mnie upokarzać, niż cieszyć się jej szczęściem.
W salonie zapadła cisza, która bolała bardziej niż krzyk. Spojrzałam na Kingę. Nie było w niej zazdrości ani wątpliwości. Był tylko głęboki wstyd za mnie.
– Mamo, myślałam, iż jesteś moją przyjaciółką – powiedziała drżącym głosem. – Chciałaś go „odczarować”, a odczarowałaś tylko moją miłość do ciebie. Namieszałaś w naszym życiu, myśląc, iż masz do tego prawo, bo jesteś matką.
Wyszli razem. Bez awantury, bez trzaskania drzwiami, co było jeszcze gorsze. Zostałam sama przy stole pełnym jedzenia, z moją znajomą, która czuła się równie zażenowana całą sytuacją.
Chciałam wyciągnąć Kingę z „bagna”, którego tak naprawdę nie było – to były tylko moje uprzedzenia. Robert, choć starszy i z bagażem, dawał jej stabilizację, której ja nie potrafiłam uszanować. Przez moją intrygę nie tylko ich nie rozdzieliłam, ale sprawiłam, iż Kinga uciekła do niego jeszcze szybciej, widząc w nim swoją jedyną bezpieczną przystań przed... własną matką.
