Lekarze znaleźli u mnie guz jajnika i nie potrafili stwierdzić, czy jest łagodny. Chirurg powtarzał, iż dopiero badanie usuniętej zmiany da pewną odpowiedź.
Bałam się, ale jeszcze bardziej pragnęłam mieć to za sobą.
Dwa tygodnie przed przyjęciem do szpitala przyjechała moja córka Karolina. Usiadła przy kuchennym stole i od razu zaczęła płakać.
— Mamo, musisz mi pomóc. W pracy mamy kontrolę z centrali. Przez dziesięć dni będę wracać późno, a Piotr jedzie na delegację. Nie mamy z kim zostawić dzieci.
— Wiesz, iż wtedy mam operację.
— Przesuń ją o kilka tygodni. Lekarz przecież powiedział, iż guz prawdopodobnie nie jest groźny.
Nic podobnego nie powiedział. Wyjaśniłam córce, iż od kilku tygodni boli mnie brzuch, a następny termin mogę dostać dopiero za kilka miesięcy.
Karolina otarła łzy.
— jeżeli nie pójdziesz mi na rękę, mogę stracić pracę. Z czego utrzymamy dzieci? Zuzia ma osiem lat, a Kuba pięć. Nie mogę zostawić ich samych.
Tej nocy prawie nie spałam. Myślałam o wnukach i o kredycie córki. Następnego dnia zadzwoniłam do szpitala.
Pielęgniarka nie ukrywała zdziwienia.
— Jest pani pewna? Lekarz zaznaczył, iż zabiegu nie należy odkładać.
Poprosiłam jednak o wykreślenie mnie z listy. Usłyszałam, iż kolejny wolny termin może pojawić się dopiero za pięć miesięcy.
Karolina ucieszyła się, gdy jej o tym powiedziałam.
— Wiedziałam, iż mogę na ciebie liczyć.
Dwa dni później pożyczyłam jej samochód, żeby pojechać do apteki. Mój stary fiat nie chciał zapalić, a córka zostawiła zapasowe kluczyki.
Kiedy otworzyłam bagażnik, zobaczyłam dwie duże walizki. Na jednej wisiała przywieszka z nazwiskiem Karoliny, na drugiej z nazwiskiem Piotra. Pomiędzy nimi leżała koperta z logo biura podróży.
W środku znalazłam bilety lotnicze do Turcji oraz potwierdzenie pobytu w hotelu tylko dla dorosłych. Wylot zaplanowano dokładnie na dzień mojej operacji. Dziesięć dni, opcja all inclusive, pokój z widokiem na morze.
Bilety kupiono trzy miesiące wcześniej.
Karolina znała wtedy termin mojego zabiegu. Sama zawiozła mnie na konsultację i zapisała datę w telefonie.
Czekałam na nią w samochodzie. Kiedy wyszła z pracy, położyłam bilety na siedzeniu.
— Co to jest?
Zatrzymała się, a potem próbowała wyrwać mi kopertę.
— Grzebałaś w moich rzeczach?
— Przesunęłam operację, bo powiedziałaś, iż możesz stracić pracę.
— Chciałam ci powiedzieć, ale wiedziałam, iż odmówisz.
— Więc wymyśliłaś kontrolę i delegację Piotra?
Córka zacisnęła usta.
— Od pięciu lat nigdzie nie byliśmy sami. Nasze małżeństwo się rozpada. Ten wyjazd miał nas uratować.
— A co miało uratować mnie?
— Nie dramatyzuj. To tylko kilka miesięcy. Skoro lekarze nie wiedzą, czy guz jest złośliwy, pewnie nie jest.
Patrzyłam na własne dziecko i nie mogłam uwierzyć, iż wypowiada te słowa.
— Wiedziałaś, iż mogę być chora, a mimo to zaplanowałaś urlop dokładnie w dniu mojego zabiegu.
— Operację można przełożyć. Za wakacje już zapłaciliśmy.
To zdanie odebrało mi resztę złudzeń. Dla córki moje zdrowie było terminem, który należało dopasować do rezerwacji hotelowej.
Jeszcze tego samego dnia zadzwoniłam do szpitala. Moje miejsce zdążono już przydzielić innej pacjentce. Rozpłakałam się podczas rozmowy.
Pielęgniarka obiecała skontaktować się ze mną, jeżeli ktoś zrezygnuje. Zadzwoniła dwa dni później. Miałam stawić się na oddziale następnego ranka.
Karolina wpadła w furię.
— A co z dziećmi?!
— Mają matkę i ojca.
— Stracimy pieniądze za wycieczkę!
— Ja mogłam stracić znacznie więcej.
Córka próbowała przekonać swoją teściową, ale ta również nie zgodziła się przejąć dzieci na dziesięć dni. Karolina i Piotr musieli odwołać wyjazd. Do samego końca obwiniali o to mnie.
Po operacji lekarz powiedział, iż zmianę usunięto we właściwym momencie. Badanie wykazało komórki nowotworowe, ale choroba nie zdążyła się rozprzestrzenić.
Kiedy usłyszałam wynik, rozpłakałam się. Gdybym zaczekała pięć miesięcy, leczenie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej.
Karolina odwiedziła mnie w szpitalu tylko raz. Przyniosła wodę i banany, a po kilku minutach zaczęła opowiadać, ile pieniędzy stracili przez anulowanie wycieczki.
— Mam nadzieję, iż jesteś zadowolona — powiedziała.
— Jestem — odpowiedziałam. — przez cały czas żyję.
Od tamtej pory pomagam przy wnukach tylko wtedy, gdy naprawdę mogę. Nie odwołuję badań, rehabilitacji ani własnych planów. Córka nazywa mnie samolubną, bo pierwszy raz przestałam stawiać jej wygodę ponad swoim zdrowiem.
Długo nie mogłam pogodzić się z tym, iż Karolina była gotowa ryzykować moim życiem dla dziesięciu dni nad basenem.
Ona straciła zaliczkę za wakacje.
Ja niemal straciłam szansę, żeby doczekać następnych.
