Myliłam się.
Najgorsze przyszło później.
Nazywam się Marta, mam trzydzieści sześć lat i od roku znowu mieszkam z matką. Nigdy nie przypuszczałam, iż po tylu latach wrócę do pokoju, w którym dorastałam.
Ale nie miałam wyboru.
Kiedy Paweł spakował walizkę i wyszedł, zostawił mnie nie tylko z pustym mieszkaniem, ale też z długami. Okazało się, iż od miesięcy brał kredyty, o których nic nie wiedziałam.
Bank nie pytał, kto je zaciągał.
Dla nich byliśmy małżeństwem.
Mieszkanie musiałam sprzedać.
Zostałam z jedną walizką i poczuciem, iż wszystko się zawaliło.
Matka przyjęła mnie bez wahania.
— Wrócisz do domu — powiedziała wtedy. — Jakoś to będzie.
Myślałam, iż znajdę u niej spokój.
Ale bardzo gwałtownie zrozumiałam, iż dla niej wciąż jestem tą samą dziewczyną, którą byłam dwadzieścia lat temu.
— Marta, dlaczego znowu wróciłaś tak późno? — pytała, kiedy wracałam z pracy.
— Mamo, mam trzydzieści sześć lat.
— A zachowujesz się jakbyś miała szesnaście.
Czasem czułam się, jakbym znów była nastolatką.
— Nie siedź tyle przy telefonie.
— Znowu nie zjadłaś kolacji.
— Dlaczego włożyłaś tę bluzkę? Wyglądasz niepoważnie.
Najgorsze były jednak rozmowy o moim małżeństwie.
— Gdybyś była lepszą żoną, Paweł by nie odszedł — powiedziała kiedyś przy śniadaniu.
Te słowa bolały bardziej niż wszystko.
— Nie wiesz, co się między nami działo — odpowiedziałam cicho.
— Wiem jedno — odparła. — Mężczyźni nie odchodzą bez powodu.
Po tej rozmowie długo siedziałam w swoim dawnym pokoju, patrząc na stare plakaty na ścianach.
Czułam się jak ktoś, kto cofnął się w czasie.
Tylko iż teraz byłam starsza, zmęczona i dużo bardziej samotna.
Najbardziej bolało mnie jedno.
Mój mąż uciekł.
A matka, zamiast mnie podnieść, codziennie przypominała mi, iż znowu jestem tylko małą dziewczynką, która wszystko zrobiła źle.
I czasem zastanawiam się, co jest trudniejsze.
Zostać porzuconą przez męża… czy codziennie słuchać, iż sama jesteś temu winna.
